آيا واقعة آرمگدون پايان جهان است؟

جرولد آست

فاطمه شفيعي سروستاني، زاهده فرشاد

اشاره:

از آنجا كه صحبت از موعود و آخرالزّمان منحصر به اسلام و شيعه نيست و در ديگر اديان و مكاتب از آن گفت‌وگو بوده است. بنا داشته‌ايم با عنايت خداوند متعال در هر شماره بخشي از نظريات آنها را در مجله بياوريم. الزاماً مطالبي كه در اين بخش منتشر مي‌شود، از حيث محتوايي مورد تأييد ما نمي‌باشد و قصدمان تنها عرضة گزارشي از عقايد و آراي ايشان مي‌باشد. در شماره‌هاي قبل به دجّال (آنتي كرايست) و برخي مصاديق آن پرداختيم و در اين نوبت هم نگاهي به اوصاف آرمگدون در ديگر كتب آسمان خواهيم داشت.

نيروهاي نظامي در محلي كه كتاب مقدس آن را آمگدون معرفي كرده است به هم مي‌پيوندند. بعضي از علماي كتاب مقدس ادعا كرده‌اند كه آرمگدون تمدن امروزي بشر را نابود مي‌كند. بنابراين جاي تعجب نيست كه آرمگدون تجسم بدترين پايان جهان گردد.

معني كلمة آرمگدون

كلمة آرمگدون از كلمة مگيدو (مجدّو) كه شهر مهمي در فلسطين قديم بود ريشه گرفته است. بسياري از محققان فكر مي‌كنند كه آرمگدون از هرمجدون به معني تپه مجدو (1) گرفته شده باشد. اين ناحيه تاريخي غني دارد. حفاري‌هاي انجام شده، بيست دوره اشغال، از تاريخ چهارهزار سال قبل از ميلاد تا چهارصد و پنجاه سال قبل از ميلاد مسيح(ع) را نشان مي‌دهد مجدّو در 18 مايلي بندر حيفا (2) در اسرائيل شمالي و 55 مايلي شمال بيت‌المقدّس واقع است.

موقعيت استراتژيكي مگيدو (مجدّو)، بيش از مساحتش به آن اهميت بخشيده است. اين منطقه مشرف بر كوه‌هاي اسرايئل شمالي است و به روستاي اسدارلون (3) نيز معروف است. در قديم فلسطين شمالي به ويژه منطقة مگيدو به علت محافظت از شرقي‌ترين راه به منطقه حاصل‌خيز (4) اهميت نظامي داشت.

جاده عبوري ميان سه قاره آفريقا، آسيا و اروپا كه از مغرب به درياي مديترانه و از مشرق به صحراي عربستان مي‌رسيد تحت قلمرو كهن اسرائيل بود. اين منطقه كوچك ارتباطي بين دريا و دشت، سرزمين استراتژيكي بود كه سه قاره را به هم متصل مي‌كرد. اين پل باريك، منطقه‌اي آنچنان مهم بود كه نظاميان دائماً بر سر به دست آوردن آن در حال جنگ بودند.

در گذشته قسمت‌هايي از قلمرو اسرائيل گذرگاه‌هاي مهم نظامي به حساب مي‌آمد و ميگدو از يكي از اين گذرگاه‌ها محافظت مي‌كرد. تاكنون بيش از 200 جنگ در اين منطقه يا اطراف آن رخ داده است. به همين خاطر يكي از محقّقين آن را سرزمين جنگ قرون ناميده است.

آينده مگيدو يا آرمگدون چيست؟ آيا كتاب مقدس چيزي دربارة اين سرزمين حياتي و استراتژيكي بيان كرده است؟

پيشگويي آرمگدون

اگرچه در كتاب مكاشفات يوحنا به آرمگدون اشاره شده امّا چيزي دربارة اينكه نيروهاي نظامي به هم پيوسته در منطقه به يكديگر حمله مي‌كنند بيان نگرديده است. ليكن ذكر شده كه اين نيروها در دشت مگيدو جمع شده و از اين منطقه هموار و وسيع به عنوان پهنه‌اي جهت آماده شدن براي حمله‌اي بزرگ استفاده مي‌كنند. سؤال اين است چه كساني در آنجا جمع مي‌شوند و چه كسي آنها را جمع مي‌كند و بالاخره اينكه براي چه هدفي در آنجا جمع مي‌شوند؟

به نظر مي‌رسد اين افراد از چند گروه سياسي و مذهبي باشند: پادشاه جهان ـ شيطان ـ پادشاه كل عالم خدا و پادشاهي (5) از شرق رود فرات. شايان ذكر است كلمه پادشاه لزوماً به شكل امروزي آن به رهبران اطلاق نمي‌شود. بلكه ممكن است از آنها به عنوان رئيس جمهور، نخست‌وزير يا رئيس ياد شده باشد.

