قسمت دوم
مهدی نیلی پور
اشاره: در قسمت اول گفتيم كه معصومين(ع) پيشگوييهايي درباره آخرالزمان داشتند و به اين وسيله به بيان حوادث و ويژگيهاي مردم در آن دوران ميپرداختند كه ميتوان از آنها براي شناخت آسيبهاي اجتماعي ياري جست. پس از تبيين ضرورت و ابعاد موضوع در بخش پيشين در اين شماره نويسنده جزييتر و دقيقتر به اين مطلب ميپردازد.
الف - مردان آسيب ديده در آخر الزمان:
جامعه اسلامي تركيبي است از انسانهايي كه در آن زندگي ميكنند، اعم از مردان و زنان. پس مسلماً آسيبي كه در آخرالزمان اتفاق ميافتد هم در مورد مردان صادق است و هم زنان.
در اين جا ميخواهيم ببينيم در روايات ما براي مرداني كه در آخر الزمان دچار آسيب شدهاند چه نشانههايي ذكر شدهاست. روايت اول كه بسيار تكان دهنده است، از پيامبر بزرگوار اسلام(ص) نقل شده است. به عنوان مقدمه بگوييم كه معمولاً اسلام توقعش از مرد اين است كه حس غيرت ديني و مهابت الهي داشته باشد. اطلاعات رسيده حاكي است كه در سيماي مبارك خود امام زمان(ع) هم مهابت الهي وجود دارد. يعني در چهره مبارك امام زمان (ع) در عين ملاحت و شيريني، نوعي مهابت و ترس الهي هم وجود دارد. و تركيبي از ملاحت و مهابت در آن ديده ميشود. امّا در آخرالزمان بنابر آنچه از روايات به دست ميآيد اگر شما در بين 20 مرد كمتر يا بيشتر، چهرههايي را مورد ارزيابي و شناسايي قراردهيد نميتوانيد كسي را پيدا كنيد كه در چهرهاش هيبت و مهابت الهي و آثار ترس از خداوند وجود داشته باشد.
آنچه كه در سيماي اولياي الهي مشهود است. امّا در چهره مردان آسيب ديده آخرالزمان، هيچ ترسي از خدا وجود ندارد، اهل معصيت خيلي راحت در برابرشان مرتكب معصيت ميشوند و آنها هم هيچ عكسالعملي از خود نشان نميدهند روايت دوم درباره نشانهها و خصلتهاي منفي مردان آخرالزمان ميفرمايد يطيع الرجل زوجته و يعصي والديه مردان آسيب ديده دوره آخرالزمان از اطاعت و احترام والدين دوري ميكنند. در عين حال يك گرايش و اطاعت و پيروي صد در صد از همسران خود در رفتارشان ديده ميشود. البته منظور اين نيست كه انسان بايد در مسايل خانوادگي تفاهم نداشته باشد، بلكه اشاره به اين مطلب است كه در آخر الزمان مرداني وجود دارند كه صد در صد مطيع زنان خود هستند و در برابر پدر و مادرشان هيچ تواضع و فروتني ندارند و احترامي براي آنها قايل نيستند.
باز روايت ديگر - كه برخي آفتهاي اعتقادي و اخلاقي مردان آسيب ديده اين دوره را نشان ميدهد - ميفرمايد: يكون الرّجل همّه بطنه و قبلته زوجه و دينه دراهمه: مردان آسيب ديدهاي وجود دارند كه تمام همت و عزمشان براي پر كردن شكمهايشان است و اصلاً به فكر معيشت ديگران نيستند. هممسرانشان قبله آنها ميباشند. قبلته زوجته شايد به اين معنا باشد كه آنها اگر هم اهل نماز هستند آن قدر براي آنها اطاعت از همسر در هر بعدي از ابعاد مهم ميشود كه گويا اين زنها، خداي مردان خود شدهاند و براي آنها اطاعت از همسر اطاعت از خدا به حساب ميآيد؛ و دين آنها هم پولشان ميگردد. يعني براي آنها مقدسترين و مهمترين مسئله پول و ثروت است.
روايت چهارم هم از اين حكايت ميكند كه مردان از مرد بودن خودشان خسته ميشوند: لعناللَّه المخنّثين من الرجال. تعبير روايت اين است كه اينها از صفات مردانه خود خسته شده و سعي ميكنند كه گرايشها، تمايلات و حالتهاي زنانه را در خودشان نمايان بكنند. اين گرايشها ممكن است در حرف زدن، آرايش و آراستگي، طرز پوشش باشد، و يا تفكر باشد. خلقت زن و مرد اقتضا ميكند كه هركدام از آنها مشخصات روحي و رواني خاص خودشان را داشته باشند، امّا در آخر الزمان يكي از اتفاقات شومي كه ميافتد اين است كه بعضي از مردان ميخواهند از نظر صفات مثل زنان
باشند و به قول يكي از علما، مرداني هستند كه از مرد بودن پشيمان و از مردانگي خسته ميشوند. تمايل به صفات زنانگي و نمايشهاي زنانگي در آنها ايجاد ميشود و در نقطه مقابل هم حتي روايتي داريم كه والمترجَّلات من النّساء زناني هم پيدا ميشوند كه اينها ميخواهند خصوصيات مردان را در خودشان ايجاد كنند و مثل مردان بشوند. به هر صورت اين مردان مخنث هستند و زننما كه نمايش زنانه در زندگي شان ايجاد ميشود مورد لعن خداوند و رسول مكرم اسلام (ع) قرار گرفتهاند.
روايت آخري كه در اين بخش برايتان عرض ميكنم يك هشدار جدّي است براي ما كه ميفرمايد: يتسمن الرجال للرجال و النساء للنساء و ايتمشط الرجل كما يتمشط المرأة لزوجها. يكي از آدابي كه در دين از نظر اخلاقي به زن و مرد ابلاغ شده آراستگي ظاهر است. حتي در امور عبادي آراستگي موجب فزوني ثواب آن است. مثلاً در روايت آمده است هنگامي كه ميخواهيد قرآن تلاوت كنيد، مسواك بزنيد؛ چرا كه دهان شما طريق و سبيل قرائت قرآن است. در روايات داريم اگر كسي مسواك بزند و يا خودش را معطر بكند، هر كدام از اينها ثواب نمازش را هفتاد برابر ميكند. پس مسلم است كه آراستگي از اصول اخلاقي و ديني است. امّا يكي از آفتهايي كه در دوره آخر الزمان براي مردها بهوجود ميآيد اين است كه به جاي آراستگي دست به آرايش ميزنند آراستگي با آرايش امر بسيار متفاوتي است و يا در روايت ديگر ميفرمايد كه بعضي از مردها در دوره آخرالزمان خود را براي ديگران آرايش ميكنند، همانند نو عروسي كه براي داماد خودش را آرايش ميكند. اين مسئله يكي از آسيبهاي جدي است كه ممكن است در آخر الزمان گريبانگير مردها و جوانها بشود. از اين جهت آسيب به شمار ميرود كه اسلام از مرد روحيات مردانه ميطلبد و آرايش كردن و آنهم به شكل افراطياش مسلماً يكي از حالتهايي است كه ميتواند انسان را از جديت و مردانگي ساقط بكند.
اگر شما تاريخ اندلس را مطالعه كرده باشيد ميبينيد كه براي فتح اندلس از طرف غرب، يكي از شيوههايي كه غربيان اعمال كردند و توانستند به كمك آن سرنوشت مسلمانهاي آنجا را عوض كنند اين بود كه آمدند به جاي آراستگي، آرايش را در بين مردان عمومي كردند و ترويج دادند و نهايتاً وقتي مردان را به آرايش تشويق كرده و عادت دادند و ديگر كسي نبود كه در برابر آنها مقاومت كند و بعد به راحتي آنها توانستند بر سرنوشت آندلس حاكم شوند. اين روايت يك هشدار است كه نبايد به سادگي از آن گذشت.
آفت خطرناكتر، اين كه در آخر الزمان يتنافس في الرّجفل يغارّ عليه من الرّجال يعني در آخرالزمان باندهايي به وجود ميآيند كه طرفدار همجنس بازي هستند و در اين راستا مردان، هوسرانيهاي خودشان را به يكديگر اختصاص ميدهند. روايت ميفرمايد كه يتنافس في الرجل؛ يعني ممكن است با هم رقابت داشته باشند و بعد ميفرمايد: يغّار عليه من الرّجال؛ يعني ممكن است دو مرد بر سر مرد ديگري يا فرد ديگري با هم غيرت و حسادت داشته باشند و هر يك رقيب ديگري براي رسيدن آن فرد باشد.
گاهي شده است كه ما در بين جوامع اسلامي اين مطلب را ديدهايم كه از طرف غرب با تشكيل باندهايي مشخص و با نام و نشان، گروههايي تشكيل ميشود و بر اين اساس هدفهايي را دنبال ميكنند. در هر صورت اين هم يكي از مسايلي است كه در روايات به عنوان آسيب و آفت مردها در آخر الزمان وارد شده كه ممكن است مرداني بالاتر از آرايش به مسايل ديگري مانند قوم لوط روي بياورند. البته نبايد نسبت به همه آنها كه در آخرالزمان زندگي ميكنند بدبين باشيم؛ چرا كه در آخرالزمان دو حركت متضاد از دو گونه مردم در دفاع يا دوري از دين اتفاق خواهد افتاد در واقع همه جا تاريك نيست در كنار ارتدادها و اين چهرههاي آسيب ديده، مردان و زناني وجود دارند كه ميتوانند با تحمل شرايط موجود در آن زمان راه حق و دفاع از حق را بپيمايند.
ب - زنان آسيب ديده در آخرالزمان:
در روايات از آمدن زنان آسيب ديده و آسيب ديدهاي هم دراين عصر خبر ميدهد: تلبس لبسة الرجل زناني هستند كه در نوع پوشش گرايش به
پوششهاي مردانه پيدا ميكنند كه اين مسلماً ناشي از يك حالت رواني است كه اگر زني بخواهد اطوار و حالتهاي مردانه داشته باشد، يكي از تجلياتش در نوع پوشش و لباسي است كه استفاده ميكند. به عبارت بهتر در آخر الزمان مرزهايي كه جدا كننده زن و مرد استعمدتاًبرداشتهشدهو نوعي اختلاط فرهنگي و ديگر ابعادازجملهدر پوشش بين زن و مرد مشاهده ميگردد.
خصوصيت دومي كه براي اين زنان ترسيم شده اين است كه اينها علاوه بر اين پوشش ظاهري در همه مسايل و در همه حالتها زناني هستند كه ميخواهند ژست مردانه بگيرند؛ لذا در روايت داريم كه پيامبر اكرم (ص) فرمودند: لعنالله المترجّلات من النّساء؛ خدا لعنت كند آن گروه زناني را كه در سعي ميكنند حالتهاي مردانه به خود بگيرند.
در بحث راجع به مردان آسيب ديده گفته شد كه مرد و زن از لحاظ جسمي و روحي يكسان نيستند. يكي از مشكلاتي كه ميتواند آسيب اجتماعي كلي ايجاد كند اين است كه زن و مرد از مدار شخصيتي خودشان خارج بشوند. در آخر الزمان زناني وجود دارند كه از مدار زنانگي خودشان ميخواهند خارج شوند، لذا اين افراد مورد لعن پيامبر اكرم(ص) و خداوند متعال قرار گرفتهاند. مشخصهاي ديگري كه براي زنان آخرالزمان ذكر شده اين است كه همانند مرد آسيب ديده در بين آنها نوعي خود مشغولي پيش ميآيد و عمدتاً يكي از آسيبهاي جدّي زنان آخرالزمان اين است كه تلاش ميكنند كه نظر زنان ديگر را به خودشان جلب بكنند. در روايات داريم كه يتسمن النساء للنساء؛ يعني زنان به جاي اينكه براي شوهر مشروع خود آرايش بكند و آراستگي خاص براي او داشته باشد. همتشان اين است كه هم جنسان خود را به سمت خويش جذب و جلب كنند.
مطلب بعدي كه در مورد خصوصيات زنان آخرالزمان در اختيار داريم اين است كه نوع، فريبايي خاصي در اين طايفه و حالتهاي آنها ديده خواهد شد به قدري كه قبله مردان ميشوند كه البته اين يك حالت تعامل و يك نيروي دو طرفه در مردان و زنان است يعني از طرفي مرداني شيفته ميشوند و خريدار دلربايي زنان به آن شكل افراطي كه در روايات آمده شده زنان قبله ميشوند و زنان در آن سو قبول ميكنند كه قبلهگاه مردان قرار بگيرند؛ و اين يكي از خطرناكترين تعبيراتي است كه در روايات ديني ما وجود دارد؛ اينكه قبله شدن زنان به چه معنا است شايد معاني گوناگوني داشته باشد. يكي از احتمالات اين است كه قبله شدن زن براي مرد به اين معنا است كه مرد در برابر زن كرنش و محل فروتني و تواضع و خاكسپاري مرد قرار گيرد. يا اينكه شايد به اين معنا باشد كه تمام همت مردان، زنان ميشود. به عبارت ديگر در اسلام داريم كه سعي كنيد اعمالتان را رو به قبله انجام دهيد، ممكن است در آخر الزمان براي مردان چنين اتفاق افتاده و تمام همتشان، زنان و رسيدن به تمنيات و خواسته هاي زنانشان باشد.
ممكن است مرد در حد يك عبد در برابر زنش در اين دوره خضوع داشته باشد البته دقت بكنيد وجود تفاهم براي زن و مرد مخصوصاً براي زن و شوهر مسئله به جايي است، وجود محبت و وجود تعاون خانوادگي معقول و مشروعند و پايههاي خانوادگي را استحكام ميبخشند. امّا بحث از قبله شدن زنان طوري كه زنان و مردان آخرالزمان آن تعادل خاص خودشان را از دست ميدهند و به شكل افراطي دچار هوي و هوس و يك سري تمنيات كاذب ميشوند.
در روايت ديگري آمده است كه گاهي زنان به مسايل سوء گرفتار ميشوند و شرايط طوري ميشود
كه اگر مردي بخواهد حفاظت و غيرتمندي براي حفظ ناموس خودش بروز بدهد، مورد سرزنش قرار ميگيرد. معمولاً مردها دعوت به گسيختگي بيغيرتي و بيحفاظتي در مورد ناموس خودشان ميشوند و از آنها ميخواهند در اين جهت حساسيتهاي خودشان را تماماً از دست بدهند.
ج - مردم آسيب ديده:
بحث مهمتري كه وضعيت عمومي مردان و زنان و عموم طبقات مردم را ميتواند مشخص كرده و متمم دو بحث گذشته باشد اين است كه براي عموم زنان و مرداني كه در آخر الزمان وجود دارند اگر مواظب نباشند و دچار آفت بشوند سلسله صفاتي شمرده شده است. به عنوان مثال از پيامبر اكرم (ص) نقل شده كه فرمودند: اوّل ما يرفع من هذة الامة الحياء و الامانة اولين خصلت اخلاقي كه از بين امت من رخت بر ميبندد و دچار مشكل ميشود حيا و حس امانت داري است. مسئله از بين رفتن حيا يكي از جدّيترين مسايلي است كه در فرهنگ ديني ما و روايات ما به آن تأكيد شده است و در مقابل داشتن حيا يكي از ارزشمندترين ارزشها برشمرده شده است.
همينطور مسئله امانتداري يكي از جدّيترين ارزشها و فضايل اخلاقي است كه در فرهنگ ديني و در قرآن و در روايات بسيار روي آن تأكيد شده است و آنچه كه از روايت فوق برداشت ميشود اين است كه در دوره آخرالزمان در فرهنگ عمومي مردم خيانت به يكديگر، خيانتهاي مالي و يا ديگر خيانتها يك حالت عمومي پيدا ميكند و امت اسلامي دچار عموميشدن خيانت و غش در معامله و يا غش در رفاقتها و ارتباطات است. ممكن است فردي خيانت مالي به شما نكند امّا در ارتباط و رفاقت و در آن وظايفي كه نسبت به شما دارد، داشته باشد خيانت كند. در هر صورت پيامبر اكرم (ص) فرمودند: اول ما يرفع من هذة الامة: الحياء و الامانةصفت ديگري كه براي زنان و مردان در آخر الزمان ذكر شده اين است كه ميفرمايد: استخفوا بالقرآن يعني قرآن از فرهنگ خاص مردم هر چه در مقام تلاوت و چه در مقام عمل بيرون ميرود و يك مقدار كمرنگ ميشود. از طرفي كانت مساجدهم معمورة بالاذان مساجد اينها به اذان آباد است يعني وقت نماز، اذان از آنها پخش ميشود امّا قلوبهم خالية من الايمان امّا دل آنها نشانهاي از آثار و علايم ايمان ندارد، نسبت به حق قرآن به حق تلاوت قرآن، به حق عمل به قرآن كوتاهي ميشود و از طرفي مساجد عمدتاً آباديشان در حد گفتن اذان و دلها خالي از آثار ايمان است.
مطلب بعدي كه باز در روايات روي آن تكيه شده اين است كه وقتي شما با افراد برخورد ميكنيد كلمات زيبا و حكمتآميزي بر زبان ميرانند و در مقام گفتار خيلي شيرين و پر معنا صحبت ميكنند امّا وقتي كه به رفتار آنها مراجعه ميكنيد رفتارشان بسيار زشت و غير مشروع و غير معقول است. يعني هماهنگي بين گفتار و رفتار در اين دوره نيست. حرفها، حرفهاي معقول و زيبا امّا اعمال، اعمال نا زيبا و مشكل آفرين است. باز از مسايل ديگري كه ما در اين دوره شاهد آن خواهيم بود و در روايات پيش بيني شده است اين است كه معمولاً مردم مباهات به معصيت ميكنند. افراد آسيب ديدهاي پيدا ميشوند كه نه تنها از انجام معصيت خودداري نميكنند و ترس از معصيت ندارند بلكه مباهات به عصيان و حكم شكني خدا دارند. كساني به وجود ميآيند و در بين جوامع اسلامي حركت ميكنند كه با ارتكاب معصيت خود را بزرگ ميبينند و احساس بزرگي ميكنند. مباهات و افتخار آنها به معصيت است.
باز از نشانههاي عمومي اين دوره اين است كه مفرطون بالغدوات؛ اينها در روز انسانهاي سست عنصر و كم كاري هستند.
يكي از آسيبهاي عمومي در آخرالزمان اين است كه شبها ترك شب زنده داري ميكنند.عموم مردم يا برخي از مردم و در روز هم كار جدّي ندارند مفرطون بالغدوات يعني هنگام روز و در صبح كارهاي جدّي دنبال نخواهند كرد. به عبارتي نه در شب عبادت جدّي دارند و نه در روز كار جدّي. دقيقاً نقطه مقابل صفات اصحاب امام زمان (ع) كه ميفرمايد امام زمان (ع) رهبان باللّيل و افسد بالنّهار؛ كساني هستند كه در شبها اهل عبادت و مناجات با خدا هستند و در روز هم
مانند شيري وارد معركه و ميدان كار و جديت و خدمت به مردم ميشوند. در نقطه مقابل افرادي آسيب ديده به وجود ميآيند كه اينها نه در شب عبادتي دارند و نه در روز كار جدّي و مفيد. پس اين نشانهها ميتواند سيماي عمومي مردان و زنان را در آخرالزمان مشخص و معلوم بكند.
به اين صفات عمومي روايتي را كه حضرت علامه طباطبايي (رض) در جلد پنجم الميزان نقل ميكند بايد اضافه كرد. همان گفتوگويي كه در بين پيامبر اكرم (ص) و حضرت سلمان بوده و در روايت ديگري هم به شكل مفصل نشانههاي آخر الزمان يا اشراط الساعة يعني نشانههاي ظهور و وقوع قيامت را برشمردهاند در قسمتهاي گوناگوني از اين روايت مفصلي كه حضرت علامه طباطبايي (رض) نقل ميكنند ما به جمعبندي در مورد صفات عمومي مردم آسيب ديده برخورد ميكنيم. از جمله آن روايات اين است كه ميفرمايد: سيأتي علي امتي زمان تخنث فيه سرائرهم؛ زماني بر امت من فرا ميرسد كه مردم از نظر نهان دچار مشكلات و خباثتهاي وجودي ميشوند. امّا تحسن علانيتهم طمعاً في الدنيا؛ امّا ظاهر خودشان را بسيار زيبنده و آراسته نشان ميدهند.به خاطر اينكه طمع به دنيا دارند؛ يعني به خاطر جلب منافع و جلب نظر مردم ظاهري زيبا و زيبنده و آراسته دارند امّا در درون آنها و باطن آنها خباثت و آلودگيهاي معنوي جايگير شده است. و هم ايشان ميفرمايند: همهم بطونهم و شرفهم مطاعهم؛ اينها كساني هستند كه تمام همتشان شكم آنها و خوراك آنها است. يعني در يك بيست و چهار ساعت وقتي به زندگي آنها مراجعه بكنيد عمدتاً فكر آنها در اطراف مطالبي است كه براي ارتزاق و پر كردن شكم هايشان ميگذرد و از طرفي شرفهم متاعهم و آنچه كه به آن افتخار ميكنند و موجب شرافت خودشان ميدانند كالا و ابزار زندگي، خانهها و ماشين و لوازمي است كه در اطراف آنها است. و باز ميفرمايند يأكلون طيب الطعام و الوانهم؛ چنين افرادي به غذاهاي رنگارنگ و متنوع و بهترين غذاها روي ميآورند. آن مقدار وقتي كه اينها به انواع غذاها و تنوع آن و به رنگارنگي غذاها و شيريني و طعم آنها معطوف ميكنند هرگز اين دقت را در مسير ديني و مسايل معنوي نخواهند داشت يركبون الدواب و يتزينون بزينة المرأة لزوجها؛ افرادي وجود دارند كه اينها بر ماشينها و مركبهاي گوناگون سوار ميشوند و در حد بسيار زياد آرايش ميكنند. شارب القهوات لاعبون بالكعبات؛ از نشانههاي آنها اين است كه شرابخواري يكي از مسايل رايج در زندگي آنها ميشود و قمار و مشغول بودن به قمار بازي هم از لهويات در زندگي آنها است و تاركون الجماعات اينها كساني ميشوند كه به نماز جماعت ديگر اهميتي نميدهند. به جمع مؤمنان و شركت در اجتماع ديني و معنوي و ارزشي، دقت و اعتنايي ندارند و اساساً يك نوع بيحرمتي و بياحترامي نسبت به جماعات مومنين چه نماز جماعت، چه نماز جمعه و چه اجتماعات ديگر در چنين افرادي وجود خواهد داشت. از نشانههاي ديگري كه براي اين گروه شمرده شده اين است كه فلا يبالون بما احكموا و لا بما نكحوا؛ براي آنها مهم نيست كه درآمدشان از چه راهي به دست ميآيد و در چه مسيري صرف ميشود. براي آنها مهم نيست كه با چه كسي شهوت خود را اطفاء ميكنند. يعني در مسير شهوتراني در خوردن و در آشاميدن كنترل را از دست دادهاند و به قواعد غير شرعي و غير معقول براي ارتزاق خود و دفع شهوت خود روي ميآورند.
از مسايل ديگري كه باز بسيار مهم است اين است كه ميفرمايند: اذا قطعوا الأرحام؛ گسستگيهاي خانوادگي در بين چنين افراد آسيب ديدهاي بسيار زياد
و شايع ميشود. اسلام دعوت بر اصرار و پيوستگي و وابستگي به يكديگر دارد و در نقطه مقابل يكي از صفات و خصوصيات افراد آسيب ديده اين است كه قطعوا الأرحامحتي با نزديكان خود قطع ارتباط ميكنند و به يك گسستگي فاميلي و خانوادگي دچار ميشوند منوا بالطعام اگر اينها كسي را ميهماني ميكنند منت بر او ميگذارند. يكي از اخلاقياتي كه اسلام روي آن اصرار دارد ميتواند از نظر اخلاق اجتماعي به ما كمك بدهد و ابعاد گوناگون و منافع مختلفي دارد اين است كه انسان اطعام همراه با اكرام براي مردم داشته باشد. در آخرالزمان افرادي پديد ميآيند كه اينها اطعامشان همراه با اكرام نيست. بلكه اطعام آنها همراه با منتگذاري بر ديگران است. ممكن است ميهماني بدهند؛ ممكن است افرادي را اطعام كنند امّا اطعامشان همراه با منت گذاردن و پايمال كردن شخصيت افراد است.
از نشانههاي ديگر اين است كه ميفرمايد: ذهبت رحمة الأكبار و قلّ حياء الأصاغر وقتي كه به بزرگترها مراجعه ميكنيم ميبينيم رحمت و عطوفت و صفايي كه لازمه وجودي انسان است از آنها گرفته شده و در وجود آنها، نگاه آنها و در كلام آنها شفقت نيست و در نقطه مقابل قل حياء الاصاغر وقتي كه به آسيب ديدههاي نوجوان نگاه ميكنيم آنها را افرادي بيحيا و كساني ميبينيم كه چارچوبهاي شرع و عقل را به راحتي زير پا قرار ميدهند و بر اساس حالات و هواهاي نفساني خودشان عمل ميكنند.
از مسايل ديگري كه باز در اين دوره در روايات ما وارد شده اين است كه استعملت المودة باللسان عموماً يكي از حالتهايي كه براي افراد آسيب ديده در دوره آخرالزمان اتفاق ميافتد اين است كه اينها عمدتاً محبتها و مودتهايشان در قالب گفتگوها و محدود به آن ابراز علاقههاي لساني است. وقتي كه به قلب انسانها مراجعه بكنيم محبتها عميق نيست. در دل انسانها، محبتها جاي ندارد. امّا در زبان آنها و گوش آنها شيرينترين كلمات است. استعملت المودة باللسان به اين معنا است كه در دوره آخر الزمان افراد آسيب ديده عمدتاً افرادي زبان باز و متملق هستند و نسبت به افراد ابراز محبت دارند. امّا ابراز محبت آنها عمدتاً محدود به ابراز محبت و مودت لساني است؛ و تشاجر الناس بالقلوبولي وقتي به دل آنها رجوع ميكني عمدتاً در دل آنها جنگ و گريز و مشاجره و كينه است. يعني در برابر همان كسي كه ابراز عواطف لساني داشتند اينها ابراز انزجار قلبي و دروني دارند.
در ادامه همين روايت باز در مورد آن حالات و صفاتي كه براي افراد در روايات ثبت شده است ميفرمايد كه وصار الفسوق نصباً و العف عجباً يكي از حالتهاي منفي كه براي افراد اينچنيني شما ميتوانيد مشاهده كنيد اين است كه فسق و گناه و مرز و حدشكني خدا براي افراد، نوعي تشخص و جايگاه اجتماعي پيدا ميكند. آنچه از اين روايت فهميده ميشود اين است كه در زماني گناه كردن براي افراد يك نوع تشخص محسوب خواهد شد و با گناه احساس شخصيت خواهند كرد. لذا ميفرمايد صار الفسوق نصباً نصب به معناي آن شخصيتي است كه انسان در پي آن است كه در جامعه آن را پيدا كند و جايگاه اجتماعي داشته باشد. ميفرماي در آخرالزّمان گناه كردن براي برخي افراد افتخار ميشود. نه تنها از آن خجلت و حيايي ندارند بلكه با گناه احساس شخصيت و بزرگي و جايگاه در بين مردم ميكنند و از طرفي والعفاف عجباً اگر كسي صاحب حيا و حافظ حدود الهي باشد براي ديگران موجب شگفتي ميشود و اين را گاهي انسان ميتواند مشاهده بكند كه افراد آسيبديدهاي هستند كه اگر خانمي يا آقايي عفافش را رعايت بكند آنها شگفتزده ميشوند.
باز در روايات داريم كه ميفرمايد: رأيت النّاس مع من غلب ميبيني كه مردم معمولاً گرايش به افرادي دارند كه آن افراد پيروز هستند. يعني گرايش مردم به سوي حق نيست حقمداري، قدرتمدار ميشوند. قدرتمند مدار ميشوند. عمدتاً با كساني هستند كه به قدرت رسيدهاند تا وقتي كه كسي صاحب قدرتي نباشد به او متر گرايش دارند؛ امّا اگر احساس كنند به قدرت ميرسد يا قدرت دارد به او گرايش پيدا ميكنند و اطراف او جمع ميشوند. اين هم باز ممكن است در مسائل گوناگون باشد. در مسائل خانوادگي، در مسائل سياسي و در
مسائل اقتصادي ممكن است اين قابل تعميم باشد.
باز داريم كه رأيت الناس ينظر بعضهم الي بعض و يقتدون باهل الشر پيامبر(ص) به سلمان ميفرمايند در آن زمان تو ميبيني مردم چشم هم چشمي با هم ميكنند. حالت رقابت در آنها به وجود ميآيد و هنگامي كه اينها ميخواهند براي خودشان پيشوايي انتخاب كنند يا ميخواهند به فردي تأسي بكنند و الگوپذيري از كسي داشته باشند به كساني اقتدا ميكنند كه اينها در زندگيشان شرارت و خباثت وجود دارد و آلودگيهايي اخلاقي يا فكري دارند.
متأسفانه بخشي از مردم آسيبديده در آن دوران به جاي اينكه به اهل خير اقتدا بكنند به اهل شر اقتدا ميكنند و افراد پاك و افراد با تقوا براي آنها ملاك قرار نميگيرند. اين هم باز يكي از نشانههايي است كه در آخرالزّمان مشاهده ميشود.
آخرين مطلبي كه در اين مورد خدمتتان عرض ميكنم اين است كه ميفرمايند يعيرونه بضيع المعيشه؛ افراد خانواده و يا افراد جامعه اگر فردي تنگدستي اقتصادي داشته باشد از او عيبجويي و او را تحقير ميكنند، و يكلفونه مالا يطيق فشارهاي رواني گوناگون بر افراد فقير و تنگدست كه توان معيشت بهتر را ندارند، وارد ميشود. يكلفونه ما لايطيق آنها را مجبور ميكنند به كارهايي كه فوق طاقت آنهاست حتي يوردوه موارد الهلكة تا اينكه چنين افراد تنگدست فقيري ناچار خودشان را در مهلكههاي اقتصادي و در مهلكههاي اخلاقي قرار ميدهند. يعني ممكن است خودشان را به ربا، دروغ، غش در معامله، كمفروشي و... مبتلا بكنند.
به عبارتي يكي از نشانهها اين است كه در آن زمان اقتصاد سالم و كسب حلال براي بعضي بيارزش ميشود اين است كه براي افراد ارزشمند و مهم شمرده ميشود اين است كه بتوانند با رقابت، ولو رقابتهاي ناسالم خودشان را از نظر اقتصادي به جايگاه قابل رضايتي براي عموم مردم برسانند. لذا ميفرمايد اگر كسي تنگدست باشد و زندگي او و اقتصاد او يك مقدار ضعيف باشد از او عيبجويي ميكنند. شخص را مجبور ميكنندبه ارتكاب اعمالي كه يا هلاكت جسمي برايش دارد يا هلاكت ديني و يا هلاكت اخلاقي.
آنچه ذكر شد مجموعهاي از صفات عمومي مردان و زنان آخرالزّمان بود كه از روايات گوناگون از جمله روايتي كه در جلد پنجم الميزان علامه طباطبايي نقل شده استخراج كردهايم.
اميدواريم خداي متعال به همه ما چشم باز و بصيرت بدهد تا خودمان را از شر اين صفات منفي حفظ كنيم.