گفتوگو با حجّت الاسلام و المسلمين سعيد معمار منتظرين
با تشكر از اينكه وقت خود را عليرغم مشغلة بسيار در اختيار ما قار داديد. به عنوان نخستين پرسش بفرماييد توجه به امام عصر(ع) در جامعة امروز ما چه نقشي دارد و چه نيازي را ميتواند پاسخ دهد؟
مهمترين نيازي كه انسان دارد، نياز به آرامش و مقام امن است و از همين روست كه ميبينيم اين انسان براي تحصيل مقام امن دائماً در حال تلاش و كوشش است. به تعبير قريآن مقام امن زماني حاصل خواهد شد كه وجود انسان از شرك پاك بشود: «الذين آمنوا و لم يلبسوا ايمانهم بظلم اولئكلهم الامن» (2)؛ «براي كساني كه ايمان بياورند و ايمانشان لباس ظلم نپوشد امنيت وجود دارد. در آية ديگري خدايمتعال شرك را به ظلم تفسير فرموده: «انّ الشرك لظلم عظيم» (3) شرك ظلم بزرگي است. بنابراين «لم يلبسوا ايمانهم بظلم؛ لم يلبسوا ايمانهم بشرك». براي تطهير از شرك يك راه وجود دارد. آن هم دريافت توحيد از راه ولايتاست. هيچ كس غير از ولي خدا، «مطهر» و پاك كننده نيست. آية تطهير تنها در شأن اهل بيت نازل شده و آنها چون «مطهرند و خداي متعال آنها را پاك كرده، «مطهر» هم ميتوانند باشند. انس با اين بزرگواران، فهم معارف اين بزرگواران، قرار گرفتن در دايرة اين بزرگوارن، آرام آرام انسان را تطهير ميكند و هر چه درجة تطهير انسان بيشتر شود، به مقام امنيت نزديكتر خواهد شد. زماني تطهير انسان كامل خواهد بود كه ولايت اوّل و خاتماوصيا براي او كاملاً قبول شود و مورد پذيرش قرار بگيرد. اينجا است كه ايمان ه در حقيقت همين ولايت است ـ بنابر تفسيري كه در بعضي از روايات شده است ـ به اوج خودش خواهد رسيد و لباس ظلم را از خودش خواهد كند و شخص قلبي پيدا خوهد كرد، مملو از توجه به خدا، بلكه مملو از حب خدا و هيچ گونه توجهي به غير خدا در او وجود نخواهد داشت.
اگر كسي همة ائمة هدا(ع) را بپذيرد به جز حضرت بقيّة الله به دليل نقصاني كه در پذيرش ولايت مواليان عظام براي او ايجاد خواهد شد، به همين مقدار مشرك شده و لباس ظلم بر ايمان او افكنده خواهد شد و اينجاست ه از نعمت امن و امنيّت و آرامش و طمأنينه محروم خواهد گرديد و به ناچار براي پر كردن اين نياز و اين خلا، به دنياي امروز، مكاتب، ايسمها و تفكرات وناگون ـ كه بزرگترين دليل بار يبطلان آنها، وجود تشكلها، تعارضها و تناقضات فكري است ـ روي خواهد آورد.
توجّهبه حضرت وليّ عصر بزگرتين ماية تحصيل امن و آرامش است. البته وجود خود حضرت بقيّة الله موجب همة اين عوالم وجود خواهد بود؛ چون ابر و باد و مه و خورشيد و فلك براي چرخيدن و گردش و حركت بايد يك غايتي داشته باشند، غايت آنها آن است كه براي انسان كامل، انسان معصوم، حركت كنند؛ نه انسان ناقص، نه انسان خطاكار و عاصي. همه به طفيلي وجود حضرت بقيّة الله در قيد حياتند و مرزوقند و روزي ميبرند.
اين تعبيري كه در دعاي عديله آمده است: «و بيمنه رزق الوري و به ج ودة ثبتت الارض و السماء» (4) مبتني بر همين اصل است. «بيمنه رزق الوري؛ يعني چون حضرت حضور دارند، بقيه مروزق ميشوند. اينكه در حديث قدسي آمده است: رخلتق الاشياء لاجلك» نيز بيان كنندة همين واقعيت است. پس بايد حركتمان، راه رفتنمان، همه چيزمان به عشق و محبت حضرت بقيّة الله باشد. چه بدانيم، چه ندانيم، چه بخواهيم، چه نخواهيم، چه انسان مؤمن، چه انسان مشرك، چه انسان موحد و چه انسان منافق حضرت مظهر رحمت رحمانيه حضرت حقند و رحمت رحمانيه حضرت حق براي همة مخلوقات عام است.
