اسلحه آخرالزّمان

گردآورنده : ولی الله اسفندیاری

در این زمان، صحبت از حکومت عدل جهانی توسّط منجیّ آخرالزّمان در ادیان مختلف جهان مطرح است؛ امّا سؤال مهمّی که از گذشته تا به امروز در ذهن بشریت بی جواب مانده، این است: هم‌اکنون که حاکمان دنیا به پیشرفته‌ترین تجهیزات و ادوات جنگی، مانند انواع بمب‌های شیمیایی، موشک‌های مخرّب و غیره را برای از بین بردن انسان‌ها و نابودی بشریت در اختیار دارند، اکنون، سلاح آخرین ذخیرهٔ الهی، حضرت بقیة الله الاعظم ؟عج؟ برای مقابله با این تجهیزات پیشرفته در جنگ آخرالزّمان چگونه خواهد بود؟

واضح است خداوند برای برقراری حکومت عدل جهانی، حجّت خود را یاری می‌کند و به تمامی موجودات عالم دستور می‌فرماید که حجّتش را برای امر عظیم رسالت اجابت کنند. در این میان، اوّلین کسی که دعوت حضرت قائم؟عج؟ را اجابت می‌کند، مقرّب‌ترین ملک، فرشتهٔ وحی، حضرت جبرئیل(ع) است که به صورت پرندهٔ سفیدی از آسمان فرود می‌آید و با حضرت بیعت می‌کند. آنگاه یک پای خود را در خانهٔ خدا در «کعبه» و پای دیگر را در «بیت المقدّس» می‌گذارد و با صدای رسا و فصیح، به طوری که تمامی مردم جهان بشنوند، می‌گوید:

«وَ قُل جاءَ الحَقُّ وَ زَهَقَ الباطِلُ اِنَّ الباطِلَ کانَ زَهُوقا؛1

بگو حق آمد و باطل نابود شد. قطعاً باطل نابودشدنی است.»

سپس از انس و جن و همهٔ موجودات عالم، از جامدات و نباتات اعمّ از پرندگان، خزندگان، درّندگان، درختان، سنگ‌ها، کوه‌ها، دریاها، ابرها، بادها، باران‌ها و غیره ندای حق را لبّیک می‌گویند که به عنوان سرباز و فرمانبردار حضرت حجّت؟عج؟ و در خدمت ایشان برای تحقّق وعدهٔ الهی که برپایی حکومت عدل جهانی است، حاضر می‌شوند؛ به طوری که هر دستوری که از سوی حضرت به آنها داده شود، به نحو احسن اطاعت و انجام وظیفه خواهند نمود.

همانا خداوند در این آیهٔ شریفه می‌فرماید:

«آنچه در آسمان‌ها و زمین است، همه به تسبیح و ستایش خداوند که پادشاهی منزّه، مقتدر و حکیم است، مشغولند.»2

در چنین شرایطی که تمامی موجودات عالم گوش به فرمان حجّت خدا هستند، آیا دیگر نیازی به استفاده از ابزارهای پیشرفتهٔ جنگی ساختهٔ دست بشر خواهد بود؟

انسان‌ها با استفاده از هوش و استعدادی که خداوند در آنها قرار داده است، دست به اختراع و ساخت ابزارهای مخرّب می‌زنند که به واسطهٔ آنها بتوانند همهٔ ملّت‌ها و منابع و ذخایر دنیا را تحت تسلّط خویش در بیاورند؛ امّا چون هدف و خواسته‌هایشان الهی و به اذن پروردگار نیست، موجودات به فرمان آنها نیستند. پس به دلیل ناچیز بودن توان مخلوق در مقابل قدرت خالق، عاجز و در برابر ارادهٔ حضرت ولیّ عصر؟عج؟ نیز که مظهر قدرت خداوندی است، درمانده و ناتوان بوده و شکست خواهند خورد.

وقتی وعدهٔ خداوند متعال فرا رسد، او با معجزات خود، پیروزی و انجام رسالت حجّت خود را رقم می‌زند. در آن زمان دیگر کسی قادر به مبارزه با نیرو و ارادهٔ الهی یا شکست او نمی‌باشد. چون وعدهٔ الهی است، خداوند نگهبان،حامی و حافظ حجّت خود خواهد

بود. در بسیاری از آیات و احادیث آمده است که خداوند از مخلوقاتش در این عالم برای یاری انبیاء و اوصیاء استفاده نموده است؛ مانند عصای حضرت موسی(ع) که تبدیل به اژدها شد و فرعون و فرعونیان را مغلوب کرد و همچنین با حیواناتی، چون قورباغه، پشه و غیره لشکر فرعون را شکست داد یا با ابابیل لشکر ابرهه را نابود کرد تا برای مردم آخرالزّمان پند و عبرتی باشد. «ید الله فوق ایدیهم»3

