گلايه‌اى از اوضاع جهان با آقا امام زمان (عج)
به تمامی ستم دیدگان ومحرومان جهان
محمدحسين جعفريان
مرا چه كسى دست نجاتى خواهد بود؟
اى پير! بى مرشدى همرهانم را فرسود
دلتنگ توأم
من
كه در ازدحام شهر و خيابان‌هايش گم شده‌ام
امّا تو را گم نكرده‌ام.
پگاه تا شامگاه
شامگاه تا پگاه
منم كه آونگم در تو
و حيرت چون دسته گلى خون‌آلود
بر پوست روحم مى‌شكفد
از پل پليدى گذشتند
و آيا چه كسى دست نجاتى خواهد بود؟
آنان را كه مرده‌اند
كه زاده شدن را از ياد برده‌اند
آنان كه باد داده‌اند مصب فردا را.
دنيا فوران دلار است و فراموشى
اى پير!
بى مرشدى همرهانم را فرسود،
نيم نگاهى!
تكان دستى!
لبخندى!
مى‌خزيم در حفره‌هايى ناشناس
و نام روشن ما اسم شبى است
كه با طلوع خورشيد باطل مى‌شود.
يا مهدى!غرورم را فروختند
نامم را آتش زدند
و فاحشه‌ها بر خاكسترم پايكوبى كردند...
آه! آن كه از دشمن مى‌گريزد
به كه حنجره‌اش با دندان دوستى جويده شود.از تمام شجاعت‌ها بوى نيام مى‌آيد يا مهدى!
انتظار دود كرد
مردى را كه بر ريل‌ها مى‌رفت و مى‌آمد
و راه به جايى نمى‌برد.
تمام كبوتران تيرى در سينه دارند
تمام مردان خارى در نگاه
چقدر شعله، چقدر حادثه؟
چه سنگين است عبور فصلى كه گريه مردان كوچك است.
تمام ظرف هاى جهان لبريز فريادند
و خون ما خاك را گل مى‌كند.
بازآ!
بازآ آخرين پنجره!
شرمگين زنده ماندنم،
بازآ! مشتى صورت و نقاشى، تمام بودنم شده اند.
اى آتشى كه هرچه آب بر تو مى‌ريزم
بيشتر شعله مى‌كشى!
ما گرد هم مى‌نشينيم
چاى مى‌نوشيم و هندوانه مى‌خوريم
و براى ديوانه‌اى كه سيگار را
چون علامت پيروزى نشان مى‌دهد
دست تكان مى‌دهيم.
چرا مى‌خنديد؟!
چرا مى‌خنديد اى مردم؟!
اين پاره‌هاى قلب من است اين‌گونه تگرگ‌وار
بر شما باريدن گرفته است.
چرا مى‌خنديد؟!
زانو بزن!
اين را تمام خيابان ها و شعرها
زانو بزن!
اين را تمام روزن‌ها و زن‌ها!
زانو بزن!
اين را تمام سياحان و سياستمداران
در گوشم نجوا مى‌كنند.
پارك از صداى چكاچك شمشير و طبل انباشته است.
و جوانى مردان
بر سنگر شطرنج‌ها بى‌رنگ مى‌شود.
چه بسرايم؟
مردى را كه غرق مى‌شود
فرو مى‌رود
امّا فرياد نمى‌كشد
انبوه واژه‌هايى كه در لغتنامه‌ها به تحليل مى‌روند؟
پرستوهايى كه ذوب مى‌شوند در سينى مسى رنگ افق؟
دخترى كه
باد، تكه تكه
به سرزمين ديگرش برد؟
زنى كه تنها يك روز زنده بود؟
يا خويش را؟
بابلسرى گم شده در مه و ماسه
چه بسرايم؟
من از نژاد بى‌جامگان بى‌زمينم
برهنه بر علفزارى سوخته
شاعرى چون من چيست؟
جز زخمه خدا بر سه‌تار سياره‌اى دور،
جز لبخندى جراحى شده
بر سيماى سرزمينى كه تنها مى‌تواند بگريد،
جز تپانچه‌اى پر
در دستان آن كه هواى سفر به ديارى ديگر دارد،
جز نمايش زخمى مقدس، جز مرگ.
لب باز مى‌كنم
مردگان در دهانم رژه مى‌روند
و باران شكلات باريدن مى‌گيرد.
