در روزگار پرهیاهوی امروز که بسیاری از مناسبات اجتماعی، رنگ فردگرایی گرفته‌اند، بازگشت به مفهوم انتظار فعّال، بیش از هر زمان دیگری ضرورت یافته است. یکی از جلوه‌های نوین و مردمی این رویکرد، طرح مهدوی «قراردوازدهم» است؛ طرحی فرهنگی - اجتماعی که با هدف احیای نام و یاد امام عصر؟عج؟ و گسترش همدلی مؤمنانه، در میان مردم شکل گرفته است.
معنای انتظار در پرتو عمل
در آموزه‌های دینی، انتظار تنها به معنای چشم‌به‌راه بودن نیست؛ بلکه نوعی کنش اجتماعی و اخلاقی است. در روایات آمده است: «أفضلُ الأعمال انتظارُ الفرج؛ بهترین اعمال، انتظار فرج است.»
این یعنی مؤمنِ منتظر، تنها به دعا و آرزو اکتفا نمی‌کند؛ بلکه در جهت تحقّق آرمان‌های امام خویش گام برمی‌دارد؛ آرمان‌هایی که محور آن، خدمت به خلق، عدالت و رفع نیاز محرومان است.
از اندیشه تا عمل؛ فلسفهٔ شکل‌گیری قرار دوازدهم
طرح قراردوازدهم بر پایهٔ همین درک از انتظار شکل گرفته است. در این طرح، دوازدهم هر ماه، یادآور امام دوازدهم؟عج؟ و روز تجدید عهد با آن امام غایب از نظر است.
در این روز، گروه‌های مردمی با عنوان «مهدی‌یاوران» در بقاع متبرّکه، مساجد، هیئات یا حتّی در میان اعضای خانواده، گرد هم می‌آیند تا با تأمین و توزیع بسته‌های غذایی میان نیازمندان، نذر امام زمان؟عج؟ را ادا کنند.
امّا ارزش طرح تنها در توزیع کمک‌های مادّی نیست؛ بلکه در تبدیل محبّت به برنامه، ایمان به تشکیلات و یاد امام به حرکت جمعی است. این طرح، در واقع نوعی رزمایش فرهنگی است که هم بُعد عبادی دارد و هم کارکرد اجتماعی.
قرار دوازدهم، یعنی تمرینِ یک ماهه برای یاد امام و آزمونی برای صداقت در محبّت ایشان.
ساز و کار اجرایی؛ تشکیلاتی از جنس محبّت
هر گروه قراردوازدهم یک مسئول دارد که وظیفه‌اش، هماهنگی، برنامه‌ریزی و جذب نیروهای تازه است. اعضای گروه نیز با عنوان مهدی‌یاور، مسئولیت‌های گوناگونی بر عهده می‌گیرند:
از خرید اقلام سبد غذایی و شناسایی خانواده‌های نیازمند گرفته تا بسته‌بندی، توزیع و اجرای فعّالیت‌های فرهنگی هم‌زمان با آن.
چند روز مانده به دوازدهم ماه، نذورات جمع‌آوری و در قالب «نذر مهدوی» هزینه می‌شود. در فضایی معنوی و جمعی، بسته‌های غذایی آماده شده و در روز موعود، به خانواده‌های کم‌برخوردار اهدا می‌گردد. در کنار هر بسته، پیامی فرهنگی با یاد امام زمان؟عج؟ نیز قرار می‌گیرد تا این عمل خیر، رنگ و بوی مهدوی داشته باشد.
مهدی‌یاوران؛ حلقه‌هایی برای گسترش نور
یکی از نقاط قوّت این طرح، قابلیت مردمی‌سازی و تکثیر آن است. هر مهدی‌یاور، خود یک مسئول بالقوّه است که پس از آشنایی با طرح، می‌تواند جمعی تازه را شکل دهد. به این ترتیب، شبکه‌ای از حلقه‌های مهدوی در سراسر کشور ایجاد می‌شود که هر کدام بر اساس ظرفیت محلّی خود، به ترویج فرهنگ انتظار می‌پردازند.
این شبکهٔ مردمی، یادآور یک حقیقت بنیادین است: انتظار، یک امر جمعی است؛ نه فردی؛ همان‌گونه که در دعای عهد می‌خوانیم:
«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی مِنْ أَنْصَارِهِ وَ أَعْوَانِهِ... وَ الْمُسْتَشْهَدِینَ بَیْنَ یَدَیْه؛
پروردگارا! ما را از یاران و شهیدان در رکابش قرار ده.»
انتظارِ اجتماعی در عصر غیبت
طرح قرار دوازدهم، تنها یک حرکت مناسبتی نیست؛ بلکه کوششی است برای ترجمهٔ ایمان مهدوی به زبان عمل اجتماعی. در این چارچوب، خدمت به نیازمندان، نه صرفاً یک کار خیریه، بلکه نشانهٔ وفاداری به عهد ولایت تلقّی می‌شود.
منتظرِ واقعی کسی است که از خود آغاز کند، دلش را به یاد امام زنده نگه دارد و سپس در جامعه، عشق و عدالت را گسترش دهد.
در عصر غیبت، هر عمل نیک اجتماعی، می‌تواند مصداقی از یاری امام زمان؟عج؟ باشد.
سخن پایانی
در جهانی که غفلت و بی‌تفاوتی، روح جمعی را تهدید می‌کند، طرح‌هایی چون قرار دوازدهم می‌تواند راهی باشد برای بازگرداندن معنویت به متن زندگی مردم. این طرح، پیوندی است میان دین و زندگی، عبادت و خدمت، عشق و عمل.
باشد که این حرکت مبارک، زمینه‌ساز همدلی، معرفت و آمادگی بیشتر برای ظهور حضرت ولیّ عصر؟عج؟ باشد و همهٔ ما در زمرهٔ یاوران راستین او قرار گیریم. ان‌شاءالله
قرار دوازدهم؛ قرار عاشقان با امام مهربانی‌هاست.
حسین فاطمی‌تبار، رئیس ادارهٔ اجتماعی و مشارکت‌ها، سازمان اوقاف و امور خیریه و فعّال حوزهٔ مهدویت.