پنجره

پرویز بابایی

باید برخیزم و سکوت را جارو کنم. عنکبوتها عجیب سر و صدای اتاقم را مکیده‌اند. شاید آوازهای خسته من لای تارهای عنکبوت گیر کرده باشند.

... این هم از اتاقم! عنکبوتها رفته‌اند. اما سکوت مانده است و ریشه‌های سیاهش را در من به دنبال چیزی می‌دواند و من به دنبال چیزی که برایم ناشناخته است. باید فکر دیگری کرد. باید فکر دیگری کرد. دیگر نمی‌شود به جاروها اعتماد کرد. اصلاً تقصیر من است که از جاروها کمک می‌خواهم. چرا درها را بسته‌ام؟ چرا همه جا سیاه و تاریک است؟ کیست پشت در که خود را به تن ساکت در می‌مالد؟ این هم از در و پنجره‌ها. چه آسمان مربعی قشنگی... ابرها رفته رفته آب می‌شوند. کاش می‌شد ابرها را قاب گرفت. کاش می‌شد صورتم را به تن لطیف ابرها می‌مالیدم. اما نه... باز همان حس غریب... همان چیزی که هماره مجهول است. همین درهای باز. همین پنجره‌های وسیع کافی است. بگذار به اتاق من نیز سری بزند. شاید کسی بیاید از دورترین جاده‌ها. بوی بهار از پنجره به داخل اتاقم می‌رسد. می‌دانم؛ می‌دانم؛ حتماً کسی می‌آید. پنجره را بوی آمدن کسی در خود غرق نموده است.