بغض فروختهٔ آن روز،فرياد جهان‌شمول امروز

تمام ماجرا از آنجا شروع شد که عدّه‌ای از زنان «مدینه» به عیادت دختر گران‌قدر پیامبر(ص) آمدند. به عیادت بانویی که سخت بیمار، بلکه مجروح بود؛ چونان مجروح جنگی! زیرا به مقابله با حاکمان کودتاگر مدینه برخاسته بود؛ آن هم به تنهایی!

و مردم، یعنی مردانِ همین زنانی که اکنون به عیادت آمده بودند، به یاری‌اش نشتافته بودند و او ناچار شده بود به جای این مردان به مبارزه برخیزد!

آری؛ بانویی به جای مردانی!

و فرشتگان آهسته در گوش روزگار گفته بودند: مگو مردان، که: نامردمان!

چنان‌که سال‌ها بعد امیر مؤمنان(ع) در گله و شکایتِ رو در رو، به خود آنان فرمودند:‌ «ای نامردان مردنما(!!)...»

و عجب مجلس عیادتی شد که بر اساس گزارش تاریخ، نه عیادت‌کنندگان از حال مجروح پرسیدند و نه بیمار از حال خود چیزی گفت! بلکه بر آنان و بر مردانشان و بر همهٔ جامعهٔ آن روز و تمام امّت اسلام و حتّی بر تمامی آحاد بشریت و همهٔ تاریخ تا قیامت، ترحّم آورد.

برای همهٔ آنها دل سوزاند و حسرت و افسوس خورد که چرا بر سعادت و بهروزی خویش پشت پا زدند و گفت که:

«صبح کرده‌ام؛ درحالی‌که به خدا سوگند! دنیای شما را دوست نمی‌دارم و از مردان شما خشمناک و بیزارم. آنان را- در مسئلهٔ یاری امام و حجّت خدا- آزمودم [و آنان از آن، روسیاه برون آمدند].

و نامشان را از زبان خود بیرون افکندم؛ آری. از آنچه آنان کرده‌اند، بسی ناخشنودم.

چه زشت است بازیچه و سستی مردانتان و کندی شمشیرهایشان...

چه بد ذخیره‌هایی برای خویشتن تدارک دیدند و پیش فرستادند که خداوند، بر آنان خشم می‌گیرد و در عذاب الهی جاودانه خواهند بود...

به خدا سوگند! اگر آنان پای در میان می‌نهادند و علی را بر کاری که پیامبر(ص) برعهدهٔ او نهاد، می‌گماردند، او کاروان امّت را سالم به مقصد می‌رساند و برای احدی، هیچ رنجی به ارمغان نمی‌آورد (همگی سالم و خشنود ره می‌سپردند و به مقصد می‌رسیدند).

تشنگان عدالت را از چشمه‌سار سرشار و زلال حقیقت سیراب می‌کرد؛ چشمه‌ای که آب زلال آن، فوّاره‌زنان از هر طرف جاری است و هرگز رنگ کدورت نپذیرد و آب‌نوشانش همواره سیراب شوند و هیچ رنجی نبینند...

شگفتا که روزگار، چه شگفتی‌هایی در پس پرده دارد!

و شگفتا که مردان شما چه کردند! برترین را وانهادند و بدترین را برگزیدند...

امّا به جان خودم سوگند! دیگر، نطفهٔ فساد بسته شد. باید انتظار کشید تا مرض و بیماری فساد، چه موقع پیکر جامعهٔ اسلامی را از پای درمی‌آورد!...»1

شما را به خدا! فاطمه را بنگرید!

به جای سخن گفتن از بیماری خود، از بیماری جامعه سخن می‌گوید و برای امّت دل می‌سوزاند! او آیندهٔ جامعهٔ اسلامی و بشریت را به روشنی در خشت خامی در عملکرد امّت می‌دید که هیچ کس دیگری در آینه نیز نمی‌دید.

سوز دل او برای خسارتی بود که جامعه از انتخاب نادرستشان می‌دیدند و فریادش به جهت کژی و انحرافی بود که نسل آن روز برای خود و نسل‌های بعدی اتّخاذ نمودند. او می‌سوخت و فریاد می‌زد تا شاید آن نسل بیدار گردد و سرنوشت خود را به سوی خوشبختی و سعادت رقم زند؛ امّا هیچ گوشی، آن فریاد را نشنید یا شنید؛ ولی نخواست اندیشه کند.

بغض خفتهٔ آن روز...

آری، فریاد فاطمه؟عها؟ آن روز در گلو خفت و کسی صدای او را نشنفت؛ فریادی که اگر شنیده بودند و به آن ترتیب اثر داده بودند، امروز دیگر در عالم خبری از ظلم و ظالم و مستکبر نبود و رژیم کودک‌کشی مثل اسرائیل، ماه‌ها مردم مظلوم و بی‌دفاع «غزّه» را زیر بمباران‌های شدید و سلاح‌های ممنوعه به خاک و خون نمی‌کشید.

فریادهایی که امروز از حلقوم جوانانِ «آمریکا» و اروپا و سایر کشورها علیه ظلم ستمگران بلند است، تنها پژواکی از فریاد آن روز فاطمه؟عها؟ است

آن فریاد، آن روز در گلو خفت؛ امّا امروز در کام این جوانان به خوبی شکُفت.

اینها شعار و ارادتمندی به فاطمه از سوی ما نیست؛ حقیقتی است غیر قابل انکار؛ چرا که اگر گسترهٔ نبوّت پیامبر اکرم(ص) جهانی است، پس دایرهٔ وصایت علی(ع) جانشین آن حضرت نیز جهانی خواهد بود و اگر چنین است، پس فریاد فاطمه و سوز او نیز در نهایت، گستره در دامنهٔ جهانی و صبغهٔ انسانی و بشری دارد.

اگر مردم امروز جهان علیه ظلم جهانی فریاد سرداده‌اند، همه از شاخ و برگ‌های شجره‌ای است که بذر آن را فاطمه؟عها؟ آن روز در جان جهان کاشت.

دامنه و گسترهٔ سقیفه

روی دیگر این سخن، آن است که مقابلهٔ آن روزِ‌ فاطمه؟عها؟ صرفاً در برابر سقیفه - به معنای یک دایرهٔ کوچک عدل‌ستیزی و علی‌گریزی - نبود. بلی، دایرهٔ کوچک و مرکزی آن، همان بود؛ امّا این قیام، زلزله‌ای بود که شعاع‌های بعدی و گسترده‌تر آن، زمین و زمان را درنوردید و امروز در دامنهٔ جهانی و شعاع انسانی و بشری رخ نشان می‌دهد؛ همان‌گونه که گسترهٔ سقیفه به معنای واقعی خویش، امروز این‌سان است و در واقع این فاطمه؟عها؟ است که امروز مقابل سقیفهٔ لیبرال دموکراسی و صهیونیسم بین الملل ایستاده است. فریاد فاطمه؟عها؟ آن روز، برای امروز بشریت نیز بود.

پی‌نوشت