هر روز که می گذرد بر میزان گفتگو درباره حضرت صاحب الزمان(عج)،نشر مباحث مرتبط با مطالب مهدوی،برگزاری جلسات دعا و نیایش افزوده می شود و مردم بیش از پیش اشتیاق حضور در اماکنی را پیدا می‌کنند که نام و یاد و خاطره حضرت زا زنده می کند. هیچ کس نمی تواند منکر حضور رو به نزاید مردم در مسجد جمکران باشد، چنانکه کمتر شهر و بخشی را در سرتاسر ایران می توان سراغ گرفت که صبح جمعه در آن دعای ندبه برگزار نشود. ذکر نام حضرت دلها را آرامش می بخشد و همگان را ذاکر نام مهدی می کند.
این رویکرد یک حادثه نیست،محصول بخشنامه و بیانیه نیست، جریانی سیال و خودجوش است که به راه افتاده، در سراشیب تاریخ سرعت گرفته و به پیش می رود.
این رویکرد منحصر به ایران و مردم این دیار نیست. به قول شاعر:
هرکس به زبانی سخن از وصف تو گوید
بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه
پیش از این در یکی از سرمقاله ها عرض کرده بودم که تاریخ جدید به نام خدا و به نام دین آغاز شده و دفتر این تاریخ به نام مهدی آخرالزمان(عج) و برای او گشوده شده، بخت بلندی که هیچ قوه ای قادر به هماوردی، مقابله و ایجاد مانع فراروی آن نیست. نسیمی وزیدن گرفته که هرکس در یابد و بتواند خود را بیشتر و پیشتر در معرض آن قرار دهد گوی سبقت ر ربوده است.
وزیدن این نسیم روح افزا را دنیای استکباری هم احساس کرده، همانان که حتی خود را مهیای مقابله با این تاریخ و معارضه با کسی به نام او این بخت گشوده شده کرده اند. آنان از روی خبث طینت و در سودای نافرجام و از آنجا که مستحق لعن و وبال اند چون ابلیس با حیله و نیرنگ در تلاش جلوگیری از این نهضت مقدسند.
این نسیم به باد مشرقی در آخرین روزهای اسفند ماه می ماند. بوی حیات و زندگی و تمنای وصل و دیدار همه را به گشودن پنجره ها بر این نسیم وامی دارد. صرافت طبع عمومی مردم هیچگاه اشتباه نمی کند. به خطا نمی رود. چیزی در کنار گوش جان آنان وزش این نسیم را خبر داده است. چنانکه د صبح اولین روز طلوع خورشید وجود محمد(ص)، بسیاری از مردم در اقصی نقاط عالم چشم بر دمیدن ستاره بخت او داشتند. باید پنجره ها را گشود. شهر و کوی و برزن را آب و جارو زد، باید با هلهله و شادی سرود دیدار سرداد و خواند:
آب زنید راه را هین که نگار می رسد
مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد
عکس بهار در قاب آویخته بر کنج خانه در هنگامه شکفتن شکوفه ها برشاخسار آسمان و زمین رنگ می بازد.، وقت بیرون آمدن از کنج خانه هاست، وقت تفال نیک، وقت غزل های ناب حافظ،وقت خواندن در گوش همه ماندگان و افتادگان است که:
از غم و درد نکن ناله و فریاد که دوش
زده ام فالی و فریاد رسی می آید
به ما وعده داده بودند که در وقت آمدنش عطر و رایحه وجودش مشام همه را نوازش می دهد و در میانه کوه و صحرا و دشت می پیچد، همه نامش را می دانند،نامش را بر زبان می رانند و یادش را عزیز می دارند.
این وعده را مادران در لالایی گوشنواز خود به گوش جان ما خواندند و امروز ما این بوی جانفزا را از صحن لاله ها و سنبل ها می شنویم.
لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح
داغ دل بود و به امید دوا باز آمد
چشم من در ره ای قافله راه بماند
تا به گوش دلم آواز درا باز آمد
این طلوع خورشید مقدس ترین و شریف ترین حادثه ای است که ابنای آدم از دیرباز منتظر آنند و دیدارش را انتظار می کشند.
شعبان بویش را می پراکند، رمضان ولایتش را خبر می دهد و محرم طلایه داران سپاهش را نمودار می سازد.
شعبان ما را به خانه تکانی دلها می خواند رمضان آماده شدن و مجهز شدن مان را لا می دهد و محرم همراه شدن بااو را در طریقی که به نور می رسد، به رهایی، به تمامی ایمنی و امنیتی که هیچ بیمی و ترسی در آن نیست به خانه ای که همه آزادگان به هوای فرود در آن جان باختند و شاعران، بیت بیت شعر خود را آذین خانه های امید امیدواران ساختند و چشم به راه او خواندند:
از صبا پرس که مارا همه شب تا دم صبح
بوی زلف تو همان مونس جان است که بود
کشته ی غمزه ی خود را به زیارت دریاب
زانکه بیچاره همان دل نگران است که بود
الهی!
ترا به تمامیت انتظار و امید،
به تمامیت ایام دوری و غربت سوگند می دهیم،ما را به سلحشوران قبیله شعبان و همگام با آنان درخانه رمضان،میهمان لطف و مرحمت خود کن!
الهی!
ترا به آن اراده بزرگ،
آن خلیفه سرزمین پاک و روشنایی سوگند می دهیم ما را با خیل سواران دشت انتقام همراه و با آنان در ساحت ظهور و برخورداری میهمان سرزمینی کن که آن را وعده وراثت و خلافت بر صحن زمین فرمودی.
بود که مجلس حافظ به یمن تربیتش
هرآنچه می طلبد جمله باشدش موجود
ان شااالله