مگس‌ها ذرّه ذرّه صدايم را با خود بردند
و بر چشمخانه‌ام سكّه روييد،
تنها مى‌شنوم كسانى فريادت مى كنند و تازيانه مى‌خورند
فريادت مى‌كنند و منفجر
فريادت مى‌كنند و مصادره مى‌شوند،
تنها مى‌شنوم ازدحام زخم هاى كارى است
امّا جگرها به يغما رفته است...
شهر بارش موهومى است بر شيروانى تمنا
لغتنامه اى است عظيم
كه از واژه هاى زيبا تهى مى شود...
مردگان در دهانم رژه مى‌روند
و آرزوها در خردسالى مى‌ميرند.
سوت مى‌زنم در پياده رو
و به كلماتى مى انديشم كه در سكوت خودكشى مى‌كنند،
آيا كدام دست
فرداى بر باد رفته را بر صفحه خواهد چيد؟
ناممكن قريب!
از آن همه، نام قتلگاه‌ها را آموخته‌ام؛
«الخليل»، «كابل»، «رامط»، «كشمير»، «گروزنى»، «سارايوو«
سارايوو
سارايوو
آه اى منتظران مو بور چشم آبى!
بغض‌ها را فرو دهيد
صداى پاى اسب مى‌آيد.
در خيابان
عددها در آمد و شدند
كت و شلوارها و كلاه‌ها،
يا مهدى!
خشم خلع سلاح شده است.
هنوز به راه نيامده كسى فرياد مى‌كشد؛
-برگرديد!
نامت نوبر است
و چراغانى ات را با تير مى‌زنند.
هوا لبريز از سؤال است و دروغ
تمام جادّه‌ها به پايان رسيده‌اند آقا!
كى آغاز مى‌شوى؟
آه اگر امروز را چنين سهمگين مى‌گذرانم
از آن است كه به فرداى تو عاشقم.
چاووشان خاتمه خاتمه برمى گردندو روزنامه‌هاى باطله بر قارّه‌ها حكومت مى‌كنند
آبروى
تيغ!
زمين پژواك شيطان است
و تو در مردمك مردانى كه دكمه‌هاشان گم شده است
وهم‌آلود مى‌نمايى،
مردانى كه به دماسنجى كوچك مى‌مانند
و هنگام هجوم تو در پاكت سيگارشان مخفى مى‌شوند
وهم‌آلود شده‌اى
در جنگل رؤياى پسرانى كه شعر مى‌نوشند و شمشير مى فروشند،
حال آن كه امروز
فردايشان دريده مى شود.
وهم آلود شده اى در نگاه دوزخيان
كه بارانت را در افسانه ها به نقّالى مى‌نشينند
و ذوالفقارت
بر لبانشان نيشخندى گذراست.
مردى كه تو را روز مى‌شمارد
در برف به خواب مى‌رود،
او با نرده‌ها سخن مى‌گويد
و در پاساژى كهنه سنگر گرفته است،
هر صبح مشتى قلوه سنگ به عابران سرگردان نشان مى‌دهد
و به گريه مى‌گويد:
خانم! آقا!
اينها را از من بخريد!
اينها براى شما مهم است.
يا مهدى!
اين صداى تيرخورده امتى است
كه شادى‌هايش به سرقت رفته است
امتى كه تفنگ و تو را مى‌شناسد،
امتى كه چشم بر آسمان دارد
و براى بودن در زمين خون تاوان مى‌دهد.
يا مهدى!
فردا
سپيد
سياه است
و كودكانى مهمان صاعقه و ساطورند.
از قهقهه تا مرثيه مرگ است و باروت،
پس پرنيان دست تو كجاست؟
كوهى كه تو بايد از آن پيدا شوى
تنها صدايم را به من باز مى‌آورد،
زمان آينه مزاح نران و مادينگان است
كار از تفنگ و تبرزين گذشته است
اينجا چندى است دف‌ها تو را شيهه مى كشند
سرودم را بشنويد اى سنگ‌ها و چوب‌ها!
اى بن بست هايى كه در انتهايتان
نقاشى جاده اى بى‌انتها رهگذران را گمراه مى‌كند
سرودم را بشنويد...
گلايه، آنچه نبود را سوزاند
اى گريختگان آسوده!
ريسمان‌هاى بى انتهايى كه از چشمانم مى‌روييد
و بر گلويم مى پيچيد
چنين آسوده‌ام مگذاريد!
چه سنگين است عبور فصلى
كه شعله هايى چنين عظيم را
در سيگارى كوچك خاموش مى‌كنم.