- سلام بر تو ای الهه عشق، ای آفتاب پرده نشین، ای عصاره ولایت و ای ذخیره امامت، سلام بر تو که بر اریکه دل ها نشسته ای و بر اقلیم عشق سلطانی.
- ای آفتاب حسن! در اقلیم عشق اگر بر سریر جمال بنشینی، زیبا رویان جهان در مقابل جلوه جمالت به تعظیم درآیند و خاک ادب بوسند؛ زیرا که جمال تو جلوه ای از جمال یار است و جمال زیبارویان انعکاس ذره ای از جمال توست و تو ای زیبا صنم! اگر نقاب از چهره براندازی و جهان به نور جمال خود برافروزی، رونق بازار حسن فروشان یکباره فرو ریزد.
عکس رویت رونق بازار مه رویان شکست
با جمالت عشق را بر روی کار آورده ای
محبوب من! در معبد عشق طنین پای تو پیداست. در محراب عشق سجاده نیاز گسترده و با اشک وضو ساخته ایم و بر کعبه رخت اقتدا کرده و با خیال روی تو تکبیر می گوییم و با گلبانگ سکوت، در آستانه قنوت می خوانیم:
اللهم ارنی الطلعة الرشیدة و الغرة الحمیدة واکحل ناظری بنظرة منی الیه.
هر شب به یاد روی تو من اقتدا کنم
بر گرد روی ماه تو پروانه ای منم
رخصت اگر به حریم تو یابم ای صنم!
«خواهم شبی نقاب ز رویت برافکنم
خورشید کعبه و ماه کلیسا کنم ترا»
- چه با شکوه است نقطه آغاز آمدنت! روزی سیصد و سیزده ستاره نورانی گرد آفتاب رخت گردند. جانشین حضرت حق، مقصود آفرینش عالم، پیغمبر خاتم (ص) تنزیل مجید در آستین تو نهاده و سلطان کرسی عدل، امام علی (ع) تیغ عدالت بر میان تو بسته و عیسی (ع) با تمام اعجاز عنان سمند تیزپای تو را گیرد و موسی (ع) با هزار جلوه طور، چراغدار راه تو باشد. سلیمان (ع) خاتم اختیار جهان در انگشت تو نهاده و خلیل (ع) تبر بت شکن بر دوش تو گذارد و تمام افلاکیان و مقربان درگاه حضرت حق، مکین حضرت تو باشند و مریم و هاجر و سارا و خدیجه (س) و خاتون دو سرا، حضرت زهرا (س) به بدرقه راهت آب پاشند.
زیبا شود آن روز که دوران تو گردد
روزی که جهان پهنه جولان تو گردد
- روزی که تو می آیی و بر منبر گل می نشینی، شمیم دلنشین کلامت و عطر گلستان جمالت، جهان را رشک باغ جنان خواهد کرد. آسمان عطر خدا گرفته و در باغچه دل ها، گل ها همه نرگس خواهد شد. بذر صفا در کویر تشنه دل ها روئیده و ایام، همه آدینه خواهد گشت.
از آن آدینه روزی که به مستان باده پیمایی
هر آدینه به دنبال تو و پیمانه می گردم
آری، لحظه آمدن تو، بسیار تماشایی است که با وجود تو در چمن دهر بساط عیش برپا شده و غنچه های عشق باغ آرزوهایمان با نسیم و عطر دلنواز تو شکوفه خواهد زد.
- قبله من! بیا که صحرای سینه ما در عطش اشتیاق می سوزد و کویر تفتیده دل ها در انتظار رویش سبز بهاران است. تک درخت عشق ما در خشکسال این حیات که تنها مرغ عشق تو بر شاخسار آن نشسته، خشکیده است و قامت رعنایش از جور فراق شکسته. تو ای سحاب رحمت و مهر! بر دل تفتیده ما بار تا با نسیم دلنواز تو، به انتظار آمدنت بوستان شود.
رضا قاسم زاده- هادی شهر