مرتضی مهدوی یگانه
عطر گلی محمدی، علوی، فاطمی، حسینی و...
آری این بار از رواق عشق، رایحه روح افزای گل نرگس می آید.
گلی که خزان انسانیت، فضیلت، عدالت و ارزش های مرده جهان امروز را به تنهایی به بهار مبدل خواهد کرد.
و اگر این سان است، بی تردید باغچه دل من و تو را نیز می تواند سبز و خرم سازد و بهار به بار آرد.
و تمام سخن نیز در همین جاست!
در این جا که چه کنیم رواق عشق به حریم آن دلبر هرچه نزدیک و نزدیکتر گردد.
لابد از اشارات کلام، دریافته ای سخن از آن عزیزی است که: صد قافله دل همره اوست.
و خوشا به حال دلی که به راستی همره اوست. و چه سخت است همره او بودن! گرچه او هماره با ما و همراه ماست؛ اما مهم این است که ما نیز با او و همره او باشیم.
یار نزدیکتر از من به من است
وین عجب تر که من از وی دورم
آری! سخن از آن کسی است که مظهر حضرت معبود و خالق بود و نبود است.
آنکه حضرت حق، او را دلبر و دلدار، حجت دادار، ولی کردگار و مظهر تمام عیار پروردگار قرار داده است.
آنکه داد مظلومان از بیدادگران جهان خواهد ستاند.
آنکه بر شجره خشک و مرده عدالت در جهان امروز، شاخساران سرسبز عدل و داد، و جوانه های زیبای صلاح و سداد خواهد رویاند.
شکوفه های معطر عشق و فضیلت بر نهال انسانیت خواهد نشاند و دسته دسته گل های عطرآگین ارزش و کرامت را برای بشریت ارمغان خواهد آورد.
حتما چنین خواهد شد، و بی تردید او به سوی عالم و آدم خواهد شتافت.
اما ای عزیز! این حقیقت بس گرانقدر، در ظهور جهانی رخ خواهد داد؛ لیکن در ظهور جانی چه؟
آن مهر دلارای عشق در جان من و تو کی ظهور خواهد کرد؟ آیا اینجا نیز او باید به سراغ من و تو بیاید، یا من و تو باید به سراغ او برویم؟
گرچه او حیات بخش جان و جهان، هر دو است و با ظهورش، جهان کویری و ستم زده کنونی را به گلستانی روح افزا مبدل خواهد کرد؛ اما جان من و تو را کی؟
آن وقت که من و تو به سراغ آن جانان برویم.
آن آرمان عام در پایان زمان غیبت و دوران ظهور آن حضرت روی می دهد؛ اما آن آرمان خاص در همین زمان غیبت نیز تحقق پذیر است.
برای چه کسانی؟
برای آنان که خود را به او برسانند و دل خویش را همره آن دلبر کنند.
یادش از یاد خود نبرند و دل از غیر او ببرند.
اگر ظهور آن یار گلعذار، اکنون ما را میسر نیست، باری حضور پرنورش که هست!
و این حضور، گرچه از جانب او همراه ما هماره هست؛ اما ما باید بکوشیم که از جانب ما نیز همراه او باشد.
و رشد و تکامل ما نیز در همین است؛ در این که آن دلدار را به دل خویش راه دهیم! صاحبخانه را به خانه آوریم!
فراموشش نکنیم. او را نیک بشناسیم که معرفتش محبت به بار می آرد و محبتش، اطاعت.
معرفت او، ریشه درخت ایمان و کرامت ماست، دوستی و عشقش تنه و شاخسار آن، اطاعتش شاخ و برگ، و انسانیت و بندگی حضرت حق میوه شیرین و گوارایش.
و تو ای عزیز!
ای یوسف زهرا!
گوشه چشمی به ما کن که چشم بیمارت، دردها را دوا و رشته محبت و عشقت، دل را از تعلقات رها می کند.
ای گل نرگس !
نیم نگاهی از نرگس مستت کافی است تا بتوانیم باب حرم دل را به سویت بگشاییم و غبار اغیار از آینه جان بزداییم.
ای جان عالم فدای خاک پایت، آن را از ما دریغ مدار!