هیچ مخالفتی در میان تاریخ‌نویسان در این مسئله وجود ندارد که علی بن ابی‌طالب(ع) نخستین کسی است که اسلام آورده. تنها در بلوغ او به هنگام پذیرش اسلام اختلاف دارند.۱
ابن عبد البرّ می‌نویسد:
در این مسئله اتّفاق است که خدیجه؟عها؟ نخستین کسی بود که ایمان به خدا و پیامبر(ص)آورد و او را در آنچه آورده بود، تصدیق کرد. سپس علی(ع) بعد از او همین کار را انجام داد.۲
حضرت رسول اکرم(ص) فرمودند:
«نخستین کسی که در کنار حوض کوثر بر من وارد می‌شود، نخستین کسی است که اسلام آورده و او علی بن ابی‌طالب(ع) است.۳
گروهی از دانشمندان اهل سنّت از پیامبر(ص) نقل کرده‌اند که پیامبر(ص) دست علی(ع) را گرفتند و فرمودند:
«این اوّلین کسی است که به من ایمان آورده و اوّلین کسی است که در قیامت با من مصافحه می‌کند و این صدّیق اکبر است.»۴
ابوسعید خدری از پیامبر(ص) چنین نقل می‌کند که دست به میان شانه‌های علی(ع) زدند و فرمودند:
«ای علی(ع) هفت صفت ممتاز داری که احدی در قیامت نمی‌تواند دربارهٔ آنها با تو گفت‌وگو کند. تو نخستین کسی هستی که به خدا ایمان آوردی و از همه نسبت، به پیمان‌های الهی باوفاتری و در اطاعت فرمان خدا پابرجاتری.»۵
امام علی(ع) در «خطبهٔ قاصعه» می‌فرمایند:
«در آن روز در هیچ خانه‌ای، اسلام راه نیافت؛ جز خانهٔ رسول خدا(ص) و خدیجه؟عها؟ و من سومین آنان بودم. من نور وحی و رسالت را می‌دیدم و بوی نبّوت را استشمام می‌کردم.»۶
پی‌نوشت‌ها
هجرت نو مسلمانان به حبشه
پانویس‌های این مقاله
- ۱
۱. حاکم نیشابوری، «المستدرک»، ج ۱، ص ۲۲.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
۲. ابن عبد البرّ، «استیعاب»، ج ۲، ص ۴۵۷.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
۳. حاکم نیشابوری، «المستدرک»، ج ۳، ص ۱۷.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۴
۴. ابن هشام، «السیرة النبویة»، ج ۱، ص ۲۶۲.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۵
۵. اصفهانی، «حلیة الاولیاء»، ج ۱، ص ۶۶.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۶
۶. «وَلَمْ یَجْمَعْ بَیْتٌ وَاحِدٌ یَوْمَئِذٍ فِي الْاِسْلاَمِ غَیْرَ رَسُولِ الله(ص) وَخَدِیجَةَ؟عها؟ وَاَنَا ثَالِثُهُمَا! اَرَی نُورَ الْوَحيِ وَالرِّسَالَةِ وَ اَشُمُّ رِیحَ النَّبُوَّةِ.» («نهج البلاغه»، خطبهٔ ۱۹۲.)
رویداد: به دلیل افزایش شکنجه‌ها، گروهی از مسلمانان به فرمان پیامبر(ص) به «حبشه» هجرت کردند.
سرنوشت‌سازی: اوّلین مهاجرت در تاریخ اسلام، نشان‌دهندهٔ جهانی بودن دعوت و نیاز به ایجاد پایگاهی امن بود.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - •
نخستین مهاجرت ، مهاجرت گروهی از مسلمانان مکّه به سرزمین حبشه بود که به منظور رهایی از آزار و شکنجهٔ مشرکان قریش در سال‌های آغازین پس از بعثت انجام شد. این هجرت به دستور پیامبر اکرم(ص) در دو مرحله صورت گرفت: در مرحلهٔ نخست، یازده نفر از مردان و زنان مسلمان به صورت مخفیانه به حبشه مهاجرت کردند و در مرحلهٔ دوم، هشتاد و سه نفر به سرپرستی جعفر بن ابی‌طالب، راهی حبشه شدند.
در پی این مهاجرت، قریش برای بازگرداندن مسلمانان، عمرو بن عاص و عبدالله بن ابی‌ربیعه را به حبشه فرستاد؛ امّا نجاشی، پادشاه حبشه، پس از شنیدن سخنان جعفر بن ابی‌طالب، از تحویل آنان خودداری کرد. در طول اقامت مسلمانان در حبشه، برخی از آنان درگذشتند و برخی صاحب فرزند شدند. از جمله عبدالله بن جعفر
بازگشت به ابتدای مقاله ↑