یامهدی؟عج؟
فرج یعنی دعای عهد خواندن، عهد را بستن
دعا یعنی پلی از فرش تا عرش خدا بستن
فرج یعنی دلِ سجاده را با اشک‌ها شستن
دهان هرچه شیطان است را با ربنا بستن...
در امواج بلندِ آل یاسین غوطه‌ور بودن
دلِ خود را در این طوفان به لطفِ ناخدا بستن
فرج یعنی به سوز ناحیه، حق را قسم دادن
دخیلِ اشک را بر تکیه‌های کربلا بستن
توسّل‌های ما در هر سه‌شنبه معنی‌اش این است
درِ دل را به روی هر چه غیر از اِنَّما بستن
خوشا مثل شهیدانِ مدافع زندگی کردن
به سر سربند یا مهدی و یابن المصطفی بستن
به مناسبت ولادت حضرت زینب؟عها؟
کعبه اسم تو، منّا اسم تو، زمزم اسم توست
ندبه اسمِ تو، شفا اسم تو، مرهم اسم توست
عشق، یعنی «کُلُّنا عَباسُكِ یا زینبا»
پشت جبهه اسم تو، خطّ مقدم اسم توست
از عراق و شام با دستار خونین می‌گذشت...
اسم تو؛ وقتی تمام لشکرِ غم، اسم توست
حضرت محمل‌نشین! بانوی چادرسوخته!
با هزاران اسم شاید اسم اعظم اسم توست
آسیه، هاجر، رقیه، ساره، حوّا اسم توست
ای که اسم توست زهرا، ای که مریم اسم توست
پرچم سرخت به دست و چادر سبزت به سر
ماه شعبان اسم تو، ماه محرّم اسم توست
اسمت ای زن! پرچم بالابلندی‌هاست تا،
عصمت زن با شکیباییش، هر دم اسم توست
صبحی که آغاز جهان است
برگشتنت حتمی‌ست! آری! رأس ساعت
هرچند یک شب مانده باشد تا قیامت
می‌آید آن صبحی که آغاز جهان است
آن روز روشن، آن طلوع بی‌نهایت
گفتند روی فرش ما پا می‌گذاری
جارو زدم تنها به شوق این روایت
در کوچه‌ها دیدم تو را... نشناختم... آه
دیدم تو را، افسوس بی عرض ارادت
در زیر باران هر دعایی مستجاب است
از چشم‌هایت گفته‌ام وقت اجابت
با یاد تو از کربلا تربت گرفتم
در آرزوی آن نماز با جماعت
می‌بویمش در سجده بعد از هر نمازم
عطر شهادت می‌دهد... عطر شهادت!
غزل انتظار
باز هم آدینه شد، مانده‌ام در انتظار
چشم در راه توام، بی‌قرارم، بی‌قرار...
من تو را گم کرده‌ام، پشت فصلی از دریغ
من تو را گم کرده‌ام، پشت فصل انتظار
سمت چشمان تو کو، تا بیاسایم دمی
در پناه چشم تو، ای رسول نوبهار...
بی‌فروغ عشق تو، می‌شود هستی یتیم
مهر و ماه و آسمان، می‌شود بی‌اعتبار
تشنۀ وصل توام، ای دلیل زندگی
کی به پایان می‌رسد، روزهای انتظار؟!
مهر عالمتاب عدل! یک تبسّم جلوه کن
تا بمیرد ظلم شب، تا بخندد روزگار
باز هم آدینه شد، جاده امّا خالی است
باز هم سهم من است، حسرتی دنباله‌دار
موعود من...
موعود من! به رغم تمام مورّخان
تاریخ باستانی این قوم را بخوان
در مصحف بهاری تو، گل مقدّس است
چون مرکز بهار تو بیت المقدّس است
امروز، شورش کلمات از صدای توست
در روزنامه‌های جهان، ردّ پای توست...
تقویم پاره‌پارۀ دنیا، ورق ورق
نزدیک می‌شود به قیام بزرگ حق
او را هزار نام بخوانند اگر، یکی‌ست
با صد گزارش متفاوت، خبر یکی‌ست
آغاز شد نماز جهان با طلوع دین
دنیا رسیده است به «ایّاك نستعین»...
باید به ذات حق متمسّک شویم باز
گرم دعای «کن لولیّك» شویم باز...
با هر غزل نگاه سوی عرش می‌کنم
موعود! خاک راه تو را فرش می‌کنم
لحظهٔ موعود
برای لحظۀ موعود بی‌قرار نبودم
چنان‌که باید و شاید در انتظار نبودم
نه اینکه فاصله از کهکشان عشق گرفتم
نه اینکه فاصله... اصلاً در این مدار نبودم
چه شد که فاصله از آفتاب عشق گرفتم؟
چطور شاهد آن ماه آشکار نبودم؟
و محض دیدن یارم سفر نکردم و ماندم
چه شد که مثل «علی بن مهزیار» نبودم
به قدر یک سر سوزن دلم به خویش نلرزید
چگونه آه در این راه استوار نبودم؟
درک حضور
باید برای درک حضورش دعا کنیم
خود را از این جهان خیالی جدا کنیم
هرگز برای پرزدن از پیله دیر نیست
از جنس عشق، بال و پری دست و پا کنیم
گم کرده‌ایم ما خودمان را و لازم است
در ندبه‌ها شکایت از این ماجرا کنیم
در حیرتم از اینکه غریبیم و باز هم
هرگز نشد که یادی از آن آشنا کنیم
شرط است در طریق محبت که جان خویش
همواره از تعلّق عالم رها کنیم
ما از هرآنچه غیر رخ دوست خسته‌ایم
بی او چگونه با دل بی‌چاره تا کنیم؟
«خورشید را برای ظهور آفریده‌اند»
فکری برای رفتن این ابرها کنیم...
تنها حضورِ اوست که درمان دردِ ماست
باید برای درک حضورش دعا کنیم