پاشا صمیمی خلخالی

شاعران مهدوی

این بندهٔ حقیر سراپا تقصیر طبق اظهارات والدینم - که خداوند روحشان را با مقرّبان درگاهش محشور فرماید - در آغازین صبح بهاری دوم خردادماه ١٣١٤ه‍ .ش. در «رضوان‌شهر» از توابع سرسبز استان «گیلان» دیده به جهان گشودم.

در این شهر بود که با آوای آسمانی و روح‌بخش «قرآن» آشنا شدم و از مکتب صاحبان خرد و اندیشه تلمّذ کردم وتوشه‌ها اندوختم. همچنین در این شهر با امواج خروشان «دریای خزر» که خواب‌آلودگان را به بیداری و آلودگان را به زلالی دعوت می‌کرد، الفت دیرینه پیدا کردم و اشعار نغز و پر طنین آن را با گوش جان شنیدم و از آن حظّ وافر بردم.

سپس ساکن «تهران» شده و در «دانشگاه تهران» در رشتۀ زبان و ادبیات فرانسه فارغ التّحصیل شدم. چند سالی در «مدرسۀ قضایی قم» مشغول به تحصیل شدم و بالغ بر چهل سال به عنوان دبیر ادبیات در دبیرستان‌ها و مدارس عالی به تدریس پرداختم. اکنون نیز پس از بازنشستگی، مشغول مطالعه و تدوین اشعار و سروده‌های خود می‌باشم.

چند مجموعه شعر نیز با عناوین: «یک آسمان ستاره»، «جلوه‌های آسمانی»، «مناجات صمیمی» و «تا کرانه‌های کوثر» به چاپ رسانده‌ام.

دو مجلّد کتاب نیز تحت عنوان «چشمه‌سار حقیقت» و «بینش آسمانی» تدوین و آمادۀ چاپ دارم. از شهرت و خودنمایی، سخت بیزارم و در خلوت خود با خدای خود گرم مناجاتم و به قول معروف:

این نفسی را که نیابم دگر

حیف بُود گر به غم آرم به سر

چند سرودهٔ مهدوی

۱.

مژده آمد که امامت به کف یار شکفت

روز روشن به دل صبح سپیدار شکفت

شب تاریک و سیه، رَختِ سفر بست؛ ولی

وصل دیدار رُخش چون گل بی خار شکفت

اشک شادی به رُخ خلق جهان گشت پدید

سبز شد دشت و دمن دیدۀ اسحار شکفت

روزگاری دل ما غرق تمنّایش بود

شکرلله که بهار آمد و گلزار شکفت

شد مبارک به جهان، خلعت آن سرو روان

دل ما از شعف لذّت بسیار شکفت

قصر بیداد زمان یک‌سره افتاد به خاک

تا امامت به کف آن گل بی خار شکفت

گل نرگس به دم صبح بهاران گل کرد

نفس باد صبا گل شد و صدبار شکفت

گره بسته ز دل های غمین وا گردید

زان به هر جا نگری دیدهٔ غمبار شکفت

تا امامت به کف مهدی موعود؟عج؟ فتاد

در دل پاک و «صمیمی» رُخِ دلدار شکفت

۲.

چراغ دیده برافروز یارِ ما اینجاست

فروغ روشن شب‌های تار ما اینجاست

مباش بی خبر از روزگار رفتهٔ خویش

امیدهای پر از انتظار ما اینجاست

به دشت سینه برافروز پرچم توحید

که جلوه‌های گل نوبهار ما اینجاست

به لاله‌های چمن، حسرت زمانه مخور

که عاشقانه‌ترین لاله‌زار ما اینجاست

رها مکن دل خود از حریم حضرت دوست

که مایهٔ شرف و اعتبار ما اینجاست

چه می‌خوری غم ایّام بی‌قراری را

که نکهت گل سرخ بهار ما اینجاست

۳.

بهارها همه در انتظار روی تواَند

نگاه تشنه‌لبان تشنۀ سبوی تواَند

شمیم زلف تو را آفت خزانی نیست

بهارها همه سرمست رنگ و بوی تواَند

تو در نگاه همه چون بهشت موعودی

هزارعاشق بی‌دل اسیر کوی تواَند

ز چشمۀ نگه‌ات شور زندگی جاریست

که سالکان جهان عاشق وضوی تواَند

به دادخواهی ما جز تو دادخواهی نیست

که چشم منتظران روز و شب به سوی تواَند

ز کوی مهر و وفا مژدگانی‌ام بفرست

که عاشقان جهان غرق آرزوی تواَند

۴.

به صفای قدمت دیدهٔ گلزار شکفت

گل لبخند به شوق آمد و بسیار شکفت

خنده‌ها بر لب صد پنجرۀ باز نشست

روشنی‌ها به دل پنجرۀ تار شکفت

مژدهٔ آمدنت پشت جفاکار شکست

آتش عشق تو در سینۀ احرار شکفت

غم دنیا ز دل خلق جهان پای گرفت

انتظار فرجت گل شد و صد بار شکفت

چه مبارک سحری بود که از فیض رُخت

با غ‌ها جمله به رقص آمد و گلزار شکفت

۵. برای مظلومیت غزه

دل‌های خلق گشته سیه در دیار ما

از ما گرفته مهر و وفا روزگار ما

چشم دل از محبّت یاران بریده‌ایم

بیگانگی ست در همه جا در کنار ما

یاران با وفا چه غریبانه رفته‌اند

جز تیرگی نمانده به جا در حصار ما

آتشفشان غم شده دل‌های بی قرار

از ما گرفته طاقت و صبر و قرار ما

در سنگر سیاه ستم جا گرفته اند

آن دشمنان بی خبر از حال زار ما

هر جا صفیر موشک و هر جا صفیر مرگ

آید به گوش بهر قتال و شکار ما

شرم از خدا و خون شهیدان نمی کنند

چون دیو ودد هماره به فکر شکار ما

غزه ز خون لاله رُخان گشته گلعذار

در خاک و خون فتاده دوصد گلعذار ما

در هر کجای ناله و شیون رسد به گوش

از دست ناکسان که کسان نیز یار ما

وحدت کجاست؟ غیرت مردانگی کجاست؟

تا بنگرد صفای دل غمگسار ما

ما انتظار حضرت موعود می کشیم

یارب به منتظر برسان انتظار ما

۶. گرهگشایی هست

تقدیم به مردم مظلوم غزه که در زیر بمب باران جهان‌خواران تاریخ و صهیونیست جهانی به زندگی خود ادامه می دهند:

غم زمانه مخور جان من خدایی هست

ز کار بسته چه نالی گره گشایی هست

اگر چه غزه نشسته به سوگ یارانش

ز پشت پنجره ها سوز ربنایی هست

به اشک دیده بشویم گل نگاه تو را

بیا بیا که مرا با تو همصدایی هست

ز داغ مرگ عزیزان دلم گرفته هنوز

درون سینۀ ما لذت دعایی هست

خدا کند که دلت با خدا عجین گردد

میان بحر طلب چون که ناخدایی هست

مباش بی خبر از حکمت خدای بزرگ

که در سراچۀ تقدیر رازهایی هست

تو از خدا طلب مغفرت به یاران کن

که در دعای دل خسته صد رجایی هست

درخت باور ما تا ابد شکوفا باد

غم زمانه مخور جان من خدایی هست

اگر چه لالۀ غم بر دل صمیمی رُست

در این میانه خوشم چون گره گشایی هست