ما ميگوييم كه حضرت وليّ عصر ولي الله است. قرآن كريم، بر خلاف ما كه وقتي ميخواهيم از يك كسي تعريف بكنيم، القاب متعددي را به كار ميبريم، يك كلمه بيان ميكند. ميگويد: «بقيّة الله خير لكم، ان كنتم مؤمنين» (5). «بقيّه الله» يعني كسي كه تمام صفات حضرت حق، جلّ جلاله، در او خلاصه شده است. اگر ميگوييم «هو معكم اينما كنتم» (6) هر جا باشيد خداوند هم با شما هست، كسي كه هم «بقيّة الله»، است چون مظهر صفات خداوند است. بايد «هو معكم اينما كنتم» باشد؛ يعني همه جا با ما باشد. پس بر اين مبنا حضرت بقيّة الله در همة آنات و در تمام حالات با ما همراه هستند و
به تعبير رواياتي كه در بصائر الدرجات آمده است، هيچ چيزي از وجود ما در محضر حضرت بقيّة الله پنهان نيست.
اين اصل كلّي از آية شريفة سورة مباركة «يس» هم كه ميفرمايد «و كلّ شيءٍ احصيناه في امامٍ مبين» (7) قابل استخراج است.
معرفت اين است كه ما بدانيم حضرت بقيّة الله، لحظه به لحظه به ما توجه دارند و همه ما تحت مشاهدة اين برگوار هستيم. اميرالمؤمنين ميفرمايند: «من احبّ شيءٍ لهج بذكره» وقتي كسي، كسي ار دوست بدارد، دائماً ميخواهد از او تعريف بكند مرتب از او ياد كند. تا اينكه به جايي ميرسد كه دائماً خودش را در محضر حضرت دوست ميبيند. ديگر بين خودش و او جدايي نميبيند. پس عمده تحصيل معرفت است. معرفت هم از چند راه قابل تحصيل است:
يك راهش مطالعه پيرامون احوال حضرت وليعصر(ع) است خواندن كتابهايي مثل «مكيال المكارم» مرحوم آيت الله سيد محمد تقي اصفهاني. مثل بحارالانوار جلد 51، 52، 53 مرحوم علامه عالي مقام، مجلسي، كه تحت عنوان مهدي موعود(ع) هم ترجمه شده است. بعضي از كتبي كه اخيراً نوشتهاند، مثل خورشيد مغرب از آقاي محمدرضا حكيمي يا دادگستر جهان از آقاي ابراهيم اميني. مطالعه اين مجموعه از يك طرف كمك ميكند، از طرف ديگر تبعيت از خواستههاي حضرت مهدي(ع) آرام آرام محبت را زياد ميكند. خواندن دعاهايي كه مربوط به حضرت است، زيارات حضرت مثل زيارت آل ياسين، مثل «دعاي عصر غيبت كه عصرهاي جمعه خوانده ميشود و در انتهاي مفاتيح هم آمده است و... يعني انسان بايد اول شستشوي قلبي دهد خود را كه مورد توجه حضرت وليعصر(ع) قرار بگيرد و ايشان هم عنايت بكنند، در اين صورت اين محبت چندين برابر خواهد شد.
نقش مطبوعات و رسانهها در ترويج فرهنگ مهدويت چيست؟
به نظر ميرسد قبل از اينكه مطبوعات و رسانههاي گروهي بخواهند نقش داشته باشند بايد متفكراني كه صاحبنظر هستند در فرهنگ اسلامي، يك تقرير صحيح و همه جانبه از قضيه مهدويت ارائه كنند كه برداشت از آن مهدويت موجب تعطيلي بعضي از احكام الهي نشود. بعد از اينكه آن تقرير صحيح ارائه شد و جامعيت تفكر مهدويت عرضه شد، آن وقت رسانههاي گروهي ميتوانند نقش بسيار مؤثري در ارائه فرهنگ مهدويت داشته باشند. اين كار بزرگترين تأثيرش القاي روحية اميد و باز شدن افق فكري براي ديدن يك آيندة روشن و در حقيقت رو به كمال ديدن نظام آفرينش است. به عنوان نمونه در بعضي از كتبي كه اخيراً پيرامون حضرت مهدي(ع) نوشته شده است آمده است كه حضرت مهدي(ع) وقتي تشريف ميآورند، آيا از «آواكس»، از كامپيوتر، از اينترنت استفاده ميكنند يا نميكنند؟ آقايان بعضاً جواب دادهاند كه حضرت ولي عصر(ع) به هيچ عنوان مخالف با علم و پيشرفتهاي علمي نيسند و از اين وسايل حتماً استفاده خواهند كرد دو نكته در اين جواب مورد غفلت قرار گرفته. جواب دهنده فرض را بر اين قرار داده است كه زماني كه حضرت وليعصر(ع) خواهند آمد، همچنان عصر اينترنت باقي خواهد بود. ما در اين بيست سال گذشته، عصر بشقابپرندهها، عصر اتم، عصر اينترنت را داشتهايم. الآن عصر اينترنت است، عصر تكنولوژي جديد الآن با اين عنوان مطرح است. دائماً بشر در حال تكامل علمي است. الآن متفكران تراز اول علوم تجربي دائماً در حال خلق جديدند و اين را نميشود اصلاً جلويش را گرفت و از آن طرف به دليل ارتباطات تمام كرة زمين را تحت تأثير خودش قرار خواهد داد. نكتة دوم كه مهمتر است، اين است كه آيا حضرت بقيةالله(ع) در وضع موجود ميخواهند انقلاب كنند؟ مثل انقلاب ايران يا بنا دارند كل شيوههاي چگونه زندگي كردن بشر را به صورت جهاني تغيير دهند. اگر بناست حضرت وليعصر(ع) تشريف بياورند در وضع موجود اصلاح كنند، حرف آقايان درست است. اما اگر بناست «و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض» (8) باشد لازمهاش اين است كه سفرة اين عالم، سفرة زندگي با اين نحوهاي كه امروز بر اين عالم حاكم است به كلي تغيير كند.
