غدیر، راز الهی
ای نام تو از صبح ازل زمزمۀ رود
ای زمزم جاری شده در مصحف داوود
آن روز که در سجده فتادند ملائک
جز نام تو، جز نام تو، «الله» چه فرمود؟
افشای تو، ای راز الهی! به غدیر است
آغاز درخشیدن تو روز ازل بود
محبوب اناجیلی و سرلوحۀ تورات
قرآنِ به حرف آمده! ای قاصد و مقصود
جز بر اثر عشق تو حق را نتوان دید
بی مهر تو ابواب تماشا شده مسدود
بی مرز چنانی که در اوهام نگنجی
کِی طاقت دیدار تو دارد، منِ محدود
ای عطر تو پیچیده در ابیات خرابم
«از آتش عشق تو دلم سوخته چون عود»
توصیف تو آن‌سان که تویی، راه ندارد
از من بپذیر آتش آمیخته با دود
غدیر
صحرا میان حلقۀ آتش اسیر بود
اُتراق، در کویرِ عطش ناگزیر بود
روزی که نور سبز ولایت به عرش رفت
از قَدْر، این کلاف، روان تا غدیر بود
بر ریگ‌های داغ نشستند و چشم‌ها
در انتظار رویش بدر منیر بود
بیتوته در دیار عطش، بوی عشق داشت
یعنی زمین، مطیع و زمان، سر به زیر بود
گل کرد چون بهار در آن کوثر بهشت
دستی که آستانۀ خیر کثیر بود
افراخت بر سترگ بیابان، بهار را
وقتی کویر، تشنۀ جام امیر بود
قد می‌کشید قامت تندیس آفتاب
آنجا که صد ستارۀ روشن‌ضمیر بود
ای کهکشان نور! که در زیر آسمان
دل‌ها میان موج نگاهت اسیر بود
آغوش چشم‌های تو، یک هُرم خاص داشت
خورشید در برابر چشمت حقیر بود
نامت چنان بهار مرا سبز سبز کرد
وقتی که در دلم رَدِّ پای کویر بود
مرام حسینی
نبود غیر حرامی، به هر طرف نگریست
ولی خروش برآورد: «یاری آیا نیست؟»
مخاطبش چه کسی بود روز عاشورا؟
به جز من و تو خطاب حسین با چه کسی‌ست؟
چه گفت با بشریت در آن دیار غریب
که قرن‌های پیاپی بشر شنید و گریست؟
چه داند آن که به ذلّت خوش است، کیست حسین؟
چه داند آن که خموشی گزید، زینب کیست؟
چه کس به غیر اباالفضل در جهان دانست
به وقت خون و خطر، معنی برادر چیست؟
دوام مسند و نان است و نام، همّت ما!
در این زمانه خدا را چه کس حسینی زیست؟
ستم ز هر که زند سر، نسب برَد به یزید
شرف، اگر به جهان مانَد، از حسین علی‌ست
طوفان خون
توفان خون ز چشم جهان جوش می‌زند
بر چرخ، نخل ماتمیان دوش می‌زند
یا رب! شب مصیبت آرام‌سوز كیست؟
امشب كه برق آه، رهِ هوش می‌زند
روشن نشد كه روز سیاه عزای كیست
صبحی كه دَم ز شام سیه‌پوش می‌زند
بی نوشداروی دل غم‌دیدگان بُوَد
آبی كه اشک بر رُخ مدهوش می‌زند
ساكن نمی‌شود نفَس ناتوان من
زین دِشنه‌ها كه بر لبِ خاموش می‌زند
گویا به یاد تشنه‌لب كربلا، حسین
توفان شیوَنی ز لبم جوش می‌زند
تنها نه من، كه بر لب جبریل، نوحه‌هاست
گویا عزای شاه شهیدان كربلاست
عاشورا
رکاب، آهسته آهسته ترک خورد و نگین افتاد
پُر از یاقوت شد عالم، سوار از روی زین افتاد
دگرگون شد جهان، لرزید دنیا، زیر و رو شد خاک
دمی که زینت دوش نبی روی زمین افتاد
پس از بی مهری دریا، قَسِیُّ القلب شد آتش
به جان دودمان رحمة للعالمین افتاد
خدایا! هیچ زخمی بدتر از دلواپسی‌ها نیست
که چشمش سوی خیمه، لحظه‌های واپسین افتاد
شکستن با غلاف، تیغ را سربسته می‌گویم
زبانم لال... النگوی زنان از آستین افتاد
برای من نگه دار و بیاور زخم‌هایت را
اگر خواهر! مسیرت سوی من در اربعین افتاد
نفهمیدند طاها را... نفهمیدند یاسین را
به چوب خیزران دندانه‌ای از حرف سین افتاد
به روی شانهٔ طوفان
نشسته سایه‌ای از آفتاب بر رویش
به روی شانهٔ طوفان رهاست گیسویش
کجاست یوسف مجروح پیرهن چاکم؟
که باد از دل صحرا می‌آورد بویش
کسی بزرگتر از امتحان ابراهیم
کسی چنان که به مذبح برید چاقویش
نشسته است کنارش کسی که می‌گرید
کسی که دست گرفته به روی پهلویش
هزار مرتبه پرسیده‌ام ز خود، او کیست
که این غریب نهاده‌ست سر به زانویش؟
کسی در آن طرف دشت‌ها نه معلوم است
کجای حادثه افتاده است بازویش
کسی که با لب خشک و ترک‌ترک شده‌اش
نشسته تیر به زیر کمان ابرویش
کسی‌ست وارث این دردها که چون کوه است
عجب که کوه، زِ ماتم، سپید شد مویش
عجب که کوه شده چون نسیم، سرگردان
که عشق می‌کشد از هر طرف به هر سویش
طلوع می‌کند اکنون به روی نیزه سری
به روی شانهٔ طوفان رهاست گیسویش
خورشید بر نیزه
از عشق بپرسید، که با یار چه کردند؟
با آن قد و بالای سپیدار، چه کردند
از چاه بپرسید، همان چاه مقدّس!
با ماه، همان ماه شب تار چه کردند؟
اصلاً بگذارید خود آب بگوید
با چشم و دل و دست علمدار چه کردند؟
اصلا بگذارید که خورشید بگوید
خورشید! بگو با سرِ سردار چه کردند؟
نیزار گواه است که با خوب‌ترین‌ها
این قوم خطا رفتۀ تاتار چه کردند؟
بیعت‌شکنان، نقشه کشیدند و دوباره
با ذرّیۀ حیدر کرّار چه کردند؟
ای قامتِ افراشته در سجدۀ بسیار
لب‌های عطش با تب بسیار چه کردند؟
نیلوفر پژمردۀ شب‌های خرابه!
با بغض تو ای ابر سبکبار چه کردند؟
در ماتم شمع و گل و پروانه و بلبل
ای اشک! به یاد آر، به یاد آر چه کردند
در طاقت من نیست که دیگر بنویسم
با قافله و قافله‌سالار چه کردند؟