تاریخ بنی‌اسرائیل و یهودیان از عصرحضرت ابراهیم(ع) (Abraham) تا تخریب معبد دوم (Second Temple) در سال ۷۰م. با مجموعه‌ای از نقاط عطف تحوّل‌آفرین مشخّص می‌شود که هویّت سیاسی، دینی و فرهنگی آنان را شکل داد.
حضرت ابراهیم(ع) (حدود ۲۰۰۰-۱۸۰۰ق.م) در «اور کلدانیان» (بین النّهرین) متولّد شد. ایشان مشهور به ابراهیم خلیل، دومین پیامبر اولوالعزم است. ابراهیم(ع) در بین النّهرین به پیامبری مبعوث شد و نمرود، حاکم زمان خود و مردم آن ناحیه را به آئین توحید دعوت کرد. عدّهٔ کمی دعوت او را پذیرفتند و چون او از ایمان آوردن آنها مأیوس شد، به «فلسطین» مهاجرت کرد.
بر پایهٔ آیات قرآن، قوم بت‌پرست ابراهیم(ع)، او را به جهت آنکه بت‌هایشان را شکسته بود، در آتش انداختند؛ امّا آتش به فرمان خدا سرد شد و ابراهیم(ع) از آن سالم بیرون آمد.
آیهٔ ۶۹ «سورهٔ انبیاء» در «قرآن کریم» به سرد شدن آتش بر حضرت ابراهیم (ع) اشاره دارد. خداوند در این آیه می‌فرماید:
«قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ؛
ای آتش! بر ابراهیم سرد و سلامت باش.»
این آیه در مورد معجزه‌ای است که خداوند برای حضرت ابراهیم (ع) در برابر آتشی که نمرود برای سوزاندن او برپا کرده بود، رقم زد.
اسماعیل(ع) و اسحاق(ع) دو فرزند ابراهیم(ع) و جانشینان او هستند. نسب قوم بنی‌اسرائیل که پیامبران زیادی از بین آنها ظهور کرد و همچنین حضرت مریم؟عها؟ مادر حضرت عیسی(ع)، از طریق اسحاق(ع) به ابراهیم(ع) می‌رسد. پیامبر اسلام(ص) و ذرّیهٔ ایشان هم به اسماعیل(ع) فرزند دیگر حضرت ابراهیم(ع) نسب می‌بَرند.
نقاط عطف مهم:
- دعوت به توحید و مبارزه با نمرود.
- مهاجرت به «حرّان»، سپس «کنعان».
- بنای «کعبه» در «مکّه» با اسماعیل(ع).