ما روايات مسلمي داريم كه فرموده «قام قائمنا بالسيف» حضرت بقيةالله(ع) با شمشير قيام خواهند كرد و در سندش هم هيچ خدشهاي نميشود وارد كرد. با اين بيان كه حضرت از «آواكس» استفاده ميكنند و از بمبافكن استفاده ميكنند و ائمه ما(ع) كه با تكامل علمي مخالف نبودهاند به هيچ عنوان سازگاري ندارد.
نكته سوم اينكه: خود نظام زندگي امروز بشري، آرام آرام به سمتي دارد حركت ميكند كه شيوههاي زندگي انسان را در معرض تغيير جدي دارد قرار ميدهد. چه بسا در بيست سال آينده به كلي شيوة زندگي انسان روي كرة زمين تغيير بكند. مثلاً جايگزين كردن انرژيهاي خورشيدي به جاي انرژيهاي غيرخورشيدي كه امروز دارند از آن استفاده ميكنند. پيشبيني اتمام منابع زيرزميني، پيشبيني اتمام نفت، زمينه را براي تغيير روشهاي زندگي، براي كاهش مصرف بيرويه انرژيهاي موجود به كلي دارد فراهم ميكند.
نكتة چهارم در روايات آمده است كه تا زمان ظهور تنها دو حرف از 27 حرف علم روشن شده استف اين همه اكتشافاتي كه هنوز معلوم نيست تا كجا طول بكشد و ما هنوز اطلاع نداريم، نميتوانيم در موردش قضاوت بكنيم. با توجه به اين نكته كه هر روزي يك كشف جديد در عالم علم دارد اتّفاق ميافتد. تازه دو حرف از علم ميشود. هنوز 25 حرف ديگر در زمان ظهور كشف خواهد شد. اصلاً آن 25 حرف قابل مقايسه با اين دو حرف نيست. ژان گيتون در مصاحبه خودش بيان كرد كه پيشرفتي كه بشر در قرن بيستم انجام داده است به هيچ عنوان قابل مقايسه با پيشرفت علمي بشر در سه هزار سال گذشته تاريخ علم نيست. نكتة پنجم اينكه خداي متعال اراده كرده است در زمان ظهور تمام جنود خودش را حامي حضرت مهدي(،) قرار بدهد. زمينها، آسمانها، حتي روايت دارد ابرها به فرمان امامند. در روايت است كه حضرت يك يهودي را تعقيب ميكند، او پشت سنگي پنهان ميشود، سنگ به زبان درميآيد نطق ميكند كه يك يهودي پشت سر من مخفي شده است. در روايتي در كتاب سفينة البحار آمده است: روزي متوكل ميخواست از امام هادي(ع) زهر چشم بگيرد دستور داد به اصطلاح سواره نظام و پياده نظام و تيراندازها همه بيايند رژه بروند، تا قدرت خودش را به امام هادي(ع) نشان بدهد. يك زهر چشمي از امام بگيرد. خوف در امام ايجاد كند. پس از اتمام سان و رژه، حضرت هادي(ع) فرمودند: حالا ما هم ميخواهيم قدرتمان را نشان بدهيم. يك لحظه امام فرمودند نگاه كن، به محض اينكه نگاه كرد ديد ملائكه در دو صف، صفدر صف ايستادهاند، از روي زمين تا زير طاق آسمان و همه آماده، دارند به امام(ع) ميفرمايند: ما آمادهايم. در روايت آمده متوكل از هوش رفت. خوب حالا يك كسي كه اين قدرت را دارد چه احتياجي به آواكس دارد؟ چه احتياجي به اينترنت و كامپيوتر دارد؟ اين توهين به امام(ع) است. من نميخواهم عظمت تحقيقات علمي را پايين بياورم. ن در جايگاه خودش محفوظ. عظمت امام(ع) مافوق اين حرفهاست. ميفرمايد: «ولله جنود السماوات و الارض» اين است كه اين حرف يكي از حرفهاي غلطي است كه امروز در زمان ما مطرح ميشود براي اينكه بگويند امام(ع) با پيشرفتهاي علمي مخالف نيستند. صد در صد. اما زمان ظهور چون بناست حركت في الارض باشد. كل اين شرايط تغيير خواهد كرد و جالب توجه اينجاست كه بايد عزيزان توجه داشته باشند كه زمينههاي تغير شرايط به دست خود بشريت انجام ميگيرد. نمونههايش اگر، عزيزان بتوانند راجع به تكنولوژي سبز تحقيق بكنند كه اخيراً در دنيا مطرح شده، ممكن است در بيست سال آينده، همة كرة زمين را فرا بگيرد و ما مجدداً يك بازگشت به طبيعت را و يك زندگي طبيعي را در جوامع انساني مشاهده كنيم. اين است كه رسانهةاي گروهي مشروط به اينكه يك تقرير صحيحي از قضيه ظهور مهدويت ارائه كنند ميتوانند بسيار مؤثر واقع بشوند. مهمترين تأثيرش هم ايجاد يك بينشي است كه اجازه احساس به بن بست رسيدن در زندگي انساني را به انسان نخواهد داد و افق فكري را آنچنان باز ميكند كه دائماً احساس نشاط و اميد و آرامش در انسان به وجود خواهد آمد و اين تنها نقطهاي است كه بشر متواند آرامش خودش را به دست بياورد.
آنچه در احاديث و زيارات ميبينيم اين است كه از حضرت صاحبالزمان(ع) با نام حجت ياد ميشود. لطفاً دراينباره توضيح بفرماييد:
اصل كلمه حجت از حج است و حج به معناي قصد است.
وقتي قصد ميشود، الي الله آن را ميگويند. الي الله و كسي كه اين قصد را كرده به او ميگويند «حاج». حجت آن دليلي است كه شما ر ابه سوي مقصد برساند. مقصد اگر الله است، آن دليلي كه شما را به مقدص رساند. حجت است. به اين دليل همة ائمه(ع) حجج الله البالغه هستند كه همه عالم وجود را اينها به مقصد اعلي ميرسانند و لذا آن دليلي كه شما را به مقصد ميرساند، حج است و آن راهي كه شما را به آن مقصد برساند محجّه و محجّه العظمي يا محجّه البيضاء كه اينها در زيارات اهل بيت به گونههاي مختلفي ذكر شده است.
چگونه حضرت(ع) در عصر غيبت حجيت دارند و چطور ميشود در حالي كه در ميان مردم حضور ندارند، آنها را به مقصد برسانند؟
در روايات داريم كه حضرت(ع) فرمودند: كيفيت استفاده ما از حضرت ولي عصر(ع) در زمان غيبت مثل كيفيت استفاده از خورشيد است، پشت ابر، يعني اگر نور نباشد، تبخيري نيست. وقتي تبخيري نباشد، طبيعتاً تراكم ابرها به وجود نميآيد، يعني بارش باران رحمت هم به بركت آن خورشيد است.
پس هر فكر الهي كه به ذهن انساني رسيده خير است و بركت است و راهگشا است به سوي خداوند متعال. ديگر اينكه بزرگترين نقشي كه وجود مقدس حضرت وليعصر(ع) در عالم وجود دارند، اين است كه مستفيض مطلقاند.
دائماً فيض را از ذات ربوبي ميگيرد و بعد مفيض مطلق ميشوند و دائماً اين فيض را نيز استفاضه ميكنند به همه ما سوي الله. هر كس متناسب با ظرفيت وجودي خودش بهره ميبرد. پس هر خيري به هر كه برسد به بركت حضرت است. خورشيد هم به همه ميتابد. اگر در اطاق شما نور وارد نشود، شما خودتان طاق زدهايد و ديوار زدهايد و پنجرهها را بستهايد. زمينهاي باير كه هيچ حجابي دارند بيشتر از همه خورشيد را دريافت ميكنند و از نور خورشيد بهره ميبرند.
