حکمت‌ها از زبان حکیم

سخن چون شکار رمنده است. یکی آن را می‌رباید و دیگری از دست می‌دهد.

حکمت۲۶۶

چون عقل کامل شود، سخن کم گردد.

حکمت ۷۱

زبان درّنده‌ای است که اگر آزادش گذارند، می‌گزد.

حکمت ۶۰

زبان عاقل در پس قلب او و قلب نادان پشت زبان اوست.

حکمت ۴۰

دل احمق در دهان او و زبان خردمند در قلب اوست.

حکمت ۴۱

شخصی شوخی نکرد؛ جز آنکه پاره‌ای از عقل خود را بیرون انداخت.

حکمت ۴۵۰

مردم کسی را نگفتند خوشا به حال او؛ مگر اینکه روزگار برای او روز بدی را پنهان کرده است.

حکمت ۲۸۶

آبرویت [مانند یخ] جامد است. اظهار حاجت، آن را [آب می‌کند و] می‌ریزد. توجّه کن آن را نزد چه کسی می‌ریزی.

حکمت ۳۴۶

از آنچه پیش نیامده، پرسش مکن که تو را در آنچه هست، مشغولیت کافی است.

حکمت۳۶۴

از نافرمانی خدا در خلوت‌ها پروا کنید که بیننده {خداوند}همان حکم‌کننده است.

حکمت ۳۲۴

هماهنگی با اخلاق مردم سپر ایمنی است در برابر کینه‌هایشان.

حکمت ۴۰۱

بدی را با کندن از سینهٔ خود، از سینهٔ دیگران بر کن.

حکمت ۱۷۸

هر کس رازش را پنهان داشت، اختیار صواب آن به دست اوست.

حکمت ۱۶۲

تیزی زبانت را علیه کسی که سخن به تو آموخت و بلاغت گفتارت را بر ضدّ کسی که گفتارت را به صواب آورد، به کار نگیر.

حکمت ۴۱۱

غیبت کردن، کوشش ناتوان است.

حکمت ۴۶۱

اهل دنیا چون کاروانیانی هستند که آنان را می‌برند؛ در حالی که در خوابند.

حکمت ۶۴

دل‌های مردمان، وحشی است. هر کس به آنها الفت کند، به او روی آورند.

حکمت ۵۰

ای اسیران هوا و هوس! آرزوها را کوتاه کنید؛ زیرا مردم دلبسته به دنیا را جز صدای دندان‌های حوادث، از این دنیا نمی‌ترساند.

حکمت ۳۵۹