محسن (حسام) مظاهری
تمام شب
برای تو
در آرزوی دیدن جمال تو
جمال دلربای جانفرای تو
به راه تو
نشتسه ام...
مگر بیایی از سفر
که از فریب زندگی
و از مرام مردمان روزگار
و از ظلام شام تار این دیار
و از غروب کردگار
خسته ام...
دلم
ز داغ غربتت
ز هجرتت
ردای سرخ کرده تن
کنون ببین که از غمت
شکسته ام...
اگر تمام عالمان
وگر تمام این زمین و آسمان
و این جهان و آن جهان
به جای تو
به جای چهره‌ی جوان تو
به جای دیدن دو قوس ابروی کمان تو
به من دهند
من آن پرنده رها و خوشدلم
که در رهت
ز هرچه بوی علقه زمین دهد
رسته ام...
من از زبان نخل‌های کوفه
و از زبان ریگ‌ها و ماسه‌های نینوا
و از زبان ارض کربلا
-که هر زمین به نام اوست-
و از زبان کاظمین و سامرا
و از زبان شهر غم-بقیع- و ارض توس
و از زبان خاک کوچه های بی کسی
-مدینه النبی-
من از زبان کعبه و صفا و مروه
با تو حرف می زنم
صدای من
صدای خواهش زمانه است
زمانه ای که من از آن گسسته ام...
تمام رودها تو را صدا کنند
تمام کوه ها و دشت ها
تو را صدا کنند
به چشم دل ببین
که این جهان و آن جهان
زمین و آسمان
همه به یک صدا و یک دهان
تو را صدا کنند
صدای نغمه هایشان شنو
که از برای دیدن تو ساز می‌کنند
گلی اگر ز خاک سر بر آورد
درختی ار به سوی آسمان
شاخه های سبز خود
دراز می کند
و باد
اگر که می وزد
و رود
اگر که ایستاده است و خامش است
و مهر
اگر که در پی درخشش است
همه برای توست
همه در آرزوی دیدن تواند
و این پیام روزگار ماست
ز من شنو
پیام روزگار را
منی که دست و پای
بسته ام...
قسم به حق
قسم به روشنای آیه های حق
قسم به راست قامتان راه حق
قسم به خون عاشقان کشته در ره وصال حق
قسم به آفتاب
قسم به پاکی و زلال آب
قسم به عشق ناب
قسم به برگ سرخ آن شقایقی که تیره شد
قسم به کوچه های بی کسی و چاه های پر زخون
قسم به عاشقی، جنون
قسم به صبر
قسم به ماه پشت ابر
قسم به اشک کودکان کوفه
کودکان بی‌پدر
قسم به آن بریده سر
قسم به شمس و والضحی
به رمل‌های نینوا
قسم به تین
قسم به آن کلام آتشین
و آن نگاه واپسین
قسم به نور
قسم به نورها که روی نیزه ها شدند
قسم به لاله ها
که غرق خون شدند
قسم به کاروان شام
قسم به تیغ در نیام
تو را به مادرت قسم
بیا... بیا
بیا که منتظر نشسته ام...