بحث مهدويت را چگونه ميتوان با توجه به نيازهاي دنياي امروز به روز كرد؟
اولاً عرض بكنم كه اصلاً هيچ احتياجي نيست ما بحث مهدويت را به روز بكنيم. چون بحث مهدويت به روزترين بحث امروز دنياست و مرتباً روز به روز هم اين بحث تازهتر و شفافتر و جديتر ميشود. در يك روايت آمده است كه «لا يزال يؤيد هذالدين برجل فاسق» امروز خود سردمداران فاسد دنيا، زمينه به روز كردن بحث مهدويت را دارند فراهم ميكنند. به قول «وايتهد» كه ميگويد بار ديگر جهان وضوح و روشني خود را از دست داد؛ زيرا پروفسورها از پيغمبران پيشي گرفتند اوضاع روشني خودشان را از دست دادند، تا آنجا كه بشر قدرت واقعبيني ندارد.
«ژان ژاك روسو» در يكي از كتابهايش كه مال سالهاي قبل است، چندين دهه قبل، ميگويد، آنچنان معضل زندگي انسان روي كرة خاكي پيچيده شده است كه ديگر به دست بشر عادي مشكلات حل نخواهد شد بلكه به دست خدايگان اصلاح خواهد شد. اين نكتهاي كه ميخواهم اينجا مطرح كنم اين است كه تكنولوژي جديد بزرگترين تأثير را در طرح قضيه مهدويت گذاشته است. ما هيچ اشكالي نميتوانيم به تكنولوژي بگيريم، بنده بر خلاف كساني كه معتقدند تكنولوژي صد در صد يك پيام است و تمام مديريت انساني را به تسخير خودش درآورده، يعني مسخر خودش قرار داده معتقدم كه اينجا اول بايد مشخص بكنيم كدام انسان، كدام بشر؟ لازمه اين حرف اين است كه انسان يك موجودي است بيهويت، وقتي انسان يك موجودي است بيهويت، به راحتي عوامل خارجي با او بازي ميكنند به هر سمتي بخواهند. او را جهت بدهند جهت ميدهند، در صورتي كه ما در معارف اسلامي بر اساس بحث فطرت معتقديم انسان داراي اصالت و داراي هويت است و اين اصالت و هويت به او اجازه نميدهد كه هر شيء خارجي به راحتي بتواند زمام شخصيت او را، به دست بگيرد. اگر اين انسان چنانكه بايد رشد كرده و در فضاي فرهنگ اسلامي و انساني، قرار گرفته باشد به جاي اينكه تكنولوژي پيشرو باشد، تكنولوژي پيرو خواهد بودف يعني جنبة ابزاري پيدا خواهد كرد. اما اگر اين انسان چنانكه بايد رشد نكرده، نظرش شكوفا نشده و هنوز در فضاي فرهنگ اسلامي قرار نگرفته باشد، تكنولوژي براي او جنبة پيشرو خواهد داشت. نه جنبة پيرو و ابزاري.
در داخل كشور ما هم عدهاي آمدند و گفتند كه تكنولوژي به دليل اينكه خود پيام است پس بهتر است كه او را به طور كلي كنار بگذاريم. اين حرف هم حرف درستي است. هم حرف غلطي است. انسان استفاده كننده از تكنولوژي، اگر انساني باشد كه در فضاي فرهنگ فطري و فرهنگ اسلامي رشد كرده باشد، بله مسخر تكنولوژي قرار خواهد گرفت. امّا اگر يك انساني باشد، رشد يافته، آن وقت با نگاه ابزاري به تكنولوژي خواهد نگريست و آنچه كه از فقه ما انتظار ميرود اين است كه فقه جنبه پيرو بودن تكنولوژي را معين بكند و اصول كلي كه بايد اين تكنولوژي پيرو آن اصول باشد، به عنوان اصول پيشرو، آنها هم تبيين بشوند.
قضيه مهدويت يكي از آن عناصر عمدهاي است كه فطرت به او آنچنان قوام ميبخشد، آنچنان شكوفا ميكند كه به راحتي ميتواند از هر ابزاري در اين مسير استفاده كند. كما اينكه ناخودآگاه الآن بخشي از كساني كه در كشور ما دارند از تكنولوژي جديد استفاده ميكنند، در همين مسير دارند قرار ميگيرند. يعني جنبه ابزاري براي آنها پيدا كرده است، اين است كه اين ديدگاه مثل ديدگاه «تافلر» يا ديدگاه «مك لوهان» يا ديدگاه «نيل پست من» در فضايي كه آنها فكر ميكنند، براي آنها درست است. كاملاً منطقي است و درست بيان ميكنند. منتهي ما در فضاي «الاسلام يعلوا و لايعلي عليه» فكر مي:نيم و اسلام آنچنان علو دارد كه هيچ چيز نميتواند برتر از آن انديشه واقع بشود. آيهاي هم در قرآن داريم كه ميگويد: «عليكم أنفسكم لايضرّكم من ضلّ اذا اهتديتم» (9) شما به خويشتن توجه كنيد، بيرون از شما ديگر نميتواند به شما ضرر بزند. اگر تكنولوژي با شخصيت عدهاي بازي كند آنها شخصيتهايي هستند در قالب انسانهاي با شخصيت، يعني به ظاهر با شخصيت. مثال سادهاش اين است كه يك دختر دو ساله را نگاه كنيد، با يك عروسك كوچكي بازي ميكند، خيلي هم لذت ميبرد همين دختر وقتي پانزده سالش شد به او بگوييد اين كار بكن خجالت ميكشد؟ چرا؟ چون شخصيت او از علو برخوردار شده، هرچه شخصيت بالاتر برود تأثيرش بر محيط خارج بيشتر و تأثرش از محيط خارج از خودش كمتر خواهد شد. تمسك به مهدويت، شخصيت را اينچنين رشد ميدهد كه تأثيرگذار باشد و تأثّر او كم بشود تا جايي كه بعضي ميتوانند به مرحلهاي برسند كه تدثيرشان صد در صد و تأثر آنها صفر شبود كه اين مرز نهايي استقلال شخصيت انساني در تفكّر ديني ما خواهدبود.
در برخي از روايات در باب حضرت(ع) ميبينيم كه ميگويند ايشان زماني ظهور ميكنند كه همة مردم به يأس مبتلا شده باشند و از سوي ديگر به عنوان وظايف غيبت ايجاد آمادگي عنوان ميشود. دربارة اينگونه تناقضات در ميان روايات چه ميتوان گفت:
در روايات ما تعبير تناقض تعبير صحيحي نيست. گاهي مدلول بعضي از روايات تعارض دارد. و بزرگان ما براي رفع تعارض در رواياتي كه تعارض وجود دارد و به اصطلاح جمع دلالي ميكنند اين روشي است كه در كتب اصولي هم مطرح است. مرحوم شيخ، اعلي الله مقامه الشريف، در «وسايل» در مبحث تعادل و تراجيح نكاتي را مطرح كردهاند. بزرگان ما رسالههايي دربارة تعادل و تراجيح نوشتهاند و حتي بعضي معتقدند اصلاً مجتهد واقعي كسي است كه بتواند بين اين روايات معارض جمع بكند. در ميان بزرگان اگر ملاحظه بكنيد مرحوم محقق صاحب شرايع، يكي از هنرهايي كه در شرايع به خرج دادهاند، اين است كه به جاي اينكه روايات معارض را طرد بكنند، كنار بگذارند آنها را جمع كردند و جمع بسيار زيبايي است و هنر صاحب شرايع همين است و شايد اگر بعضي كتاب شرايع را «قرآن الفقه» ميدانند از اين باب باشد. بنده در درس آيتالله بهجت، اين را از خود ايشان شنيدم كه ايشان ميفرمودند كه قويترين جمعهاي اينچنين احاديث معارض را محقق صاحب شرايع انجام داده است و براي همين صاحب شرايع انجام داده است و براي همين صاحب شرايع از نظر جمعي و فقهي، عميق و دقيق است و حالا من از همين فرصت استفاده ميكنم و به عزيزان طلبه بزرگوار تأكيد ميكنم كه در كنار مطالعات و مباحثاتشان، حتماً شرايط مرحوم محقق را مورد بحث و بررسي قرار بدهند. رواياتي كه در باب ظهور وليعصر(ع) وجود دارد، بسيارياش قابل جمع است.
1. جمع اين روايات احتياج به دقت نظر عميق دارد.
2. با مطالعه عميق روايات، همه را بايد كنار هم بررسي كرد.
