... کسی می گرید
بر غربت هر عاشقی پیوسته می گرید
وقتی که راهی می شود محکوم بر بن بست
در من کسی بر هر چه راه بسته می گرید
وقتی علی در انتشار عشق تنها شد
سر می برد در چاهی و دلخسته می گرید
بغض گلوگیری شکسته قامت دل را
در من کسی بر قامت بشکسته می گرید
وقتی اذان مغرب آدینه را خواندند
خم می شود هر سروی و بنشسته می گرید
حتی در و دیوار هم در اضطرار غم
همراه با محراب و هر گلدسته می گرید
دیریست دل غرق غم و چشم انتظار تست
در من کسی آهسته و آهسته می گرید
بوی خدا و عشق
مولای من ای از تبار آب و باران
روح لطیف سبز هر فصل بهاران
در التهاب لحظه های بی تو بودن
همچون یتیمانیم، سر در گریبان
سوز دل یاران شفایش یک نگاه است
از سوی تو ای گمشده از چشم هامان
مولای من، مولای من! آتش گرفتم
چون هیمه ای سوزان میان باد و طوفان
پای برهنه، می روم در وادی عشق
مقصد تویی ای آرزوی هر مسلمان!
در ازدحام اشک و غم با شب نشستم
شاید ترا یابم ترا ای ماه تابان!
قصد زیارت می کنم یارب مدد کن
تا بشنوم من از حبیبت صوت قرآن
درد آشنایم با شما ای سوته دل ها
لطف خدا را دیده ام در ندبه هاتان
آدینه ها بوی خدا و عشق دارند
آدینه صبحی می رسی خورشید رخشان
زهرایزدان پناه – کرمان
تشنه دیدار
دلبرا کیست که سرگشته و بیمار تو نیست
عاشق و شیفته روی چو گلنار تو نیست؟ !
کیست کز شوق نبندد به سر زلف تو دل
کیست جانا به حقیقت که گرفتار تو نیست؟ !
کیست جان را چو غباری مفشاند به رهت
کیست از قطره و دریا که خریدار تو نیست؟ !
عالمی را دل و دین، بسته خال لب توست
نتوان گفت که صید دل و جان کار تو نیست
نیست از مشت گل افزون، به خدا ای همه جان
دل، که در تیررس دیده بیمار تو نیست
خاک بر آن دهنی که سر شیدایی و عشق
گفت وگویش تو و کوی تو و بازار تو نیست
دل شوریده عشاق به یاد تو تپد
خون شود ساحت آن دل که گرفتار تو نیست
دل و جان سوخته از آتش عشقت «مشعل »
کی توان گفت، ز جان عشق رخسار تو نیست
دوخته چشم براهت همه بیدار دلان
کور آن دیده که او تشنه دیدار تو نیست
یونس محمدی – مرند
در انتظار...
دل داغدار توست!
جان بی قرار توست!
ای وسعت حضور،
هستی مدار توست!
وی روح زندگی،
خرم بهار توست!
چشم و دل جهان،
حیران ز کار توست!
عالم به لطف حق،
در انتظار توست!
الله اکبر...
ای مهر و ای ماه، الله اکبر!
وی بر دلم شاه، الله اکبر!
(مهدی) گل ما، با قدرت (لا)،
می آیی از راه، الله اکبر!
نور دل وجان، سرو خرامان،
ای یار الله، الله اکبر!
در انتظارت، ای (صاحب الامر)،
ما می کشیم آه، الله اکبر!
از حال یاران، با داغ هجران
هستی تو آگاه، الله اکبر!
در اوج غم ها، ای همرهان را،
هر لحظه همراه، الله اکبر!
می آید از عرش، بوی (محمد)،
این است دلخواه، الله اکبر!
وقت ظهور است، گاه حضور است،
ای مهر و ای ماه، الله اکبر!
محمدکریم جوهری (عاشق کرمانشاهی)
بیا مهدی...
