مصطفی معارف در یکم مهرماه ١٣٤٦ه .ش. در محلّهٔ «مجیدیهٔ تهران» چشم به حقیقت جهان گشود.
او از شاعران معاصر پارسی‌زبان است که در وصف خاندان رسالت؟عهم؟ و حضرت موعود؟عج؟ اشعاری را سروده است.
وی از کودکی به واسطهٔ خوانش اشعار توسّط مرحوم پدر، به ادبیات و مخصوصاً شعر، علاقه‌مند شد. بعد از دوران دبستان و ورود به راهنمایی، این علاقه بیشتر شد. وی در سال 1360ه .ش. در حالی که در کلاس سوم راهنمایی بود، به جبهه رفت و تا آخر جنگ به خدمت مشغول بود.
معارف بعد از پایان جنگ، مدّتی در وزارت بازرگانی مشغول به کار شد و در سال ١٣٨٠ه .ش. به استخدام وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در آمد. اکنون نیز به عنوان کارمند رسمی، در این وزارتخانه مشغول به کار می‌باشد.
معارف دارای دیپلم علوم انسانی و فوق دیپلم امور فرهنگی از «دانشگاه علمی کاربردی تهران» است.
خود می‌گوید:
مرحوم پدرم «شاهنامه» و «دیوان کبیر شمس» را زیاد می‌خواند. با آنکه سواد نداشت، «دیوان صامت بروجردی» را تقریباً از حفظ می‌خواند. به واسطهٔ علاقهٔ شدیدی که من به مرحوم پدرم داشتم، همیشه با خواندن ایشان، من هم زمزمه می‌کردم. شاید ایشان به طور نامحسوس مشوّق من بودند.
این شاعر آئینی، در همین دوران دیوان کبیر را دوره کرد و سپس به خواندن مثنوی معنوی پرداخت و پس از آن، با آثار عطاّر نیشابوری آشنا شد.
چند سرودهٔ مهدوی
1.
عمری‌ست به دل حسرت دیدار تو دارم
برده است خیالت، همه آرام و قرارم
هر شب که به بستر بروم ذکر تو بر لب
هر صبح به دل، میل تماشای تو دارم
با هر نفسم ، مِهرِ تو افزون کند ایمان
با یک نظرت، می شکفد گل ز مزارم
هر چند که بی روی تو سرد است وجودم
یاد ِتو پر از گل کند این سال، بهارم
تا ریزه‌خور سفرهٔ احسان تو هستم
جامی بده تا رقص‌کنان ، سَر بگذارم
2.
با خنده‌ای بیا و مرا غرق نور کن
چون طیف نور، از دل سردم عبور کن
چرخی بزن مقابل چشمان سرخ من
رحمی به گونه‌های همیشه نمور کن
اسباب شادمانی و عیش و سرور را
ای نازنین‌تر از نفس صبح! جور کن
تلخی روزگار و پریشانی مرا
با یک حضور سبز، تمامی به گور کن
با واژه‌های نابِ غزل‌ها و شعر ها
سرشار، بزم شعر مرا از حضور کن
چشم بد از تو دور و تو همواره شادمان
با یک نگاه، هر نظرِ شور دور کن
ما خسته از ندیدنِ تو در تمام عمر
این خستگی به سر برسان و ظهور کن
چندان که شعر و شور به پای تو ریختم
شعر مرا به شور خودت پر شعور کن
ذهنم تو را به یاد نمی‌آورد دگر
بار دگر به خلوتِ ذهنم خطور کن
من خسته‌ام از این‌همه تکرارِ روزها
من منتظر، نیامدی، ای دل مرور کن
از آسمان سرد نگاهم عبور کن
با خنده‌ای بیا و مرا غرق نور کن
3.
دستم اگر به دامن آن مهربان رسد
مرغ دعا به منزل هفت آسمان رسد
یاری که در پی‌اش همه عمر بوده‌ام
بر خانهٔ دو دیده چنان میهمان رسد
پیدا نبوده تا همگان عاشقش شوند
از مرد و زن گرفته به پیر و جوان رسد
فرشی ز دیده زیر قدم‌هاش گسترم
تا شرح مقدمش به تمام جهان رسد
چشمم جمال روشن آن دلربا اگر
یک دم ببیند آتش دل تا زبان رسد
چشمم در انتظار نگاهش سفید شد
ترسم ندیده روی بهارش، خزان رسد
ای آشنای درد جوامع! بیا بیا
تیغ ستم نمانده که تا استخوان رسد
4.
ای واژهٔ نهفته به دل‌های منتظر
نامت به باور همه اعصار، منتشر
چشمم به جمعه خیره شد، ای آفتاب عدل!
لختی بتاب، تا بشود ظلم منکسر
جان‌های تشنه با تو، چه سیراب می‌شوند
دل‌های خسته در طلب توست، منحصر
قدری ببار و دشت بیارای و سبز کُن
لطف خدا به ما همه در توست، مستتر
ای ذوالفقار تشنهٔ عدل، ای ضمیر پاک!
ای از ریا و ظلم و ستم، سخت منزجر
برچین بساط ظلم و ستم را، از این زمین
بفکن به خاک پشت ریا، شاه مقتدر
در آرزوی یک نفسم، در هوای تو
ای واژهٔ نهفته به دل‌های منتظر