شیخ صدوق در «علل الشّرایع» و «عیون اخبار الرّضا(ع)» از اباصلت هروی نقل می‌کند که امام رضا(ع) از جدّ بزرگوارشان پیغمبر اکرم(ص) روایت می‌فرمایند:

«خداوند قسم یاد کرده: «به عزّت و جلالم قسم! دین خود را به وسیلهٔ حجّت و اولیای خویش بر همهٔ بشر غالب و کلمهٔ خود را به وسیلهٔ آنها بلند می‌کنم و به دست آخرین فرستادهٔ خود، زمین را از وجود ظالمان و ستمگران پاک می‌کنم و سلطنت شرق و غرب را به او می‌دهم و بادها را در اختیار او گذارم و ابرهای سخت را برای او رام می‌گردانم و در راه آسمان بالا می‌برم و با لشکر خود نصرت می‌دهم و به وسیلهٔ فرشتگانم کمک می‌کنم تا دعوت مرا به همگان ابلاغ و بندگان را بر عقیدهٔ توحید من گرد آورد. آنگاه حکومت او را طولانی می‌گردانم و روزگار دولتش را در میان دوستانم تا قیامت بر پا می‌دارم.»

در نتیجه برقراری حکومت عدل جهانی به وسیلهٔ حضرت مهدی؟عج؟ با ارادهٔ خداوند صورت خواهد گرفت. زمان برقراری دولت کریمهٔ آل محمّد(ص) زمان رسیدن وعدهٔ خداست که بعد از پر شدن ظلم در دنیا، به آن پایان داده و عدالت جهانی را در سرتاسر عالم جاری می‌گرداند. حضرت صاحب الامر؟عج؟ و یارانشان از ابتدای قیام تا برقراری دولت عدل، به احدی ظلم نخواهند کرد؛ در حالی که در طول تاریخ، حاکمان و دولت‌های باطل، هر گونه ظلمی را بر مردم روا دانسته و موجب بی‌عدالتی بسیار بین مردم گردیده‌اند؛ نمونهٔ آن جنگ‌هایی است که در دنیا بین حاکمان ظالم اتّفاق افتاده و مردم، قربانی تکبّر و قدرت‌طلبی و کشورگشایی‌های آنها گردیده‌اند و دنیا تا زمان برقراری دولت حق که پایان همهٔ دولت‌هاست، همچنان دستخوش ظلم و ناعدالتی خواهد بود و بشر، همچنان با پیشرفت در زمینهٔ نظامی، دست به اختراع و ساخت سلاح‌های گوناگون زده است و با راه انداختن جنگ‌های نابرابر، ظلم بر همدیگر را می‌افزایند.

حال، چون استفاده از سلاح‌های ساخته دست بشر با اجرای عدالت جهانی سازگارنیست، در ابتدای قیام حضرت مهدی؟عج؟ به امر الهی، تمام سلاح‌های روز دنیا قطعاً از کارخواهند افتاد و اگر هم بنا باشد حضرت صاحب الامر؟عج؟ در جنگ دشمنان پیروز شوند، باید به گونه‌ای باشد که به هیچ بی‌گناهی آسیب نرسد که حضرت تنها با این نوع جنگیدن خود، حق را از باطل جدا نموده و مدّعیان کاذب را رسوا می‌کنند و عجز و ناتوانی همهٔ طغیانگران عالم را در ظهور، آشکار خواهند کرد؛ چرا که آنها به سبب غرور و تکبّرشان، مانند فرعون با ادّعای خدایی کردن به دروغ، مدّعی سروری عالم گردیدند وچون از ادارهٔ امور دنیا در سایهٔ عدالت و محبّت، عاجز و ناتوان هستند، با استفاد از آن سلاح‌ها سعی می‌کنند در دنیای رقابت و قدرت، هر روز سلاح پیشرفته و مخرّب‌تری را اختراع نموده و خشم خود را از طریق این سلاح‌های مرگبار، به یکدیگر نشان دهند و گاهی با یک بمب، هزاران بی‌گناه را به کام مرگ می‌کشانند؛ ولی با برقراری دولت کریمهٔ آل محمّد(ص)، دیگر ظلم دولت‌های باطل به وسیلهٔ این سلاح‌ها به اتمام خواهد رسید و روش خداوند تبارک و تعالی با اولیائش به گونه‌ای دیگر خواهد بود. لذا برقراری حکومت عدل جهانی، با ابزارهایی خواهد بود که هیچگاه در تصوّر حاکمان زمانه نخواهد گنجید. همان‌طور که خداوند در «قرآن» و زندگی انبیاء، داستان‌هایی از نابودی حاکمان ظالم و سرکش در قرن‌های گذشته توسّط مخلوقات کوچک خود، سخن به میان آورده است تا عبرتی باشد برای آیندگان و این نکته را یادآور می‌شود که هیچ چیزی در مقابل قدرت و ارادهٔ خداوند، توان برابری و مقابله ندارد؛ هر چند تمامی مخلوقات عالم بخواهند در برابر حضرت بایستند، نمی‌توانند با حجّت خدا مقابله نمایند؛ چون قیام حضرت با اراده و دستور خداوند انجام می‌گیرد.

پشه؛ مأمور الهی

روزی نمرود حضرت ابراهیم(ع) را احضار نمود وگفت: مردم مملکت من چیزهایی که از خدای تو دیده‌اند، به شک افتاده‌اند. لذا من حاضرم با خدای تو مبارزه کنم، او را از بین ببرم و تو را هم نابود کنم یا اینکه خود از بین بروم و سلطنت را در دست تو و خدای تو بسپارم.

حضرت ابراهیم(ع) که به قدرت خالق خود، اعتقاد و یقین داشت، فرمود: من حرفی ندارم. فردا روز جنگ تو با خدای من باشد.

نمرود قبول کرد و فردای آن روز لشکری با سواران در میدان جنگ حاضر کرد و خود او هم برای تماشا شرکت نمود و منتظر بود که حضرت ابراهیم(ع) هم با لشکری فراوان آمده و در مقابل آنها صف‌آرایی کند. در این هنگام، حضرت ابراهیم(ع) با عصایی که در دست داشت، به تنهایی وارد میدان جنگ شد. سپاهیان نمرود با مشاهدهٔ این صحنه به آن خندیدند و گفتند: ابراهیم به تنهایی با عصایش می‌خواهد ما را شکست دهد!

حضرت ابراهیم(ع) در مقابل آن‌همه سپاه مجهّز و مسلّح نمرود ایستاد و با خدای خویش مناجات نمود و دفع لشکر نمرود را از خداوند قادر و متعال خواستار شد. سپس خداوند دعای حضرت ابراهیم(ع) را اجابت نمود. ناگهان دیدند هوا تاریک شد و ابر سیاهی بر سر آنها سایه افکنده و پشه‌های زیادی به گرد هم می‌چرخند، سپس آن پشه‌ها به لشکر نمرود حمله کردند و چنان آنها را نیش زدند که از بالای اسب بر روی زمین افتادند و طولی نکشید که همه فرار کردند؛ حتّی نمرود هم فرار کرد و خود را به کاخ سلطنتی رساند و دستور داد تمامی درب‌ها و پنجره‌ها را ببندند. وقتی وارد اتاق خلوت خود شد، مشاهده کرد یک پشه به گرد سر او پر می‌زند، به غلامانش دستور داد آن را بکشند؛ ولی تلاش آنها به جایی نرسید و در نهایت بر لب نمرود نشست و نیش سختی به او زد که سخت عصبانی شد و از جای برخاست و به کمک دیگران دنبال پشه می‌دوید تا آن را بکشد. ناگهان آن پشه از حفرهٔ بینی وارد سرش گردید و نیشی به مغز او زد که صدای ناله‌اش بلند شد و بعد از آن، هر چه اطبّا تلاش کردند که آن پشه را از مغز سرش خارج کنند، موفّق نشدند و آن پشه شب و روز نمرود را آزار داده، نمی‌گذاشت آنی به خواب رود.

خداوند نمرود را که تمام سلطنت جهان تحت قدرت و سیطرهٔ او بود، توسّط یکی از کوچکترین مخلوقات خویش چنان بیمار کرد که شب و روز بر خود می‌پیچید و چاره‌ای نداشت تا اینکه دستور داد کاسه مسی بر سر او گذاشتند و با چکّش بر روی آن بزنند تا شاید پشه مدّت کوتاهی نمرود را آزار ندهد و مدّت چهل سال بدین صورت زندگی کرد تا اینکه مأمور چکش زدن بر روی کاسه خسته شد و در حالی که نمرود در خواب بود، آهسته کاسهٔ مسی را از سر او دور کرد و چکش را به شدّت بر سر آن کافر فرود آورد که مغز نمرود متلاشی گردید و جان سپرد.

بنابراین با دریافت حقایق این داستان که نشانگر یک واقعیت انکارناپذیر است، به این باور می‌رسیم که وقتی یک ولیّ خدا با عصای خود به امر الهی به تنهایی با لشکر عظیم نمرود وارد میدان جنگ می‌شود، نشانگر قدرت و عظمت خدا و ولیّ اوست.

این داستان، به همهٔ انسان‌ها یادآور شده و هشدار می‌دهد که هر کس در مقابل حجّت خدا صف‌آرایی و دشمنی کند، شکست خورده و به نوعی مجازات خواهد شد؛ همان‌طور که خداوند با مستجاب کردن دعای حضرت ابراهیم(ع) لشکر نمرود را تار و مار کرد و او را سالیان طولانی، با ضعیف‌ترین مخلوق خود، مورد عذاب قرار داد.

پی‌نوشت‌ها