ابر صبر
از انتهای جاده های خیس و بارانی
با کاروانی از گل و لبخند می آیی
در واپسین انتظاری تلخ و طولانی
ای صبح یلدایی ترین شب های تاریخی
آرامش دیروز یک فردای طوفانی
اینجا غروب عمر انسان بودن است آقا
بازار وحشتزاترین بحران انسانی
کی می رسی ای دادخواه داد مظلومان؟
تا آدمیت را دوباره زنده گردانی
ای انتهای ظلمت شب های بی ایمان
شرقی ترین خورشید عالمتاب ربانی
سرد و خموشم من، برای تو دلم تنگ است
تا کی به زیر ابرهای صبر می مانی؟
درد نهان، سر مگو، راز مپرس من
بهتر ز من می دانم ای آقا که می دانی
شد سینه آئینه آدینه ام مجروح
ای التیام ندبه های صبح عرفانی
باز آی! ای احساس باران بر کویر کال
ای یوسف گمگشته دل های کنعانی
توفیق زاده – فسا
پایان غروب تنهایی
ای تو پایان غروب سرد تنهایی ما
بر کویر خشک جان ها زمزم دشت صفا
آفتاب حسن رویت صبح هر آدینه ای
نور باران می نماید این دل ویرانه را
بی تو سرسبزی بستان رنگ پاییزی گرفت
بی تو پژمردند گل های گلستان خدا
می شود آیا ببینم آن سوار سبزپوش
می شود گر لحظه ای از خویشتن گردی جدا
گفته بودی کز گلی فصل بهار آیا رسد؟
با گل نرگس بهار آید به جمله فصل ها
وای بر من در کنار خویشتن جا مانده ام
کاش می شد یک دمی از این قفس گردم رها
ای که یادت نخل جان را استقامت می دهد
بین که نخل کشور دل رو نهاده در فنا
دیو شب را بین بسی گردن فرازی می کند
سخره هل من مزید ش نسل پاک مرتضی
دل اسیر فتنه دجال یک چشم عنود
تیغ جاءالحق برآور، فتنه را رسوا نما
انتظار لحظه وصلش اگر داری امین
بگذر از دل باش رهپوی طریق نینوا
سیدمحمد عبدالهی - مشهد مقدس
دلبر شیرین
در سحر پیک وفادار به بالین آمد
داد این مژده که آن دلبر شیرین آمد
خیز و از جا بنگر پرتو آن ذات احد
مرهمی را که برای دل غمگین آمد
شده از بهر وجودش همه عالم خرسند
دل ما مست گل و بوی ریاحین آمد
مهدی آن مظهر پاکی و صفا گشت پدید
تا که فریادرس عاشق مسکین آمد
شادی و خرمی اهل جهان پیدا شد
نور او رشک رخ زهره و پروین آمد
مهدیا بر دل بیچاره ما رحمی کن
در شب ظلمت ما دیده خدا بین آمد
شده ام محو رخ حضرت مهدی امروز
تا که الهامی از آن بر دل خونین آمد
الهام صفایی – تهران
رباعی های انتظار
دیدار نگار آشنا می خواهیم
وصل گل نرگس، از خدا می خواهیم
بر درد دل خسته ما، وصل، دواست
هجران زدگانیم، دوا می خواهیم
داده ام از کف خود، طاقت و تاب
ز فراق گل فرزند تراب
زندگی نیست، مرا زندان است
این جهان، چون به عذابم، به عذاب
گر، می کشم از هجر گل فاطمه، آه
گر، روز من از فراق، گردیده سیاه
این ها، همه از لطف و ز احسان خداست
لاحول ولا قوة الا بالله
ای آنکه شده روز تو از هجر، سیاه
و ای آنکه کشی آه، به هر شام و پگاه
مهدی پسر فاطمه، از راه رسد
لاحول ولا قوة الا بالله
اکبر مرتضوی