در تاريخ، بسياري از ملت‌ها به هم پيوسته‌اند تا از قدرت چهارپاي نيرومندي كه در كتاب مكاشفات به آن اشاره شده حمايت كنند. خداوند قدرت عظيم اين

اتحاد را به حيواني كه به وسيلة نيروهاي غير خدايي هدايت مي‌شود تشبيه كرده است.

در كتاب مقدس آمده كساني كه اين اتحادرا تشكيل مي‌دهند از يك ذهنند (6) و قدرت و فرمانروايي خود را به چهارپا خواهند داد. (7)

كتاب مقدس ذكر كرده است كه آنها ارواحي هستند كه معجزاتي را ظاهر مي‌سازند و بر پادشاه تمام ربع مسكون خروج مي‌كنند تا آنها را براي جنگ عظيم آن روز فراهم آورند. (8)

سؤال اين است كه چرا نيروهاي نظامي در آرمگدون جمع مي‌شوند؟ از قرار معلوم اين نيروهاي نظامي بدين منظور در خاورميانه جمع مي‌شوند كه نشان دهند چه كسي كنترل جهان را در دست خواهد گرفت.

هرچند به جاي نبرد با يكديگر شروع به جنگ عليه عيسي مسيح مي‌كنند!

ما تابه حال در مورد افرادي كه شجاعت اين را داشته باشند تا به جنگ در مقابل خدا بروند، فكر نكرده‌ايم، معمولاً انسان‌ها با يكديگر مي‌جنگند. امّا كتاب مقدّس آشكار مي‌سازد كه در واقع مردم سعي خواهند كرد تا با عيسي مسيح جنگ كنند در اين زمان پاياني، ديكتاتورها و عوما‌فريب‌ها براي فرمانروايي بر جهان طمع مي‌كنند و اميد دارند كه در مقابل نيروهاي عظيم و سلاح‌هاي كشنده آنها پيروز شوند. سلاح‌هايي آنچنان قدرتمند كه قادرند زندگي را نابود كنند.

تنها خداوند است كه مي‌داند اگر عيسي مسيح(ع) را نفرستد تا در امور انسان‌ها مدخله كند هيچ موجود زنده‌اي نجات نخواهد يافت (9)

شيطان و آرمگدون

پشت صحنه، رهبر قدرتمند ديگري وجود دارد كه نقش برجسته‌اي را در گروه نيروهاي نظامي در آرمگدون ايفا مي‌كن.د خداي اين عصر (10) تمام ملت‌ها را فريب مي‌دهد. (11) هدف او به عنوان دشمن انسان‌ها فريب و نابودي نسل انسان است. (12)

به نظر مي‌رسد لشكريان انبوهي كه در پايان زمان گرد هم مي‌آيند وسيله‌اي براي رسيدن وي به هدفش هستند.(13)

امّا چيزي كه ملّت‌ها نمي‌دانند آن است كه خداوند به شيطان فرصت داده تا رهبران متكبر جهان را بفريبند؛ زيرا كه فكر مي‌كنند با اين جنگ قادر خواهند بود كنترل جهان را به دست گيرند.

طبق آيات كتاب مقدس خداوند خود با آن ملّت‌هاي فريب‌خورده كه كمرشان از ويراني خم شده وارد جنگ خواهد شد.(14) خداوند ثابت خواهد كرد كه خود قادر مطلق است نه شيطان و نه كساني كه او آنها را فريب مي‌دهد و خداوند به انسان اجازه نخواهد داد تا خود را كاملاً نابود كند. (15)

با اين مقدمه زماني كه مي‌خوانيم: سپاهيان چگونه در جنگ عظيم آن روز خداي قادر مطلق گرد مي‌آيند.