3. دقت نظر در خود واژههاي روايات لازم است و اين يعني بررسي لغوي روايات از طرف ديگر بررسي سندي روايات هم لازم است كه بايد به خوبي بررسي شود. همچنين، تفكيك بين
مقدمات ظهور با علايم ظهور كه خود اين مطلب خيلي ظرافت دارد اينها يك مجموعه كارهايي هست كه ايجاب ميكند يك گروه تحقيقي بنشينند، روي اينها كار تحقيقي بكنند و اينها را به مرور زمان به جامعة اسلامي عرضه بدارند. مخصوصاً اين كار ميتواند بحرانهاي مهم فكري را در جامعه ما مخصوصاً در انديشة نسل جوان ما اصلاح بكند. من باب مثال عرض ميكنم: در روايات آمده است كه فرزند ما مهدي(ع) زماني ظهور ميكند كه سعيد به اوج سعادت برسد و شقي به اوج شقاوت. در چه زماني اين شرايط قابل تصور است؟ خوب بايد هم ميدان براي شقاوت شقي باز شود و همبستر بايد براي سعيد باز بشود. ميدان براي شقاوت شقي اين است كه مفاسد زياد بشود. بخشياش را هم خود شقي دامن ميزند. طبيعتاً سعدا مقابل اين ميخواهند مقاومت بكنند. ايستادگي سعدا موجب ميشود مشروط به اينكه خودشان آلوده نشوند. در سعادت قويتر شوند و لجاجت اشقيا موجب ميشود كه آنها در شقاوت قويتر شوند. طبيعتاً سعيد وقتي به اوج مقاومت روحي ميرسد، زمينه براي او، براي پذيرش ظهور حضرت بقيهالله، فراهم خواهد شد. اين زمينه را خود شقي ناخودآگاه فراهم ميكند. وقتي سعيد اوضاع را نميتواند تحمل كند خلاف فطرت اوست. از اعماق وجودم تشنه يك جامعه صالح و يك مديريت الهي براي كل بشريت ميشود و همين تشنگي دروني زمينه تحقق اين آيه قرآني را فراهم ميكند كه فرمود: «و آتاكم من كل ما سألتموه». «هرچه سؤال كنيد ما به شما ميدهيم». سؤال زبان قال نيست. زبان استعداد است. بايد از درون، به اين نياز رسيد. وقتي همه تشنه وجود حضرت شدند اين فضا كمك ميكند. خوب حالا پس تكليف امر به معروف و نهي از منكر كه در آيات و روايات شده چه ميشود؟ بخشي از مقاومت سعيد در مقابل شقي در همين است. در دل خود روايات موجود است كه لازمه مقاومت اين است كه امر به معروف به نهي از منكر بپردازد. بياعتنا نباشد. بله در بعضي از موارد بايد اعراض بكنند. در بعضي از موارد مقاومت بكند. در بعضي سكوت بكند. در بعضي از موارد فرياد بزند كه براي تشخيص اين موارد احتياج هست به فقها و به تعبير خود حضرت وليعصر(ع) به روات احاديث مراجعه بكنند.
از جمله اين روايات، رواياتي است كه بيان ميكنند در آخرالزمان حضرت روي سر مردم دست ميكشند و عقل مردم را كامل ميكنند و يا اينكه مردم كامل ميشوند و از سوي ديگر زن يهوديهاي حضرت را شهيد ميكند. اينها را چطور ميتوان جمع كرد؟
فكر ميكنم موضوع شما در حقيقت دو موضوع از هم جدا است، در روايات آمده كه وقتي حضرت وليعصر(ع) خداي متعال دست ميكشد روي عقولالناس و عقول الناس به كمال ميرسند. منتهي، ما به تعبيري داريم كه «ما من عام الاوقد خصّ» هيچ قضيه عمومياي نيست الّا يك تخصيصي وجود دارد. در خود قرآن كريم استثناهاي زيادي داريم. الّا الّذين آمنوا، يا الا الذّين كفروا فراوان است. كه با توجه به بقاء قرآن الي يوم القيامه، از اينجا قابل استفاده است كه عدهاي از اين عنايت حق تعالي، تخطي ميكنند و زمينه انحراف آنها فراهم است. زمينه هست. يك نكتهاي را من اينجا عرض بكنم. از روايات باب رجعت استفاده ميشود كه اينكه شيطانگفت به من مهلت بده الي يوم يبعثون. اين يوم رجعت است. در الزام الناصب جلد سوم از طبع قديم روايات دارد كه بوميبعثون اشاره است به يوم رجعت. حضرت امير(ع) رجعت ميكنند، يكي از كارهايي كه ميكنند (اين است كه شيطان را از بين ميبرند، ميكشند. او كه از بين رفت، زمينه كلي براي شقاوت از بين خواهد رفت تا آن زمان عقول پرورش پيدا ميكنند، ولي احتمال خطا هم در ميان انسانها وجود دارد.
چرا؟ چون در بعضي از روايات دارد كه در زمان ظهور حضرت بقيةالله، ارواحنا فداه، وقتي ميخواهند، حكم صادر بكنند، احتياجي به شاهد ندارند. براساس علم الهي خودشان حكم ميكنند. خوب بايد خطايي باشد كه حضرت بقيةالله حكم كنند. پس اين دسته روايات اين قضيه را تقويت ميكند. اين است كه استبعادي در اين قضيه وجود ندارد.
در پايان اگر توصيه و سفارشي به خوانندگان خوب موعود داريد، مطرح بفرماييد.
جناب شيخ محمود ميفرمايد:
رمق دارد دو چشم اهل ظاهر
نبيند از مظاهر جز مظاهر
پيش از اين عرض كردم كه همه عالم به طفيل انسان معصوم و انسان كمال حركت ميكند. به بيان ديگر همةعالم دلشان خوش است كه خلقشان به غايت خودش رسيده، براي يك كسي دارند كار ميكنند كه آن شخص لايق است كه همة وجودشان را بذلش كنند، پس آنها هم ميچرخند، ما هم در
اين چرخيدن بهره ميبريم. پس خورشيد طلوعش به خطار وجود حضرت ولي عصر(ع) است. طلوع ماه هم به خاطر وجود حضرت بقيهالله(ع) است. آن وقت ما مرتباً نشستهايم ميگوييم: خدايا، چشمان ما را به ظهور حضرت ولي عصر(ع) روشن كن. ميدانيد مثل چه ميماند؟ مثل اين ميماند كه يك كسي يك شمعي را روشن بكند در روز، در بيابان راه بيفتد دنبال خورشيد بگردد. اگر در راه او را ببينيد و به او بگوييد چه كار ميكني؟ ميگويد: شمع روشن كردهام، دارم دنبال خورشيد ميگردم. شما ميگوييد كه، شما اختلال مغزي نداريد؟ مشكل نداريد؟ وجود حضرت ولي عصر(ع) همة عالم را روشن كرده، ما به دنبال چه ميگرديم؟ ما بايد دنبال خودمان بگرديم. به نظر ميرسد كه ما بايد يك مقداري حضار بشويم در محضر حضرت. حضرت كه غايب نيستند، به قول آن خانمي كه گفته: «ما غايب و او منتظر آمدن ماست». پس ما إنشاءالله يك مقدار توجهمان را به حضرت باشيم. يك كسي خواب پيامبر(ص) را ديده بود، گفته بود كه چه كار بكنم كه حضرت وليعصر(ع) را ببينم؟ حضرت رسول(ص) به او فرموده بودند: هر صبح و عصر يك ساعت براي امام حسين(ع) گريه كن. اين رؤيا رؤياي صادقه است. چون با روايات هماهنگ است. بلاشك يك نكتهاي دارد اين رؤيا. ميگويد: «من تشبّه بقوم فهو منهم». شما تا سنخيت با حضرت ولي عصر(ع) پيدا نكنيد، نميتوانيد، حضرت را درك كنيد، مشاهده كنيد حداقل با يكي از كارهاي امام زمان(ع) اين است كه هر صبح و عصر، براي جد غريبشان، امام حسين(ع) اشك ميريزند. توسل به امام حسين(ع) اشك ميريزند. توسل به امام حسين(ع) خيلي مقرب است در زيارت عاشورا هم دارد. «إنّي اتقرب إلي الله و إلي رسوله و إلي اميرالمؤمنين و إلي فاطمه و إلي الحسن و اليك بموالاتك». صدقه براي سلامتي حضرت وليعصر(ع) راه ديگري است. خوب بعضي سؤال ميكنند: مگر حضرت(ع) احتياج دارند؟ نه شما سوار تاكسي ميشويد دوست صميمتان در تاكسي نشسته، خيلي هم وضعش خوب است شما زودتر از او پول درميآوريد ميدهيد به راننده تاكسي. در حقيقت ميخواهيد به دوستتان بگوييد،دوستت دارم، اگر نه به بيست تومان شما هيچ احتياجي ندارد. صدقهاي كه ما براي سلامتي حضرت مهدي(ع) ميدهيم، ميخواهيم بگوييم، آقاجان دوستتان داريم. فلسفهاش همين است.
بهترين راهها هم، همين توجّه به حضرت است. منتهي اهل رياضت ميگويند مرتباً بگوييد «يابن الحسن» تا كمكم ملكه بشود، اهل محبّت، وقتي در دلشان زياد شد، ديگر نيازي نيست، خودش ميآيد ديگر. آن جواني كه زنش را دوست دارد، هرچه كوك ميزند در مغازة خياطي به ياد زنش است. شما مرتباً به او تلقين ميكنيد؟ اين ديگر در وجودش است. محبّت اگر زياد شد، طبعاً ياد حضرت(ع) هم زياد خواهد شد.
انشاءالله موفق باشيد. والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته.
پينوشتها:
پانویسهای این مقاله
- ۱
1. سورة انعام (6)، آية 82.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. سورة لقمان (31)، آية 13.
بازگشت به متن ↑ - ۳
3. مفاتيح الجنان، دعاي عديله.
بازگشت به متن ↑ - ۴
4. سورة هود (11)، آية 86.
بازگشت به متن ↑ - ۵
5. سورة حديد (57)، آية 4.
بازگشت به متن ↑ - ۶
6. سورة يس (36)، آية12.
بازگشت به متن ↑ - ۷
7. سورة قصص (28)، آية 5.
بازگشت به متن ↑ - ۸
8. سورة فتح (48)، آية 4 و 7.
بازگشت به متن ↑ - ۹
9. سورة مائده (5)، آية 105.
بازگشت به متن ↑