یک صبح جمعه...
به مناسبت آغاز امامت حضرت موعود؟عج؟
رد می‌کنی شاید پس از زنگ دبستان
طفل کلاس اوّلی را از خیابان
شاید که دلداری دهی راننده‌ای را
وقتی شکایت می‌کند از راهبندان
می‌آوری تا کوپه کیف مادری را
که ناتوان راهی شده سوی خراسان
شاید صدامان کرده‌ای با نام کوچک
در غربت یک‌ریز شهری نامسلمان
شاید تو را یک صبح جمعه دیده باشیم
که چای می‌ریزی برای ندبه‌خوانان
گاه می‌اندیشم در این سرما کجایی؟
شاید کنار آتش یک مرد چوپان
شاید تو را هر جای دنیا دیده باشیم
در زیر باران... زیر باران... زیر باران
غزل ظهور
الا قرار دل و جانِ بی قرار ظهورت!
کدام جمعه بُوَد روز و روزگار ظهورت؟
کدام روز به شب می‌رسد که آمده باشی؟
کدام جمعه شود شنبه بر مدارِ ظهورت؟
خوش آن سپیده! که نور از خیام سبز تو گیرد
خوش آن سحر! که برآید به افتخار ظهورت
دعای عهد بخوانم در آرزوی قیامت
سرشک شوق فشانم به رهگذار ظهورت
بهار مبعث پیغمبری، گرفت جهان را
شکوه دیگر بعثت بُوَد بهار ظهورت
گرهگشای دو عالم! دعای من همه این است
که دست حق بگشاید گره ز کار ظهورت
ز قطره‌قطرۀ آن، چشمه‌چشمه نور بجوشد
ز کوثری که برآید ز آبشار ظهورت
ز بس شکوفۀ رحمت بریزد از همه جانب
شکوفه‌زار شود خاک رهگذار ظهورت
خوش آن سحر! که نصارا گشوده چشم ببینند
بُوَد مسیح مقدّس، طلایه‌دار ظهورت
شرایطی‌ست در این انتظار و من که ندارم
دلم خوش است که هستم در انتظار ظهورت
پیامبر مهربانی
در گرامیداشت ولادت با سعادت پیامبر اکرم(ص) و هفتهٔ وحدت
باران می‌آمد با دعای دست‌هایت
در دشت می‌رویید گل از ردّ پایت
هوهو زنان باد از حریمت ذکر می‌چید
می‌شد تنفّس کرد «او» را در هوایت
بر آب و آتش اخم و لبخند تو حاکم
از عرش تا فرش آفرینش خاک پایت
هفت آسمان با چرخش تسبیحت آرام
افلاکیان تسلیم بی چون و چرایت
بیگانه بودی با نگاه بغض و کینه
ای آن که چشمان غریبان، آشنایت
شب‌های غمناک مدینه عید می‌شد
با رؤیت ماه از هلال خنده‌هایت...
پیغمبران، مؤمن به قرآنت از آغاز
ادیان، مسلمانِ شکوه ربّنایت
وقت دعا داوود را مبهوت می‌کرد
آهنگ شورانگیز و شیرین صدایت...
تنها پناه گریه‌های بی‌کسانند
آنان که جاشان داده‌ای تحت کسایت...
ثابت شده با مهر بی اندازۀ تو
حدّی ندارد مهربانی خدایت
برای سربلندی وطن
می‌تکاند جنگ را چون گردی از دامن، وطن
می‌شود در سایهٔ لطف خدا، ایمن، وطن
با عبور از شعله‌های فتنهٔ آخر زمان
چون سیاوش می‌رهد از مکر اهریمن، وطن
پشت در پشت از یلان دارد نسب ایران ما
در رگش جاری‌ست خون آریوبرزن، وطن
یک طرف آلاله‌ها و یک طرف شیران زرد
رودی از خونست، پای کوهی از آهن، وطن
می‌درخشد با هزاران کوکب از اوج فلک
آتشی افکنده در آسایش دشمن، وطن
سرنگون و نابه‌کار و گنگ و بی ارزش، عدو
سربلند و باصلابت، قاطع و متقن، وطن
از شهیدان، از شهیدان، از شهیدانش، به جاست
چفیه و سجّاده و قرآن و پیراهن، وطن
ما یکی هستیم و این را عالمی فهمیده است
کار دشواری‌ست تفکیک میان تن، وطن
آفتاب چهرهٔ قائم به زودی می‌رسد
می‌شود چشمش به دیدار ولی روشن، وطن
از کربلا تا غزّه
عاقبت، این ننگ، دامان بشر خواهد گرفت
دامن اهل زمین از خشک و تر خواهد گرفت
از به خون غلتیدن روزانهٔ صدها نفر
خشم خالق، جان میلیون‌ها نفر خواهد گرفت
چون تگرگی ناله‌های کودکان بی نوا
از درختان جهان، برگ و ثمر خواهد گرفت
آه مظلومان خاور، ظالمان غرب را
مثل توفان بلا در باختر خواهد گرفت
در خبرها نیز از این کشتار چون رد می‌شوند
جان آنان را عذابی بی خبر خواهد گرفت
غزّه خاکستر شد؛ امّا آتش پنهانی‌اش
دامن صهیون به آهی شعله‌ور خواهد گرفت
جان خفّاشان خون‌آشام شام تیره را
تیرباران دعا وقت سحر خواهد گرفت
کردگار از نسل اسرائیل چون عهد قدیم
انتقامی بی امان بار دگر خواهد گرفت
دور کشتی‌هایشان را چون که بگریزند باز
هر طرف، گردابی از خوف و خطر خواهد گرفت
از شمار کشته‌گان هیتلر در کوره‌ها
کشته از این قوم غاصب، بیشتر خواهد گرفت
چون که می‌رقصند شاهان عرب با قاتلان
ناله‌ها دامانشان را چون شرر خواهد گرفت
برق غیرت، خائنان را جمله خواهد سوختن
تیغ حق از پادشاهان، تاج و سر خواهد گرفت
بادبادک‌ها به دست کودکان غزّه باز
صبح پیروزی ز هر سو بال و پر خواهد گرفت
انتقام کشته‌گان از کربلا تا غزّه را
مهدی موعود، امام منتظر خواهد گرفت
یک قطعه از بهشت
غزلی نذر امام رضا(ع)
هرچند حال و روز زمین و زمان بَد است
یک قطعه از بهشت در آغوش مشهد است
حتّی فرشته‌ای که به پابوس آمده
انگار بین رفتن و ماندن مردّد است
اینجا مدینه نیست؛ نه اینجا مدینه نیست
پس بوی عطر کیست که مثل محمّد است؟!
حتّی اگر به آخر خط هم رسیده‌ای
اینجا برای عشق، شروعی مجدّد است
جایی که آسمان به زمین وصل می‌شود
جایی که بین عالم و آدم زبانزد است
هرجا دلی شکست به اینجا بیاورید
اینجا بهشت - شهر خدا - شهر مشهد است