من و فرشته‌ها

روزانه‌نویسی در دوازده روز

شیداسادات آرامی

جمعه 23/3/1404

درست سحر پنجشنبه بود. «تهران»، حوالی خانهٔ خودمان، کمی بعد نماز صبح، ساعت ۳:۲٠.

صدای رعد و برق شدیدی دل آسمان را شکافت.سراسیمه توی رختخواب نشستم. هم‌زمان با من، همسرم با چشمانی گشاد نگاهم کرد. پرسیدم: صدای چی بود؟ رعد و برق بود؟

همسرم با مکث و تردید گفت: آره فک کنم. ما که تو مذاکره‌ایم. هر دو می‌دانستیم که این شکن‌صوت در آن وقت سحر در آسمان صاف و پر ستارهٔ تهران، هر چیزی می‌توانست باشد؛ جز آنچه درباره‌اش حرف زده بودیم. دیگر خوابم نبرد. همسرم بعد نماز گوشی به دست شد و من بعد از مدّت‌ها نماز صبح اوّل وقت خواندم. فرشته‌های صبح غریب نگاهم می‌کردند!

شنبه 24/3/1404

پایم از راهپیمایی کیلومتری غدیر درد می‌کرد. هرچند قلبم سبک شده بود. اوّلین باری بود که روز عید، غم داشتم. در حالی از شربت جشن غدیر خنک می‌شدم که چشم در چشم تصاویر سرداران شهید، اشک داغ می‌ریختم.

امشب هم با سر و صدای توی آسمان از خواب پریدم. ساعتِ ۳:۱٠.

دیگر می‌دانستم رعد و برقی در کار نیست. رعد و برق‌ها را فرستاده‌اند جای دیگر. رعدهایی که بارش آتش داشت. پدافند تهران، خصوصاً محلّهٔ ما حسابی مشغول بود. او را مردی ورزیده تصوّر می‌کردم که با دست‌های قوی و بازوان توانمندش، پهپاد و ریزپرتابه‌ها را از سر مردم شهر می‌پراکَنَد.

نماز صبح را بار دیگر اوّل وقت خواندم. صوت نماز با موسیقی متن پدافندی که گوشم را می‌نواخت، درهم آمیخته بود. بعد نماز گرچه قلباً می‌خواستم نخوابم، امّا خواب، نرم و سبک مرا در ربود. همسرم در مذّمت خواب بعد نماز صبح حدیث می‌خواند؛ من امّا همه را نیمه‌هشیار می‌شنیدم... و... الهی العفو

یکشنبه 25/3/1404

کشور مقتدرانه، عزادار است وخشمگین. انتقام‌خواه است و

امیدوار.

گوشی‌ام این روزها مدام زنگ می‌خورد. مامانم جویای احوالم بود. همسرم گفت: چقدر مهم شدی!

خودش هم با شاگردانش که امتحاناتشان هنوز باقی مانده، مشغول چت (گفت‌وگو) بود. پیرزن تنهای واحد روبه‌رویی با بشقابی پر از شیرینی و شکلات آمد دم در. همان‌جا از همسرم پرسید: پسرم! شما که معلّمی اوضاع را چجوری می‌بینی؟

همسرم جواب داد: رنگی، صدا استریو، کیفیت بالای تلویزیون. مغز پیرزن داشت حرف‌ها را پردازش می‌کرد که عذرخواهانه گفتم: حاج خانم! نمیشه با این مرد سرِ سیاست جدّی حرف زد.

همسرم با لبخندگفت: بی‌شوخی، تهش اسرائیل نابوده، ان‌شاءالله ظهور نزدیکه و ما سمت قلّه‌ایم.

پیرزن متبسّم سر تکان داد و ان‌شاءالله گویان رفت واحد خودش.

شام حاضری متفاوتی داشتیم؛ بستنی، شکلات، شیرینی، میوه.

هنوز خستگی دیروز توی تنم بود. زود خوابیدم.

همزمان با اذان صبح با صدای پدافند از خواب پریدم. نمازم را با آهنگ پدافند و شکن‌های پی در پی صوت که گاه دلهره‌آور بود، خواندم. هیچ وقت این‌همه حروف نماز را با دقّت تلفّظ نکرده بودم. با فرشته‌های صبح رفیق شده‌ام.

