سیّد مهدی شجاعی
ای خدای عیسی!
مگر نه رمز عروج، سبکبالی و سبکباری است؟! عطایمان کن!
ای خدای ایّوب!
همه چیز جز خیانت، تاب‌آوردنی است. صبرمان را جز در این مسیر بیازمای!
ای خدای موسی!
فرعونیت منتشر میان خلایق را در نیل تنبه غرق کن و موسای خشیت و خشوع و بندگی را حکمران وجودمان ساز.
ای خدای یوسف!
برای اینکه دل به زلیخای وسوسه نسپاریم، به جلوه‌ای از جمال تو محتاجیم.
ای خدای ابراهیم!
اکنون که بت‌های سنگ و چوب، تغییر و تکامل یافته‌اند و روح و جان گرفته‌اند، روح دوستی‌ات را در دست و دل ما زنده کن.
ای خدای محمّد!
تنها چارهٔ جاهلیت آخرالزّمان، ظهور حجّت خاتم است. در فرجش تعجیل بفرما.
خدایا!
در این هرزه‌بازار قلب‌ها و نگاه‌ها، دل ما را از آن خودت و چشم ما را نگران خودت کن.
خدایا!
چه کسی می‌تواند ادّعا کند که بیشتر از تو خلایق را دوست دارد؟ اعتماد به دوست داشتن خودت را در ما پدید بیاور!
خدایا!
نعمت‌های مغفول را با ستاندن یادآوری مکن.
خدایا!
به که باید گفت جز خودت که هجران محبوب، ریشهٔ طاقتمان را سوزانده است و درخت وجودمان را به خشکی نشانده است.
خدایا!
آن‌قدر تعابیر دوست‌داشتن، برای غیر تو مستعمل شده که نمی‌دانم با کدام واژه بگویم: دوستت دارم.
خدایا!
سر بر دامن که بگذارد، دلخسته‌ای که جز تو پناه ندارد؟!