هدف آرمگدون آشكار مي‌شود.

زكرياي نبي نيز اين زمان بحراني را اين چنين تويف مي‌كند: نظاره كنيد! روز خداوند فرا مي‌رسد... و خداوند بيرون آمده با آن قوم‌ها جنگ خواهد نمود. چنان كه در روز جنگ جنگيد و در آن روز پاهاي او بر كوه زيتون كه از طرف مشرق به مقابل اورشليم است خواهد ايستاد. (16)

نيروهاي نظامي گرد هم مي‌آيند

تفسير كتاب مقدس فرضية ديگري را دربارة آرمگدون روشن مي‌كند و تعجب‌آور است كه چرا هيچ كس مشتق شدن مگدون را از منظر دوم در نظر نگرفته است. يعني كلمة عبري گاداد كه به معني جمع شدن دسته يا گروه سربازان است. در زبان عبري با اضافه كردن حرف ما به فعل اسم ساخته مي‌شود. بنابراين ماگد كه به معني محلي براي جمع شدن گروه سربازان است ساخته مي‌شود و پسوند و به معني براي او (مذكر). در نتيجه محلي از آن او كه گروه سربازان در آن جمع مي‌شوند.

در كتاب يوئيل نبی (17) خداوند اين فرمانروايان و تداركاتشان را براي تهاجم و جنگ مجسم مي‌كند. چنانكه مي‌گويد: اين را در ميان اقوام اعلام كنيد (جار زنيد)، براي جنگ آماده شويد! مردان نيرومند را پيدا كنيد، بگذاريد تمام مردان جنگي بيرون آيند. بگذاريد تا به اورشليم بيايند. گاو آهن‌هاي خود را در مقابل شمشيرها و اره‌هاي خود در مقابل نيزه‌ها خرد كنيد. بگذاريد ضعيف بگويد من قوي هستم.

پيشگويي فوق اشاره مي‌كند كه رهبران در جايي كه امكانات ساختن ابزار آلات كشاورزي را به ساختن تسليحات و جنگ افزار تغيير مي‌دهند دست از توليدات خود برمي‌دارند.

سپاهيان در حالي كه تمام اطراف دشت را اشغال كرده‌اند در آرمگدون جمع شده و به پيشروي خود به ديگر مناطق سرزمين مقدس ادامه مي‌دهند. امّا جنگ واقعي 55 مايل پايين‌تر از مگدون، در اطراف اورشليم رخ خواهد داد.

در واقع جنگ بزرگ بيشتر از يك ستيزه نيست. خدا اجازه خواهد داد تا سپاهيان در آرمگدون جمع شوند ولي در پايان ترديدي وجود نخواهد كه خود حكومت خواهد كرد. با اجازه دادن به شيطان و مزدوران او و رهبران فريب‌خورده براي به حركت درآوردن ملّت‌ها براي جنگ با او (خدا)، به آن لشكريان كه مانع حكمراني عيسي(ع) بر اورشليم خواهند شد، اجازه خواهد داد كه فقط در جنگ با او نابود شوند. بنابراين، آرمگدون نشانة جنگي بزرگ، نه ميان ملّت‌هاي نيرومند و اتّحادهاي نظامي بلكه ميان نيروهاي خير و شر است. جنگ نظامي در اورشليم و اطراف آن در خواهد گرفت.

جنگ به هم پيوسته است:

كتاب مقدّس توضيح مي‌دهد كه زمان تزلزل زمين به عنوان روز خدا اتّفاق مي‌افتد. (18) زماني كه در طول آن، در امور انسان مداخله خواهد شد تا به سركشي او بر عليه خدا پايان دهد. (19)

در ادامه پيشگويي ذكر شده، در كتاب يوئيل نبي خداوند مي‌فرمايد: اجازه دهيد ملت‌ها بيدار شوند و به (اورشليم) به روستاي ژهوت (20) بيايند. در آنجا من براي داوري ميان همة‌اقوام اطراف خواهم نشست. داس را پيش آوريد؛ زيرا كه حاصل رسيده است، بياييد. پايمال كنيد؛ زيرا كه خمره‌هاي شراب لبريز شده‌اند، زيرا كه شرارت شما عظيم است. جماعت‌ها، جماعت‌ها! در وادي قضاوت؛ زيرا روز خداوند در وادي قضا نزديك است. (21)