دوشنبه 26/3/۱۴۰۴

فکرش را هم نمی‌کردم وسط تماشای «شبکهٔ خبر»، خلق شجاعت و حماسه ملّی را به صورت زنده و با دهانی باز تماشا کنم.

تا شب صد بار با انگشت اشاره «الله اکبر» گویی و رجزخوانی را مثل مجری شبکهٔ خبر تمرین کردم. میان قنوت نماز صبح انگشت اشاره‌ام می‌جنبید.

سه‌شنبه 27/3/1404

شب از مسجد، پرچم رایگان گرفتیم برای نمای بیرونی ساختمان؛ مثل سر درِ خیلی از خانه‌های محلّه، ردیف پرچم سه رنگ از خانهٔ ما هم به اهتزار درآمد.

با صدای پدافند از جا پریدم، ۳:۱۵ صبح. نماز را با نگاه به رقص پرچم در باد خواندم.

فرشته‌ها ردّ نگاهم را دنبال کردند و بعد هم نگریستند. این روزها من، آنی که بودم، نیستم.

چهارشنبه28/3/1404

در محلّه چند خانه عزادار شده‌اند. از تشییع و گریه و شیون امّا هیچ خبری نیست. فقط بنر تبریک سر در خانه‌شان آویزان است.

در خیابان هم عبور پسرکان دوچرخه‌سوار، پشت سر کاروان جوانان موتورسوار پرچم به دوش و پخش سرودهای حماسی، عطر اقتدار و شرافت ِدفاع از وطن را در فضا آکنده است. زندگی پر شور جریان دارد.

پنج‌شنبه 29/3/1404

با تأخیر رفتیم خانهٔ پدرم دیدن سادات. فدای حضرت آقا که فرمود: زندگی‌تان را بکنید.

وگرنه چطور می‌توانستم همسرم را راضی کنم وقتی می‌گفت: تو این اوضاع جنگ، کی می‌ره دیدن سادات آخه؟

توی مهمانی قرار ختم سورهٔ «فتح» گذاشتیم. صدای پدافند این بار سر شب شروع شد. تهرانی‌ها در هر منطقه‌ای که باشند، صدای پدافند را می‌شنوند.

فرقش در موج صداست که به نسبت فاصله‌شان تا محلّ شلیک پدافند با لرزش و نور همراه باشد یا غیر آن. سر و صدای مهمانی، باقی صداها را در خود خفه کرده بود.

دیروقت به خانه برگشتیم. نگران نماز صبح بودم. یک نوع تجربهٔ تازه. رودربایسی با فرشته‌های صبح، شاید.

جمعه 30/3/1404

اوضاع جنگی بود؛ زندگی امّا راه خودش را می‌رفت. از همسرم خواستم وسط خریدهایش برای سالمندان محل، برای خودمان تخمه بخرد که شب موقع دیدن تصاویر فرود موشک‌های ایرانی بر فرق «حیفا» و «تل آویو» تخمه بشکنیم. مامانم همچنان دلواپس بود و پیگیر. از اصابت پهپادها در «نارمک»، «فرمانیه»، «میدان قدس تجریش»، «پیروزی» و «افسریه» سؤال می‌پرسید و خودش هم جواب می‌داد. آزمونک‌های تست هوش. من هم با خنده می‌گفتم: نمی‌دانم، اطّلاعی ندارم. آخرش دچار تردید شد که نکند واقعاً از اوضاع بی‌خبرم و مراقب خودم نیستم. به او اطمینان دادم که به فرمودهٔ «قرآن» و توصیهٔ حضرت آقا ترس و اندوه نداریم1 و فعلاً زندگی می‌کنیم، تبیین می‌کنیم و البتّه دعا می‌کنیم تا وجود صهیونیسم، مثل خانه‌هایشان نیست و نابود شود.

شنبه 31/3/1404

پدافند از بعد از ظهر تا غروب همچنان پر سر و صدا مشغول بود و ما وسط این هیاهو آمده بودیم پیاده‌روی گنجشکی. اذان مغرب نزدیک بود. می‌شد ردّ ریسهٔ تیرهای سرخ را در آسمان غروب‌زده دید. مسجد عجیب شلوغ بود و حال خوب کن.

یکشنبه 1/4/1404

نیمه‌شب با صدای پدافند از خواب پریدم. لابه‌لای پدافند، صدای جنگنده هم می‌آمد. همسرم گوشی به دست تو جایش دراز کشیده بود. نگاهی گذرا به من انداخت و گفت: جنگندهٔ خودیه. نترسی!

بی‌هیچ حرفی بلافاصله رفتم وضو گرفتم. سر نماز کسی با سر انگشت زد به شانه‌ام و هم‌زمان پچ پچ همسر، تنگ گوشم که گفت: دختر خانوم! جسارتاً غرّش پدافند رو با صوت اذان اشتباه گرفتی.

بعد مذبوحانه خندید: پدافند نیم ساعت زودتر شروع کرده. تازه دو و نیم نصفه شبه. اینا فرشته‌های شبن. نمی‌شناسنت. رفیقات هنوز شیفتشون عوض نشده. برو بگیر بخواب.

خوابم نبرد. جناب همسر روش جدیدی اتّخاد کرده بود. فیلم و عکس‌هایی از آسمان‌خراش‌های سوخته و تلّ آوار و زبانه‌های وحشی آتش نشانم داد و گفت: ببین «هالیوود» چی ساخته!

گفتم: برووو! این واقعیه، «غزّه»س.

گفت: واقعیه رو خوب اومدی؛ ولی تل آویوه.

با حسّ غرور رفتم سر نماز صبح. نباید فرشته‌ها را بیش از این منتظر می‌گذاشتم.

دوشنبه 2/4/1404

عصری می‌خواستم بروم برای محرّم لباس مشکی بخرم. همسرم موافقت نکرد. چون امروز سر ظهر پدافندها حسابی مشغول بودند. صدای انفجار بلند و لرزش خفیفی را حس کردیم. بعداً فهمیدیم پارکی در جنوب تهران با پهپاد دست و پنجه نرم کرده است.

جمعی از مردم دوباره عزادار شده‌اند. رسانه تصاویری از مردم اسرائیل و ترسشان و ویرانه‌های تأسیساتشان پخش می‌کرد.

چیزی جز اینها نمی‌توانست مرهمی بر زخم‌های دلمان باشد.

همسرم باز گفت: «آمریکا» دم درِ «فُردو» و «نطنز» ترقّه در کرده. دِ بدو که رفتیم.

هر ساعت از روز خبرها و اتّفاقات پشت سر هم متنوّع‌تر می‌شود.

سرِ شب با خبرهای موشک‌باران پایگاهای امریکایی در «قطر» توسهط «ایران» که سیلی محکم بر صورت رژیم آمریکا بود، دلشاد شام خوردیم و خوشحال خوابیدیم.

نیمه‌شب شکر خدا با صدای پدافند بیدار شدم. 3:۰۵ دقیقه بود. وضو شلّاقی، نماز جنگی و تسبیحات انگشتی، حسن ختام هم، رختخوابی که مرا به سوی خود می‌طلبید.

همسرم گفت: چجوری تو این سر و صدا خوابت می‌بره؟ لااقل نیم ساعت بیدار باش.

گفتم: با پدافند ندار شدم. صداش نباشه، خوابم نمی‌بره.

همسرم با یک دست گوشی و دستی دیگر تسبیح، تعقیبات می‌خواند، بلافاصله دست بلند کرد که: خدایا! شهادت ما رو در خواب مکروه بعد نماز صبح قرار نده.خدایا! لااقل کمی جلو بینداز وسط نماز باشه.

با چشمانی خمار، الهی آمین گفتم و خوابیدم.

سه‌شنبه 3/4/1404

زندگی‌ام نظم پیدا کرده بود. خوشی و غم در هم آمیخته. حسّ خوش داشتن رهبر و بزرگتر حکیم که سرنوشت و تصمیم‌گیری‌ها روی دوش اوست، حسّ غرور هم‌وطن‌ها، اندوه درخون‌نشستگان.

دیگر برای نماز صبح، ساعت شِرمنم روی نظم و ریل افتاده بود.

بیدار شدن با صدای پدافند - با لرزش و نور یا فقط صدای زمینه - بعد خواندن نماز صبح، بلافاصله تعقیبات هم دیدن فیلم و تصاویر جدیدترین ویرانی‌های تل‌آویو تا طلوع آفتاب. فرشته‌ها رفقایشان را هم خبر کرده‌اند.

پی‌نوشت