شعر و ادب

اگر زینب نبود

سر نی در نینوا می ماند اگر زینب نبود

کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود

چهره سرخ حقیقت بعد از آن توفان رنگ

پشت ابری از ریا می ماند اگر زینب نبود

چشمه فریاد مظلومیت لب تشنگان

در کویر تفته، جا می ماند اگر زینب نبود

زخمه زخمی ترین فریاد در چنگ سکوت

از طراز نغمه وا می ماند اگر زینب نبود

در طلوع داغ اصغر، استخوان اشک سرخ

در گلوی چشم ها می ماند اگر زینب نبود

ذوالجناح دادخواهی، بی سوار و بی لگام

در بیابانها رها می ماند اگر زینب نبود

در عبور از بستر تاریخ، سیل انقلاب

پشت کوه فتنه ها می ماند اگر زینب نبود

قادر طهماسبی (فرید)

سدره نشین

ای از بر سدره شاهراهت

وی قبه عرش تکیه‌گاهت

ای طاق نهم، رواق بالا

بشکسته ز گوشه کلاهت

هم عقل دویده در رکابت

هم شرع خزیده در پناهت

وین چرخ کبود ژنده دلقی

در گردن پیر خانقاهت

مه طاسک گردن سمندت

شب طره پرچم سیاهت

چرخ ار چه رفیع خاک پایت

عقل ارچه بزرگ طفل راهت

جبریل مقیم آستانت افلاک حریم بارگاهت

خورده است خدا ز روی تعظیم

سوگند به روی همچو ماهت

ایزد که رقیب جان، خرد کرد

نام تو ردیف نام خود کرد

جمال الدین اصفهانی (قرن ششم)

ظهور می کند آن مرد آسمانی

نشسته ام به گذرگاه ناگهانی سرخ

در انتظار خطر، زیر آسمانی سرخ

نشسته‌ام که بچینم عبور توفان را

زجاده های اساطیری زمانی سرخ

بر آن سرم که بخوانم نمازی از آتش

اگر که شعله بگوید، شبی اذانی سرخ

تمام هستی من، دفتری «غزل -آتش»

و سهم من ز تمام جهان، زبانی سرخ

خدا کند دل من در صف خطر باشی

شبی که واقعه می گیرد،امتحانی سرخ

در انتهای حماسی‌ترین شب تاریخ

ظهور می کند آن مرد آسمانی، سرخ

به قاف خوف وخطر، تا ظهورآن موعود

خدا کند دل من، منتظر بمانی سرخ

رضا اسماعیلی

کمال محمد(ص)

ماه فرو ماند از جمال محمد

سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظر قدر با کمال محمد

وعدة دیدار هر کسی به قیامت

لیلة اسری شب وصال محمد

آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی

آمده مجموع در ظلال محمد

عرصه گیتی مجال همت او نیست

روز قیامت نگر مجال محمد

وانهمه پیرایه بسته جنت فردوس

بو که قبولش کند بلال محمد

همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد

تا بدهد بوسه بر نعال محمد

چشم مرا تا به خواب دید جمالش

خواب نمی گیرد از خیال محمد

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

عشق محمد بس است و آل محمد

سعدی

مهر جاودانه

خجسته باد قدوم تو، ای که بدر تمامی

فروغ دیده ما، مهر جاوانه شامی

شکفتی ای گل صبر و شکیب دامن زهرا(س)

تو زینبی و چو نام تو نیست نادره نامی

اگر پرنده جانم سلام من نرساند

«من المبلق عنی الی سعاد سلامی» (1)

چگونه وصف تو گویم که در کلام نگنجی

چه از قیام تو گویم، که قامتی ز قیامی

سخن ز صبر نگویم، که خویش اسوه صبری

رسالتت نستایم، که در پیام تمامی

تویی تو، زینب «اب» زینب ای عصارة عصمت

تو حلم فاطمه(س) علم علی(ع)، تو روح پیامی

هنوز سوز کلامت زند شرر به دل و جان

تو از تبار حسینی، تو از نژاد کرامی

جمال عشق درخشید با پیام تو آن سان

که در کمال بدین جلوه کسی ندید کلامی

سزد که از تو شود سرفراز رایت قرآن

که زان خطا به بلرزد ز خشم، دشمن خامی

اگر کلام شود هر نفس که شرح تو مقامی

تو سایبان یتیمان، طلایه دار حسینی

صدای نهضت حق، قسط و عدل را تو دوامی

چه نوش کرد گل ما، مگر ز جام صبوری

که دسته دسته گل جان نثار کرده، به جامی

به کربلاست روان بی امان سپاه حسینی

هلا صبورترین! این سپاه را تو نظامی

مراست آرزوی آنکه آستان تو بوسم

تو ای فروغ دل ما، تو ای که زینت شامی

خوشا طواف سر کوی دوست کردن و مردن

چنین خوش است «سپیده»! سفر به حسن ختامی

روانشاد سپیده کاشانی

پی نوشت: