الگوی الهی در حفظ تبار از دیدگاه شیعی
خداوند تبار پیامبر(ص) را از هرگونه آلودگی حفظ کرد. این امر نشان‌دهندهٔ عنایت خاصّ الهی به این خاندان است. روایت شده که خداوند معد بن عدنان را در زمان بخت النّصر از نابودی حفظ کرد.
شیعیان آل محمّد(ص) اتّفاق نظر دارند در اینکه نیاکان پیامبر اکرم(ص) از حضرت آدم(ع) تا جناب عبدالله بن عبدالمطّلب، همگی مؤمن و موحّد بودند؛ چنان‌که زائر امام حسین(ع) در فراز سی و ششم از «زیارت اربعین» شهادت می‌دهد که:
«أَشْهَدُ أَنَّكَ کُنْتَ نُوراً فِي الْأَصْلَابِ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ... ؛
شهادت می‌دهم که همانا تو نوری در صُلب افراد بسیار بلندمرتبه و در رحم‌های بسیار پاکیزه بودی و دوران جاهلیت با آلودگی‌هایش، تو را آلوده نساخت و از لباس‌های چرکین و آلوده‌اش، به تو نپوشاند.»
نقش تاریخی کعبه
«کعبه» از زمان حضرت ابراهیم(ع) تا بعثت پیامبر(ص)، محور توحید و یکتاپرستی بود؛ اگرچه در دوران جاهلیت دچار تحریف شد. بازگشت به توحید خالص با بعثت پیامبر(ص) و شکستن بت‌ها در فتح «مکّه» محقّق شد.
پیوند فرهنگی و زبانی
زبان عربی که حضرت اسماعیل(ع) از جرهمیان آموخت، در طول قرون به زبان غنی و بلیغی تبدیل شد که «قرآن کریم» بدان نازل گردید. این پیوستگی زبانی و فرهنگی، نقش مهمّی در آمادگی جامعهٔ عربی برای دریافت رسالت الهی داشت.