عيسي مسيح(ع) در بازگشت خويش با بيان لشكريان روبرو خواهد شد. و از دهانش شمشيري بيرون خواهد آمد كه با آن امت‌ها را مي‌زند... او خود خمره شراب خشم خداي قادر مطلق را، زير پا لگد مي‌كند (مكاشفه 19:15) پرندگان جمع مي‌شوند تا به افرادي كه با عيسي مسيح(ع) جنگيدند غذا دهند. (22)

ظاهراً كشتار محدود به منطقة اطراف اورشليم نخواهد بود، مكاشفه 14:20 اشاره مي‌كند كه پيشروي آن تا حدود 200 مايل ادامه مي‌يابد.

آرمگدون، مقدمه صلح

عيسي مسيح(ع) سرانجام به عنوان منجي انسان‌ها شناخته خواهد شد. او پادشاه پادشاهان است. (23) بشر بيهودگي طغيان بر ضدّ خدا را درك خواهد كرد. ملاكي نبي دربارة قدرت عظيم خدا صحبت كرده است: زيرا كه از مطلع آفتاب، تا مغربش، نام من در ميان امّت‌ها

عظيم خواهد بود. (24) در پايان خداوند به عنوان بزرگ‌ترين حكم‌ران بشر شناخته مي‌شود. در كتاب بقرنتيان اشاره شده هزاران سال است كه شيطان ـ خداي اين عصر ـ با وجود پيشگويي خدا مبني بر اجراي برنامة خود براي انسان كه زمين را براي او خلق كرده، خود را به عنوان خداي انسان‌ها جا زده است. (25)

اكثر پيامبران ذكر كرده‌اند، زماني كه اين اتفاق مي‌افتد انسان از صلحي بي‌سابقه و كاميابي بي‌نظير بر روي زمين لذت خواهد برد. اين صلح از هزاران سال قبل به انسان وعده داده شده است. (26)

آرمگدون در حالي كه نشانة نابودي نيروهاي شيطان است، مقدمه‌اي براي رستگاري انسان مي‌باشد. اين اتفاق با پايان سوء داوري انسان همراه است. در آرمگدون است كه انسان‌هاي حريض و فريبكار در مكاني مشخص جمع مي‌شوند تا مسيح(ع) بتواند به مصيبت‌هايي كه آنها براي انسان‌ها ايجاد كرده‌اند پايان دهد.

آرمگدون خبر از پايان ترس، درد، ويراني و مرگ نابهنگام مي‌دهد، متأسفانه راه ديگري براي انسان وجود ندارد تا درسش را بياموزد. خدا بالاخره بايد در امور انسان دخالت كند تا صلاح را در اين جهان جاري سازد. (27)

طبق سخنان دانيال نبي حضرت عيسي(ع) سيستم اجتماعي، اقتصادي، سياسي، تربيتي و مذهبي اين جهان را عوض مي‌كند و جهاني بر مبناي راه و روش خدا بنا مي‌كند. (28)

علايم روز اصلاح، نشان مي‌دهد كه مسيح شيطان را اسير مي‌كند و مانع از تأثيرگذاري او بر انسان مي‌شود. (29)

روز بزرگ آخر، حاكي از زماني است كه تمام افرادي كه خداي واقعي را نشناختند، زنده مي‌شوند تا حقيقت او را درك كنند و فرصت رستگاري را به دست آورند. (30)

آرمگدون پايان جهان نيست. بلكه مكاني براي جمع شدن سپاهيان عظيم است و محلي است كه خداوند رهبران فريب‌خورده را براي شكست در جنگي حتمي با خود در اورشليم فرا مي‌خواند.

فراتر از نابودي انسان‌ها، آرمگدون نويد هزار سال صلح و كاميابي براي همه است. انسان به زندگي خود ادامه خواهد داد و آرمگدون حكومت مسيح(ع) را به عنوان حاكم زمين و تمام ملّت‌ها نويد مي‌دهد. زمين در زير پادشاهي خدا در صلح غوطه‌ور مي‌گردد.

پي‌نوشت‌ها: