رضا قاسم زاده
ای آفتاب مهر! افزون بر یک هزاره است که خورشید جمالت بر ایوان هستی ما نتابیده و ما منتظران شیفته تو چشم بر آسمان ولایت دوخته و به انتظار طلوع آفتاب عدالت نشسته ایم.
مولای من! دلسوختگان وادی عشقت، دشت های طلب و معرفت و عشق را درنوردیده و بر آستانه فنا رسیده اند. بر ما تشنگان وادی فنا، جرعه ای از ساغر مهر تو عین بقاست. ما باده پرستان میخانه عشق، در انتظار پیمانه ای از دست دلبریم.
به غیر از راه میخانه، رهی دیگر نداند دل
که مست از جام عشق است و بسی مستانه می سوزد
بگردان دور مشتاقان، سبوی عشق را ساقی
ز شور و جذبه آن می، لب و پیمانه می سوزد
حجاب از چهره بگشای و دمی از حجله بیرون آ
زلیخای دل ما بین، چه سان دیوانه می سوزد
ای زیباترین گلواژه دیوان عشق! تو چون غزال رمیده در غزل رام گشته و مطلع یک شعر خوب و عاشقانه خواهی شد. تو تفسیر واژه عشق گردیده و در دیوان عشق برای همیشه جاودانه خواهی ماند.
ای ماه من! چه زیباست هر شب با خیال روی تو آرمیدن و هر نیمه شب آفتاب دیدن.
چه زیباست نقد جان را با عشق تو سودا نمودن و نرد عشق با تو باختن!
چه زیباست کشته مسلخ عشق تو بودن و بر آستان مهر تو جان سپردن!
ای غمگسار غمزدگان!
گویند که ماوای تو در دل شکستگان است.
ای دوست! خراب آباد دل ما، جز با حضور سبز تو آباد نمی شود و ما ویرانه نشینان کوی عشق در انتظار رجعت سبز توایم.