مریم ضمانتی یار
تکه پارچه ای که برای مشتری پاره کرده بود، هنوز در دستش بود که حامد، نفس نفس زنان خودش را به داخل حجره انداخت و بریده بریده گفت: سربازان حکومتی... برای سربازگیری... میدان شهر...
دل سید محمد فرو ریخت. به سرعت پارچه را به مشتری داد و زن خریدار وحشت زده از حجره بیرون رفت. سید در را بست و با حامد به طرف کوچه های باریک شهر دوید. حامد از میانه راه از او جدا شد تا دیگر دوستان جوانش را از ماجرا باخبر کند و سید باتمام توانی که داشت شروع به دویدن کرد. وحشت از گیر افتادن به دست سربازان ناصبی حکومت، به پاهایش توان فوق العاده ای داده بود.
از پیچ کوچه باریکی پیچید و خودش را در زاویه در چوبی خانه ای پنهان کرد. تعدادی سرباز برای دستگیری جوانانی که به کوچه ها گریخته بودند، پراکنده شدند. چند نفری از آنها هم به کوچه ای آمدند که سید در زاویه آن پناه گرفته بود. صدای قدم های محکم آنها هر لحظه به او نزدیک تر می شد. نفسش را در سینه حبس کرد. انگار می ترسید که صدای نفس نفس زدن هایش را بشنوند و به سراغش بیایند. قدم ها نزدیک و نزدیک تر شدند. دستش را روی قلبش گذاشت. حس کرد هر لحظه ممکن است از شدت وحشت قلبش از کار بیفتد. در دل دعا کرد: یا صاحب الزمان! خودت مرا از چشم این ناصبی ها پنهان کن.
سربازان بی آنکه او را ببینند، گذشتند و سایه سیاهشان را دید که دور شدند. نفس راحتی کشید. اما برای اطمینان بیشتر صبر کرد تا کاملا دور شوند. وقتی از سکوت کوچه فهمید آنها رفته اند، سرک کشید و کوچه را که خالی و ساکت دید، با احتیاط به راه افتاد و به سرعت کوچه ها را پشت سرگذاشت و به خانه رفت. کوبه در را محکم زد. پدرش به شتاب در را باز کرد. او را که رنگ پریده و هراسان دید، جا خورد. سید پا به حیاط گذاشت و سلام کرد. پدر دل نگران جواب سلامش را داد و در را پشت سر او بست و پرسید:
- چه خبر شده؟
سید هنوز نفسش آرام نشده بود. دهانش از شدت وحشت خشک و تلخ بود. سید عباس دوباره پرسید:
- محمد! با تو هستم. گفتم چه خبر شده؟ مادرت که الان تو را با این حال و روز ببیند سکته می کند. رنگت مثل مهتاب شده. بگو ببینم چه اتفاقی افتاده.
سید آهسته گفت: سربازان حکومتی...
پدر وحشت کرد: خب؟
- باز هم سربازگیری... کم مانده بود گیر بیفتم. حامد به دادم رسید.
دل پیرمرد لرزید: خدا به خیر راضی باشد.
سید ادامه داد: در میدان شهر جوان های شیعه را برای سربازی می بردند. حامد خبرم کرد، فرار کردم.
سید عباس آهی کشید و گفت: پناه بر خدا. بیا برویم. مادرت دلواپس می شود.
سید گفت: فعلا به مادر حرفی نزنید. نگرانی برایش مضر است.
پدر به راه افتاد و گفت: هر طور که خودت صلاح می دانی عمل کن. ولی رنگ و رویت فریاد می زند که ترسیده ای.
هر دو به اتاق رفتند، محمد سلام کرد. مادر در بستر بیماری دراز کشیده بود، او را که دید نیم خیز شد و گفت:
- چه خبر شده، چرا رنگت پریده، آشفته ای مادر؟
سید کنار بستر مادر نشست و گفت: نه مادر چیزی نیست. فقط خسته ام.
مادر در چشمان جوانش خیره شد و گفت: ولی نگاهت حرف دیگری می زند. زود به خانه آمده ای. هر روز نماز مغربت را در مسجد می خواندی. حالا غروب نشده آمده ای و می خواهی باور کنم که اتفاقی نیفتاده؟
محمد درمانده از کنجکاوی مادر، بلند شد: گفتم که چیزی نیست. امروز خسته بودم زود آمدم...
و حرفش را نیمه تمام رها کرد و برای وضو گرفتن از اتاق بیرون رفت تا مجبور نباشد به مادرش دروغ بگوید.
سید عباس به کمکش شتافت و گفت: خودت را ناراحت نکن. برای سلامتی ات خوب نیست. سید وضو گرفت و به اتاق برگشت و سجاده اش را پهن کرد تا نمازش را بخواند. مادر اما قانع نشده بود:
- تو چیزی را از من پنهان می کنی. هر چه را که بتوانی پنهان کنی رنگ و رویت را نمی توانی. پس بگو.
سید که دید طفره رفتن فایده ای ندارد سعی کرد قصه را مختصر کند:
- راستش... سربازان حکومتی چند روزی است که به جوانان شیعه سخت می گیرند.
مادر جا خورد: خب به تو هم تعرضی کرده اند؟
- نه مادر، نه. نگران نباش. اما امروز در میدان شهر...
و حرفش را ادامه نداد. پدر به کمکش آمد: جوانان را به سربازی اجباری حکومت می برند. اما محمد توانسته به موقع فرار کند.
مادر پریشان نیم خیز شد: حالا چه می کنی؟
محمد دستی به موهایش کشید و گفت: نمی دانم. عقلم به جایی نمی رسد. فردا جرات باز کردن حجره را ندارم. زندگی ما هم که از راه فروش پارچه های همین حجره می گذرد.
سید عباس دست گرم محمد را در دست گرفت و گفت: تو نگران حجره نباش. تا آرام شدن اوضاع من خودم به حجره می روم. اما تو می خواهی کجا بروی؟
محمد آهی کشید و گفت: نمی دانم. واقعا نمی دانم چه کنم.
مادر نگران، اشک هایش را با دست چروکیده و تبدارش پاک کرد وگفت: این وضع تا کی ادامه دارد؟
سید از جا بلند شد و گفت: خدا می داند. فعلا که تمام جبل عامل تحت سیطره سربازان حکومتی است. اگر سربازی را اجباری نکنند که عسکریه از نظامیان خالی می شود. کدام جوان به پای خودش به خدمت نظام ناصبی ها می رود؟
سید عباس سری تکان داد و برخاست تا برای وضو گرفتن از اتاق بیرون برود. جلوی در برگشت و گفت:
- خدا بزرگ است. بالاخره حتما فرجی می رسد.
مادر با گریه گفت: برایت دعا می کنم پسرم... تنها کاری که از دست مادر پیرت ساخته است...
× × ×
دست هایش می لرزیدند. سعی کرد بر خودش مسلط باشد. دست هایش را در هم حلقه کرد. بغضش را فرو خورد تا بتواند محکم حرف بزند. می دانست اگر سست برخورد کند، پیشنهادش را نمی پذیرند. سکوت اتاق را شکست و گفت:
- من تمام دیشب فکر کردم و راه حلی به نظرم آمد.
هر دو به هم نگاه کردند و سید ادامه داد: ادامه این وضع برای من ممکن نیست. یک هفته است که در خانه مانده ام. این که زندگی نمی شود. من نمی توانم خانه نشینی را تحمل کنم. شاید این وضع خیلی طول بکشد. پدر دل نگران گفت: تو نگران حجره بودی و من که نگذاشتم درش بسته بماند. پدرت هنوز آنقدر پیر نشده که نتواند مخارج خانواده اش را تامین کند.
سید برآشفت: نه، حرف من این نیست. من فقط تحمل در خانه ماندن را ندارم.
مادر پریشان احوال شد: می خواهی چه کنی؟ چه راه حلی به نظرت رسیده؟
سید محکم و شمرده گفت: می خواهم پناهنده آستان امیرالمؤمنین شوم، شاید فرجی شود و اوضاع آرام گردد.
مادر وحشت کرد: نجف؟ می خواهی به نجف بروی؟ می دانی از جبل عامل تا نجف چه راه درازی است؟
من بیمارم. می ترسم تا اوضاع آرام شود و تو برگردی، من عمرم کفاف ندهد.
سید عباس با آنکه به این تصمیم محمد راضی نبود، اما چون می دانست چاره دیگری ندارد به یاری اش شتافت
و گفت: این چه حرفی است که می زنی زن! قرار نیست که این وضع سال ها ادامه پیداکند. همین که سر و صدا خوابید، محمد هم برمی گردد. تازه او که نمی تواند بدون زاد و توشه تنها در نجف زندگی کند.
مادر با گریه نالید: من همین یک پسر را دارم. چطور دوری اش را تحمل کنم؟
سید محمد برخاست و کنار بستر مادر رفت. تحمل گریه او را نداشت. دست او را در دست گرفت و بوسید و گفت: مادر تو که مرا در دامن پاکت تربیت کردی، راضی هستی که من سرنیزه به دست بگیرم و به فرمان فرماندهان ناصبی، به زن و بچه محله های سادات نشین جبل عامل حمله کنم و هر روز به بهانه ای آنها را آزار دهم؟ تو که می دانی سربازان ناصبی با شیعیان جبل عامل چه می کنند. روزی نیست که یک جرعه آب خوش از گلوی شیعه پایین برود. من نمی توانم. از روی جده ام «زهرا» شرم دارم که پول ناصبی را بگیرم و فرمان ناصبی را اطاعت کنم. مرا حلال کن و اجازه بده که به نجف بروم. شاید خدا فرجی رساند و...
گریه صدای سید را در گلویش شکست و سکوت کرد. مادر با دیدن گریه او تسلیم شد و پیشانی اش را بوسید و گفت: جای هیچ حرفی برایم نگذاشتی. اگر راضی به رفتنت نشوم به تو ستم کرده ام اما قول بده مواظب خودت باشی و زود برگردی.
محمد مسرور از رضایت مادر، دوباره دست او را بوسید و گفت: برایم دعا کن. دعای تو بهترین پشتوانه است.
× × ×
اضطراب و دلهره بر همه خانه هایی که جوانی به سن و سال سربازی داشتند، سایه افکنده بود. جوانان شیعه در روز از خانه بیرون نمی رفتند و یا اکثر آنها متواری شده بودند. چهره جبل عامل به خاطر خبر سربازگیری حکومت به کلی عوض شده بود.
سید محمد با استفاده از تاریکی شب به خانه حامد رفت تا برای سفرش از او مقداری پول قرض کند. پدر و ما در پیرش در شرایطی نبودند که بتوانند به او کمک کنند.
در که زد، حامد خودش در را به روی او گشود و از دیدن او در آن وقت شب و بدون فانوس جا خورد و پرسید:
- اتفاقی افتاده؟
سید سلام کرد و گفت: نه، می خواهم از جبل عامل بروم.
حامد سلامش را پاسخ داد و دستش را گرفت و به حیاط برد و در را پشت سرش بست.
- به کجا می روی؟
- نجف. تنها جایی که می توانم مطمئن باشم خطری مرا تهدید نمی کند.
- تکلیف مادر بیمار و پدر پیرت چه می شود؟
- پدرم خودش به حجره می رود. چاره ای ندارم. خدا خودش می داند نمی توانم با سرنیزه به جان مردم بیفتم.
- از دست من چه کاری ساخته است؟
- به من مقداری پول قرض بده و هوای پدر و مادرم را داشته باش.
حامد، صمیمانه او را در بغل گرفت و بوسید.
- نگران نباش. همچون پدر و مادر خودم مراقب آنها هستم. هر کاری از دستم ساخته باشد، کوتاهی نمی کنم. ولی دلم برایت تنگ می شود. هیچوقت فکر نمی کردم بعد از سال ها دوستی، بین ما جدایی بیفتد.
چشمان سید پر از اشک شد و گفت: اگر به تو بگویم بعد از نگرانی پدر و مادرم، بزرگ ترین غم من دوری از توست باور می کنی!
حامد با دست اشک هایش را پاک کرد و گفت: چرا باور نکنم... صبر کن تا برایت پول بیاورم.
به اتاق رفت و بعد از چند دقیقه با مقداری پول برگشت و گفت: قابل تو را ندارد. کاش بیش از این داشتم.
محمد تشکر کرد و گفت: در این اوضاع و احوال دوستی و محبت تو برایم یک دنیا ارزش دارد.
× × ×
مادر با دست به دیوار تکیه داده بود و محمد را نگاه می کرد که آماده رفتن بود. سید باور نمی کرد دارد شبانه خانه پدر و مادرش را ترک می کند. سیدعباس او را درآغوش گرفت و بوسید. سید به طرف مادر رفت. دست او را بوسید، ولی بغض نگذاشت حرفی بزند. مادر رنجور و دل شکسته فقط گریه می کرد. او هم قدرت حرف زدن نداشت. سید از در بیرون رفت. حامد هم آمده بود تا او را بدرقه کند. هر دو سخت در آغوش هم گریه کردند. جدایی بعد از سال ها دوستی برای هر دو سخت بود. با هم به راه افتادند و زیر نگاه های اشکبار پدر و مادر دور شدند. تا دروازه شهر هر دو ساکت بودند. بغض اجازه حرف زدن به محمد نمی داد و حامد هم اگر حرفی می زد اشکش جاری می شد. یاد همه روزهای شاد و بی خیال کودکی در دل هر دو زنده شده بود. روزهایی که فارغ از هر غمی در کوچه های خاکی شهر بازی می کردند و به فکر هیچکدام هم خطور نمی کرد که روزی اینگونه تلخ از هم جدا شوند.
به دروازه شهر که رسیدند محمد از حامد خداحافظی کرد. دوباره همدیگر را درآغوش گرفتند و بی هیچ حرفی محمد به راه افتاد. حامد ایستاد و دور شدن او را در راه خاکی بیرون دروازه با چشمان اشکبار نگاه کرد و به داشتن دوستی که غربت را بر پوشیدن لباس ستم بر مردم ترجیح داده بود، دردل، به خود بالید...
× × ×
سید به دیوار صحن امیرالمؤمنین (ع) تکیه داد و در سایه دیوار نشست و کوله بار سفرش را زمین گذاشت. در تمام نجف هیچ کس برایش آشناتر از علی (ع) و هیچ جا امن تر از آستان او نبود. خیره به بارگاه
حضرت نجوا کرد: یا علی! من فرزند توام. اگر تو مرا پناه ندهی راه به جایی ندارم. غریبم، بیکار و درمانده ام، خودت مرا پناه بده...
ساعتی به همان حال گریه کرد و با امیرالمؤمنین نجوا کرد. پولی نداشت که جایی کرایه کند و نمی دانست این اولین شب غربت را که در راه بود کجا سپری کند. با نزدیک شدن به اذان مغرب و تاریک شدن هوا، خادم حرم به سراغش آمد. متوجه حال پریشان و خسته این مسافر جوان شده بود. پرسید:
- غریبی جوان؟
سید به احترام برخاست و سلام کرد گفت: بله غریبم.
خادم پرسید: از کجا آمده ای؟ اهل کجایی؟
- اهل جبل عامل لبنانم.
- لبنان؟ اینجا چه می کنی؟
سید قصه آوارگی اش را که گفت خادم پیر آهی کشید و گفت: خدا به حرمت علی خانه ظلم این حکام جائر را خراب کند که مردم را خانه خراب می کنند. حتما اینجا کسی را نداری.
سید محمد سرش را به زیر انداخت و گفت: تنها آشنایم، جدم امیرالمؤمنین است.
پیرمرد دستی به شانه او زد و گفت: پس از سادات جبل عاملی.
سید لبخند زد: تنها دلخوشی ام همین سیادت است.
- زنده باشی جوان. با من بیا. در صحن مقدس، حجره ای است که می توانم آن را به تو بدهم.
چشمان سید از شادمانی درخشید: خدا به تو پاداش خیر بدهد. لطف بزرگی می کنی.
پیرمرد شرمنده گفت: اما برای خورد و خوراکت کاری از دستم ساخته نیست. چون خودم...
سید حرف او را قطع کرد و گفت: همین که سرپناهی داشته باشم کافی است. روزی رسان هم، بنده گرسنه و غریبش را فراموش نمی کند.
پیرمرد دست او را گرفت و گفت: پس با من بیا تا حجره ات را به تو نشان دهم. راه درازی آمده ای و حتما خسته ای.
سید تشکر کرد و کوله بارش را برداشت و همراه خادم مهربان حرم به راه افتاد. وقت نماز بود و سید سرپناهی یافته بود که برایش بسیار ارزش داشت.
× × ×
روزها گوشه حرم می نشست و به ذکر و دعا مشغول می شد. غذایش به جز چند دانه خرما و یک ظرف آب از چاه صحن چیز دیگری نبود. نه راه به جایی داشت و نه امکان برگشتن و نه پولی برای گذران زندگی و نه کاری برای امرار معاش. از پدر و مادرش بی خبر بود و از حامد و همین دلتنگی، بزرگ ترین دغدغه خاطرش شده بود. روزها بلند و کسالت بار می گذشتند و هیچ اتفاقی نمی افتاد که او را شاد کند و یا حداقل در وضعیت او بهبودی ایجاد کند.
روزها روزه می گرفت و شب ها دعا می کرد و از خدا رهایی اش را می طلبید. وقتی دید راه به جایی ندارد و هیچ اتفاقی نمی افتد شبی به دلش گذشت که برای امام زمان نامه بنویسد و از او کمک بخواهد. این فکر به دلش امید بخشید و صبح روز بعد نماز صبحش را که خواند از صحن خارج شد و به سمت دروازه کوچک شهر به راه افتاد. در آن سحرگاه آرام نجف، هیچکس در اطراف نبود. تنها سید بود که نامه ای برای امام زمانش نوشته بود و می رفت تا آن را به دریا بسپارد. در تمام مسیر گریه کرد و به سمت دریا راه رفت. از شهر کاملا دور شد و در جایی که پرنده هم پر نمی زد، در حالی که هنوز آفتاب طلوع نکرده بود، به دریا رسید. در ساحل دریا خم شد مقداری از گل ساحل برداشت. نامه را در گل گذاشت و به آب انداخت. به این امید که آب پاک دریا، نامه را به دست امام زمان (ع) برساند. مدتی در ساحل قدم زد و اشک ریخت. آفتاب که آرام آرام طلوع کرد، حس کرد در دلش نور امیدی می درخشد. عهد کرد تا چهل صبح این کار را تکرار کند شاید پاسخی به او بدهند. آرام و گریان به دریا پشت کرد و به سمت نجف برگشت.
در آن ساحل هیچکس جز خدا شاهد گریه هایش نبود. به حجره اش برگشت. حس می کرد به امید نوشتن نامه و سحرگاه دیگری، تحمل سختی و غربت برایش آسان تر شده است. امید به بازگشت به وطن و دیدن دوباره پدر و مادر و حامد به او جانی تازه بخشید و تمام روز به مضمون نامه فردا اندیشید و به اینکه در دومین نامه اش برای مولا و پناهش چه بنویسد...
روزها از پی هم می گذشت و سید به عشق نامه نوشتن و ساحل آرام دریا و نجوا با امام زمان (ع) سختی غربت را تاب می آورد و هر صبح قبل از طلوع سپیده به راه می افتاد و گاهی نمازش را در ساحل می خواند تا مدت بیشتری در آن خلوت سحرگاهی با امامش نجوا کند. بعد هم رقعه حاجتش را چون روزهای قبل در گل می گذاشت و به دست آبی دریا می سپرد.
سی و هشتمین صبح گذشته بود و صبح سی و نهم در راه بود که شب گریه بسیار کرد و آماده خارج شدن از شهر شد. حالا دیگر بعد از ماه ها غربت و تنهایی و سی و هشت شب التماس و رقعه حاجت نوشتن، حاجت روزهای اول را از یاد برده بود و به جواب سلام نامه هایش راضی شده بود. حالا دیگر فقط «دیدار» آرزویش بود و نه رفع مشکل و برگشتن به وطن. حالا دیگر همین غربت و آوارگی برایش شیرین و دوست داشتنی بود. بی بهانه اشک هایش می ریخت و حس می کرد دلش با این گریه های در ساحل صیقلی یافته است. دیگر احساس اندوه نمی کرد...
از دروازه شهر که خارج شد و به سمت دریا قدم برداشت، شدت گریه اش بیشتر شد. آنجا جز خدا کسی نبود. پس صدایش را به گریه بلند کرد:
- یا صاحب الزمان نامه نوشتن بهانه بود، فقر و تنهایی و غربت بهانه بود. اصلا همه اینها بهانه بودند که تو جوابم را دهی. مگر جدت امام حسین نگفته که جواب نامه مثل جواب سلام واجب است...
من فقط جوابی از تو می خواهم. این جواب اگر فقط سلام و نگاهی باشد برای من کافی است. مرغ دریایی سفیدی از بالای سرش پرواز کرد. این پرواز سحرگاهی را به فال نیک گرفت و امیدوار به سمت دریا رفت. نامه اش را در گل گذاشت و به آب سپرد. کنار ساحل نشست، گریه کرد، درد دل کرد، شکوه کرد، نجوا کرد و... هیچ اتفاقی نیفتاد.
آفتاب آرام طلوع کرد و امید سید ناامید شد. از جابرخاست. اشک هایش را پاک کرد و به راه افتاد. از اینکه این همه روز، این همه راه طولانی را پیاده و روزه دار طی کرده و نتیجه ای نگرفته بود، دل شکسته و آزرده خاطر شد. به دریا پشت کرد و به همه امیدی که این مدت او را سر پا نگهداشته بود و به شوقی که در دلش جوانه زده بود، باور نمی کرد گریه هایش بی نتیجه مانده است. آن همه اشک، آن همه ذکر، آن همه التماس...
به نزدیکی دروازه شهر رسید. ایستاد و برای آخرین بار ساحل دریا را نگاه کرد. تصمیم گرفته بود فردا این کار را تکرار نکند. نگاهش را از دریا گرفت و به راه افتاد. چند قدمی که رفت حس کرد کسی از پشت سر به او نزدیک می شود. اهمیتی نداد و به راهش ادامه داد. اما رهگذری که لباس عربی، چفیه و عقال داشت همقدم او شد. بلند قامت بودو خوش صورت، اما خلق سید تنگ تر از آن بود که به او اعتنایی کند. مرد عرب سلام کرد. سید با همان دل شکسته و حال پریشان آهسته جواب سلامش را داد. میلی به صحبت کردن نه با او و نه با هیچکس دیگر نداشت. دلش می خواست تنها باشد. از اینکه کسی پیدا شده بود که خلوت او را برهم می زد، آزرده شده بود. مرد عرب همراه او قدم برمی داشت و سید اصلا به او نگاه هم نمی کرد. نگاهش را به زمین دوخته بود و خسته و پریشان راه می رفت.
مرد عرب به لهجه اهل جبل عامل فرمود: «سید محمد! چه مطلبی داری که سی و نه روز است که قبل از طلوع آفتاب بیرون می آیی و در آن ساحل، عریضه به آب می اندازی. گمان می کنی امامت از حاجت تو مطلع نیست؟»
دل سید فرو ریخت. تمام بدنش را لرزشی شدید دربر گرفت. مطمئن بود که در این سی ونه سحر، احدی او را ندیده و این مدت زمان را هیچکس نمی داند. در هیچکدام از این سی و نه سحر، کسی او را در ساحل ندیده بود و از اهل جبل عامل هم احدی در نجف نبود که او را بشناسد. خصوصا با چفیه و عقال که اصلا در جبل عامل رسم نبود. همه اینها به سرعت از دلش گذشت و با خودش اندیشید: امام زمان... !؟
و به محض اینکه این نام بر زبان دلش جاری شد به خاطر آورد که در جبل عامل بسیار شنیده بود که دست مبارک امام زمان بسیار لطیف و نرم است. بی آنکه قدرت حرف زدن داشته باشد دو دستش را جلو برد. آن حضرت نیز دست مبارک خود را جلو آورد و سید محمد، دست لطیف و مهربان امام زمان را در دست گرفت. لطافت و نرمی دست به قدری بود که مطمئن شد به آرزویش رسیده و امام زمان پیش روی اوست. خم شد تا دست حضرت را ببوسد که ناگهان پیش رویش کسی را ندید و ست خالی اش در هوا رها ماند... به زانو در ساحل فرود آمد و از عمق جانش فریاد کشید: یا صاحب الزمان... !
سید هر صبح به ساحل دریا می رفت و همانجا که دست مهربان حضرت را در دست گرفته بود می نشست و گریه می کرد. سید محمد جبل عاملی در نهایت تقوا و تنهایی در حالی که جز دو سه نفر هیچکس بر فقر و پریشانی اش آگاه نبود در همان غربت نجف با شیرینی خاطره آن دیدار آسمانی از دنیا رفت و در صحن امیرالمؤمنین به خاک سپرده شد. گویی این آوارگی و غربت و فقر پیش آمده بود تا او دست مهربان امام زمانش را در دست بگیرد و به سعادت دیدارش نائل آید...
براساس داستانی از کتاب نجم الثاقب، میرزا حسین طبرسی نوری.