ای ظهور ناگهانی

رضا اسماعیلی

ای بشارت بهشتی ای ظهور ناگهانی

یک غزل به من نظر کن با دوچشم آسمانی

در مقام گفتن از تو ناتوان ناتوانم

می کنم تو را تکلم با زبان بی زبانی

دیدن تو آرزویی، از تبار غیرممکن

پشت خلوت خیالم مثل بوی گل نهانی

می دوم نشانه ات را پا به پای بوی حسرت

می دوم نشانه‌ات را پا به پای بی نشانی

تو عبور یک خیالی رد پا نمانده از تو

از کجا گذشته ای تو ای نسیم ناگهانی؟

ردّ قلب عاشقت را از غزل گرفته ام من

ای تغزل مجسم ای غزل ترین نشانی

کی ظهور می‌کنی تو آفتاب عالم آرا؟

کی ظهور می‌کنی تو ای فروغ جاودانی؟

حاجتی ندارم از تو جز تبسم ظهورت

کی غبار غیبتت را از دلم تو می‌تکانی

صبح موعود

از جهان شور جنون را باد با خود برده است

عشق در چشمان ناکام زمین افسرده است

فرصت پرواز پرپر گشته در خواب قفس

پشت این خواب پریشان، آسمانی مرده است

می وزد از سمت ماندن زردبادی هرزه گرد

نسل توفانی مهاجر در زمین پژمرده است

یک شب جاهل سحر می چیند از چشم زمین

ماه و خورشید زمین را، خواب ظلمت خورده است

ای جهان! گر این عطش توفان شب را سرکنی

می رسد آن صبح موعودی که باران خورده است

رضا اسماعیلی

باز هم آدینه شد

باز هم آدینه شد مانده‌ام در انتظار

چشم در راه توام بی قرارم بی قرار

رد پای نور تو روی قلبم مانده ات

مانده در دست دلم، سیب عشقت یادگار

من تو را گم کرده ام، پشت فصلی از دریغ

من تو را گم کرده ام پشت فصل انتظار

سمت چشمان تو کو تا بیاسایم دمی

در پناه چشم تو ای رسول نوبهار

زندگی منهای تو، مویة بیهودگی است

زندگی منهای تو مرگ زردی در غبار

بی فروغ عشق تو می‌شود هستی یتیم

مهر و ما و آسمان، می‌شود بی‌اعتبار

تشنه وصل توام، ای دلیل زندگی

کی به پایان می‌رسد، روزهای انتظار؟

مهر عالمتاب عدل یک تبسم جلوه کن

تا بمیرد ظلم شب، تا بخندد روزگار

باز هم آدینه شد، جاده اما خالی است

باز هم سهم من است، حسرتی دنباله دار

رضا اسماعیلی