وارد شدم بر کریم، با دستانی خالی از حسنات و قلبی تهی از سلامت
گفتم: بسم الله النور.
گفتا: الذی هو مدبر الامور.
گفتم: بسم الله النور النور.
گفتا: الذی خلق النور من النور.
گفتم: کیستی؟
گفتا: المهدی طاووس اهل الجنة.
گفتم: چه زیبا پاسخ می دهی.
گفتا: انا ابن الدلائل الظاهرات.
گفتم: چگونه در برابر قدوم مبارکتان رکوع کنم؟
گفتا: ما اسئلکم علیه من اجر الا المودة فی القربی.
گفتم: این جان فدایتان، متاعی که هر بی سر و پایی دارد.
گفتا: اللهم وال من والاه وعاد من عاداه.
گفتم: مولاجان! می خواهم شیرینی وصال را بچشم.
گفتا: تا تلخی فراق نچشی به شیرینی وصال خرسند نگردی.
گفتم: می خواهم محبوب حق تعالی شوم.
گفتا: تا ترک لذات طبیعی خیالی نکنی محبوب حق تعالی نشوی.
گفتم: می خواهم کارهایم رنگ خدایی داشته باشد.
گفتا: اگر دائم الحضور باشی کار خدایی کنی.
گفتم: در مشکلات غوطه ورم.
گفتا: کلید حل مشکلات تضرع در نیمه شب است.
گفتم: افضل اعمال کدامین است؟
گفتا: به فرموده جدم «انتظار الفرج ».
گفتم: سخنان جدتان را متذکر می شوید!
گفتا: کنا نور واحد.
گفتم: پایانمان چه می شود؟
گفتا: العاقبة للمتقین.
گفتم: عزیز علی ان اری الخلق ولاتری.
گفتا: غبار را پاک کن تا ببینی.
گفتم: کی می آیید؟
گفتا: اذا قضی امرا فانما یقول له کن فیکون.
گفتم: یا وجیها عندالله اشفع لنا عندالله.
گفتا: انا غیر مهملین لمراعاتکم ولاناسین لذکرکم
یا ابا صالح المهدی (عج) !
چه بگویم که ناگفته خود همه را می دانی فقط بدان که من هم به شما اقتدا می کنم آنگاه که دست بر دعا برمی داری و می خوانی:
«امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء»