مصطفي فيض ـ سمنان
سلام بر گيسوي مقدسات، آنكه كعبه به دور جمالش طواف مي‌گذارد.
سلام بر ميراب اشك شوق و ماتم. همو كه خنده بر فراق او گريست.
سلام بر مهدي، مهر هدايت دولت يار.
سال‌هاست كه به دنبا لتوام گل نرگس، گل سرخ محمّدي، غنچة سبز ورق جعفري، حسن يوسف.
تو را از گودي چشمان پر از اشك ندبه خوانان شناختم.
امّا دريغ كه به ر جا رو مي‌كنم خاكستري است كه به رسم هميشه از كاروان به منزل مانده.
طالبا! هر كه بخواهد خار را از پاي بيرون كشد محمل از مقابل ديدگانش دور خواهد شد. آنكه طاووس اهل بهشت خواهد جور خار مغيلان را به جان مي‌پذيرد.
چرا بيرق ؟؟؟ سحرگاه جمعه بر فراز منزلي افراشته مي‌شود؟؟؟ كه اين پرچم همچون پرنده‌اي در ؟؟ پرواز مي‌كند و همز مان با فلق صبحگهي بر بلنداي ميكده‌اي لانه مي‌كند و با عشاقت هم نوا مي‌شود.
عزيز عليّ أن اري الحق و لا تري و لا أسمع لك حسيساً و لا نجوي.
بيا رسول بايده نشينان دشت محبت!
یا مرهم پر شكستگان آشيان ولايت!
بيا كوك آسمان بي‌ستاره!
چه خوب است كه دست خفاشان به قنديل‌هاي آسماني نمي‌رسد كه تو را نيز مي‌چيندند. بيا كه چارچوب قاب مفاتيح تنها چاه درد دلمان، از زيادت آه و ناله ديگر جاي ندارد.
آيا خواهي آمد تا ترنم ستايش را برايت سر دهم؟
رواق منظر چشم من آشيانة توست
كرم نما و فرودآ كه خانه خانة توست
از فراز آبشا رمحبتت خود را به اميد فنا رها مي‌سازم.
مصطفي فيض ـ سمنان