بیا ساقی مرا یک لحظه دریاب
بیا بیدار کن ما را از این خواب
بنوشانم از آن ساغر که هر جا
دهی بر بندگان نیک فردا
به آن مستان که هر لحظه خمارند
کنار باغ ساقی می گسارند
همان مستان که از جام «الست » اند
که آنها بی می و با می چو مستند
همان مستان که مصداق حضورند
همان مردان که در فکر ظهورند
ظهور منجی عالم که مهدی است
همان که رهبر مولا خمینی است
زبان مهدی گو و دل بیقرار است
کجا دیگر کنون وقت قرار است
بیا مهدی جهان در انتظار است
برای دیدنت ساعت شمار است
بیا سقای دین، یار پیمبر
بیا مهدی که ما هستیم مضطر
بیا ما عاشق و چشم انتظاریم
که ما بر کوی ساقی سرگذاریم
بیا ای ذوالفقار دین اسلام
بیا ای خودپرستی را تو اتمام
بیا و دست ما بیچارگان گیر
بیا سر ده نوا و بانگ تکبیر
که من مهدی زهرای جهانم
که من منجی آن بیچارگانم
ندای کربلا باشد پیامم
که اکنون آمده وقت قیامم
من آن سقای دشت نینوایم
برای این جهان تنها پناهم
کجاست آن اکبر و قاسم که اکنون
وضو گیرند در دریاچه خون
الا ای یار من برخیز از خواب
که این گیتی فرو رفته به گرداب
مرضیه بیات
خضر عرصه عرفان
مرا رها کن از این رنج های سودایی
مرا ببر به دیار صفا و شیدایی
بیا بیا که دلم خون شد از جدایی تو
بیاور از خم چشمان خود، طهورایی
همیشه عمق دلم زخمی از شکایت توست
بیاور از رخ خود، مرهم مسیحایی
«به کوی میکده گریان و سرفکنده روم »
بدان امید که نوشم شراب مینایی
شراب ناب لقای توحور و جناتم
بهشت من! بت من! تو همیشه زیبایی
شکسته بال و پرم ای همای رحمت حق!
توخود مرا برسان تا به اوج بینایی
تو خضر عرصه عرفان و عشق و تجریدی
تو آشیانه توحید و پیر دانایی
همیشه غرق گناهم، تو پاک و معصومی
برون کن از دل من، علقه های دنیایی
منم که «محسنم » اما شکسته بال دلم
بیا که بر دل بشکسته ام مداوایی
چند رباعی... برای موعود مهربان
جانا ز چه رو ز دیده ها پنهانی؟
ای آنکه تو ذکر حلقه مستانی!
عالم همه جسم است و تو آن را جانی
درد دل دردمند را می دانی
×
ای دوست اگر تو را نبینم چه کنم؟
از باغ رخت گلی نچینم چه کنم؟
بنما نظری که تشنه دیدارم
از دست برفته دل و دینم چه کنم؟
×
جانم به فدای دوستدارانت باد
دل، مست شرابه های چشمانت باد
دیوانه و مست و محو رخسار توام
دیوانه مست از سوارانت باد
×
ای چهره تو آینه روی خدا!
ای قبله نما ابروی تو سوی خدا!
عطر همه گفته های تو بوی خدا!
خوی تو بود نشانه خوی خدا!
محسن رجبی تهرانی - قم
همین امروز یا فردا...
آری
همین امروز و فرداها
کسی از نسل آدم
با سوارانی سراسر هیبت و شوکت
به حیرت
بر گروه غافل و تاتار می تازد
و چه شوم است آن لحظه
که این بد مردم بیگانه از دین و جوانمردی
به این چابک سوار مشرقی
در گیروداری سخت و پولادین
ز چهره رنگ می بازند
آری
همین امروز و فرداها
همان موعود خوش اقبال و خوش سیرت
به مرز باور و تردید می آید
و ما خسته
نه خسته بلکه گویا سخت دلبسته
چشم در راه افق داریم
و همرنگ درختانی
که در دی ماه می پایند
می مانیم
آری
همین امروز و فرداها
که آن سبزینه پوش آید
دگر رنگ افق رنگی دگر گیرد
به رنگ خون
و ما خاموش و در حسرت
همه مبهوت سر تا پای
و آن روز انتظارش را
به گل ما جشن می گیریم
و چون شور غزل
شیواترین نوع غزل را
از زبان قمری سرمست
می خوانیم
و می مانیم تا فردا
سرودی دلکش از
برگشت آن
دلخواه
بسراییم.
هادی صالح آبادی – سبزوار
عطش نهفته
چه شبی است یارب اکنون که دلی گرفته دارم
به رخ و لب چو لعلش عطش نهفته دارم
شب و دوری وصالش، نه فقط خیال من هست
که هزار عاشق امشب همه دل شکسته دارم
اگرم به اشک دیده رخ خود همی بشویم
سزدم که من دل خود به رخش شکفته دارم
به کجا میئی فروشی، که بگیرم از تو جرعه
می وصل از تو نوشم، و جهان گسسته دارم
لب او شکر فروش است، بگذار تا ببوسم
که کمی بگیرم آرام، که غم نگفته دارم
تو مدد نما که امشب به لباس او زنم چنگ
که در این میانه ام وه که چه پای خسته دارم
رمضانعلی رشیدپور
طبس گلشن روستای اسفندیار