سميه قلعه‌بيگي
تك‌ستارة غايب آسمان وجودم سلام؛
اميدوارم در حال و هواي معراج، سلامت باشيد. اگر از احوال اين راندة چشم به راه مانده‌ات بخواهيك در صحراي بي‌كسي به اشتياق وصال روزهايم را يم‌گذرانم. اكنون كه قلم دلتنگي‌هايم را مي‌نگارد شب است، و راستي در نگاه غمگين شب همة ستاره‌ها به اميدي چشم انتظارند. گاه پلك‌هاي غمگينشان را روي هم مي‌گذارند و آن دم كه چشم باز مي‌كنند شايد احساس مي‌كنند كه انتظار به سر رسيده، آنها انوار ماه را هم بدون تو احساس نمي‌كنند و چه حسّ زيبايي؟ دلم براي وسعت درياگونه‌ات عجيب بي‌قراري مي‌كند. در صفحة بي‌خطور قلبم گويي سال‌هاست كه چيزي مثل يك غبار نشسته و از پشت پنجرة شيشه‌اي ذهنم هرچه مي‌نگرم بالاتر از سياهي رنگي نيست. هر دم كه پيراهن شب بر تن روزها مي‌شود حس مي‌كنم از فراق سكي داغ بر دل دارد و در دل اين شب‌ها كه رهسپار مي‌شوم به انبوه مي‌رسم، به حديث‌هاي باور نكردني عشق به اشتياق قطره به دريا، به عشق ستاره به آسمان...! انگار هر وقت كه شب مي‌آيد غبارها در پريشاني خود به پرواز درمي‌آيندو بر اين دل گرفته‌ام مي‌نشينند. اي صميمي دور! آخر طومار دردهايم را در كدامين صندوقچة دل نگاه دارم كه همة آنها لبريز است... جايي ندارم به غير از صندوقچة دل دريايي‌ات كه در تلاطم قلبم چون موجي عظيم خروشيدي و بعد ناپديد شدي... با اين نگاه منتظر چه مي‌كني كه انتظار بد دردي است؟! آيا فكر اين دل عاشق را هم كرده‌ايك ه مي‌سوزد و مي‌سازد؟ آيا به من هم مي‌انديشي كه در انديشة توام؟ آري مي‌دانم كه وسعت تو را بيش از اين گنجايشي است و تو در اين باور كوتاه نمي‌گنجي امّا چه كنم اگر حتّي به تو هم نينديشم با كدامين چاه درد دل بگويم تا دمي آرام بگيرم؟ چشمانم به انتظار گريستن، دستانم به انتظار اجابت، پاهايم به انتظار دويدن تا آنجا كه نزديك سرزمين وصال شوم و قلب شكسته‌ام به انتظار به طپش درآمدن، عشق‌هايم به انتظار لبريز شدن، همه محيّا همه در انتظاريم...؟! اي سبز پوش ديار نيلي: برايت از لحظه‌هاي بي تو بدن شكايت كردم، از آرزوهاي بر باد رفته‌ام، از هجرت تو و غربت خود، از رخصت تو اشتياق خويش، از عشق‌هاي شعرها سرودم، نقاشي‌ها از غروب‌هاي بي تو كشيدم، و غزل‌هاي دلتنگي‌هايم خواندم...! امّا چه سود كه هنوز نمي‌دانم كجايي و چه نذري بايد كنم كه بيايي؟! تشنه‌ام در من عطشي نهفته‌اي دريا سيراب كن مرا! اي سقّاي بهشتي زمزم، من تنها تشنة قطره‌اي آب به دست توام و اگر دلتنگم هواي بقيع در سر دارم.
اي حال بقيع زير دستان تو سبز
يك لحظه بقيع، حضورت شده بود.
اگر شعر مي‌سرايم قافيه‌هايم بي‌قرارند باز هم مي‌گويي عاشق شوم؟! آخر داستان من و شما قصة ليلي و مجنون شده باز هم عشق؟! از تو هزار نكته در سر پروراندم و در خود فرو نشستم. در سكوت خود هزار حرف شنيدم و شكستم و هنوز هم در عشق ملكوتي تو آواره‌ام و مي‌آموزم كه عاشق بمانم برايت گفتم و هيچ نشنيدم؛ به اميد روزي كه بشنوم كه برايم مي‌گويي و اين اميد جز با گوشة چشم تو ميسّر نخواهد شد. باري مهدي فاطمه: مسافرم، زمان براي من گذر نمي‌كند براي تو بودنم غم فقط بهانه‌اي است، عشق‌ها در انتظار مي‌دمند، عجيب خسته‌ام، شكسته‌ام، بريده‌ام، براي لحظه‌اي بيا كه، فاصله امتداد تنهايي است!