قسمت دوم
سعید مقدس
اشاره: سیمای درخشان ائمه هدی(ع) در قرآن کریم همواره روشنگر راه شیعیان و پیروان ایشان بوده وهست ودر این میان آیات مربوط به موعود آخرالزمان (ع) دریای نوری است که تلالو آن افق های آینده جامعه بشری را آشکار می کند و قلب مومنین اطمینان می بخشد.
در این ره آورد قطره ای از از این دریا را هدیه به پیشگاهش می کنیم. از هر جزء قرآن کریم یک آیه که بر اساس روایات درباره آن وجود مقدس است همراه با حدیثی از امامان معصوم (ع) استخراج کرده ایم.
« ولندیقنهم من العذاب الادنی دون العذاب الاکبرلعلکم یرجعون» (21)
وبه درستی که ما از عذاب کوچک تر از عذاب بزرگ تر آنان را بچشانیم تا مگر به سوی خدا بازگردند.
«سئل عن الصادق (ع) فی قوله عزوجل قال(ع):
«الادنی عذاب القبر والاکبر المهدی بالسیف» (22)
از امام صادق (ع) درباره این آیه سوال شد حضرت فرمودند: «عذاب نزدیک عذاب قبر است و بزرگترین عذاب قیام مهدی است با شمشیر»
«وجعلنا بینهم وبین القری التی بارکنا فیها قری ظاهره وقدرنا فیها لسیر سیروا فیها لیالی و ایاما آمنین» (23)
و ما میان ایشان و قریه هایی که آنها را برکت داده ایم قریه های ظاهره ای قرار داده ایم با فاصله های کوتاه و نزدیک به هم در میان آنها در شب‌ها و روزها با ایمنی مسافرت کنید
«عن اباعبدالله (ع) قال: یا ابابکیر «سیروافیها لیالی و ایاما آمنین» فقال مع قائمنا اهل البیت» (24)
حضرت صادق(ع) فرمودند: ای ابوبکیر« در میان آنها در شب و روز با ایمنی مسافرت کنید» با قائم اهل بیت(ع).
«ولتعلمن نباه بعد حین» (25)
وهمانا بعد از این، راستی و حقیقت این خبر را خواهید دانست.
عن ابی جعفر (ع) فی اقوله تعالی« ولتعلمن
نبأ بعدحین» قال: «عندخروج القائم (ع)» (26)
حضرت باقر (ع) فرمودند: « تحقق این آیه در زمان خروج قائم (ع)است.»
«واشرقت الارض بنور ربّها» (27)
و زمین به نور پروردگارش روشنی یافت.
« اباعبدالله (ع) یقول فی قوله « واشرقت الارض بنور ربها» قال: «رب الارض» یعنی امام الارض، سئل :« فاذا خرج یکون ماذا؟» قال: «اذا استیغنی الناس عن ضوء الشمس و نور القمر و یجتزون بنور الامام (ع)» (28)
حضرت صادق (ع) درباره این آیه فرمودند: «پروردگار زمین یعنی امام زمین» پرسیده شد: «هرگاه خروج کند چه می شود؟» حضرت فرمودند:« در آن هنگام مردم از نور ماه و خورشیدمستغنی می شوند و به نور امام اکتفا می کنند.»
«ولولا کلمه الفصل لقضی بینهم وان الظالمین لهم عذاب الیم» (29)
و چنانکه کلمه فصل نبود هرآینه میان ایشان قضاوت می شود و همانا برای ظالمان عذابی دردناک است.
عن ابی جعفر(ع) فی قوله تعالی «ولولا... عذاب الیم»
قال: لولا ما تقدم فیهم من امرالله ما ابقی القائم (ع) منهم واحدا» (30)
حضرت باقر(ع) درباره این آیه فرمودند: «چنانکه نبود آنچه که پیشتر از سوی خدا درباره آنها صدور یافته است قائم (ع) هیچ یک از آنان را باقی نمی‌گذاشت.»
«هوالذی ارسل رسوله بالهدی و دین الحق لیظهره علی الدین کله... » (31)
او کسی است که فرستاد فرستاده اش را برای هدایت و دین حق برای آنکه آن را بر همه ادیان برتری دهد.
«قال الصادق (ع): هو الامام الذی یظهره علی الدین کله فیملا الارض فسطا وعدلا کما ملئت ظلما وجورا وهذا مماذکرنا ان تأویله بعد تنزیله» (32)
حضرت صادق (ع) فرمود: «او امامی است که خداوند او را برهمه ادیان برتری می دهد پس زمین را از عدل و داد پر می کند درحالی که از ظلم وجور پر شده است و این از جمله اموری است که یاد آوریم تأویلش بعد تنزیلش است»
«... و لایکونوا کالذین اوتوالکتاب من قبل فطال علیهم الامد فقست قلوبهم وکثیر منهم فاسقون» (33)
... و نباشند چون کسانی که از پیش کتب آسمانی بر آنها آمد پس دوران طولانی برآنها گذشت و دلهایشان قساوت گرفت و بسیاری از آنان فاسق شدند.
«عن اباعبدلله(ع) قال: «نزلت هذه الایه اهل زمان الغیبه فقال (ع) : ان الامبد امدح الغیبه» (34)
حضرت امام صادق (ع) فرمودند: «این آیه در اهل زمان غیبت نازل شده است به درستی که این مدت، مدت غیبت است.»
«هوالذی ارسل رسوله بالهدی و دین الحق لیظهره علی الدین کله ولوکره المشرکون» (35)
او کیست که فرستاد رسولش را به هدایت و دین حق برای آنکه آن را برتری دهد برهمه ادیان هرچند کافران راخوش نیاید.
« سئل عن اباعبدلله (ع) عن قوله تعالی فقال(ع):
«مانزل تاویلها حتی یقوم القائم ان شاالله تعالی فاذا خرج القائم لم یبق کافر او مشرک الاکره خروجه حتی لو ان کافرا او مشرکا فی بطن صخره لقالت الصخره یا مومن فی بطنی کافر او مشرک فاقتله فتقتله» (36)
از حضرت صادق (ع) در مورد این آیه سوال می شود می فرماید: «تاویل آن هنوز نیامده است تا وقتی که قائم (ع) قیام کند ان شاالله پس وقتی قائم (ع) خارج می شود هیچ کافر یا مشرکی نماند مگر اینکه خروج حضرت رااکراه دارد به طوری که اگر کافر یا مشرکی در دل سنگی پنهان باشد آن سنگ می گوید: ای مومن در دل من کافر یا مشرکی هست پس او را بکش مومن می آید و او را به قتل می رساند.»
«والذین یصدقون بیوم الدین» (37)
و آنان که روز جزا راتصدیق می کنند.
«قال ابی جعفر(ع) فی قوله هذا: «والذین یصدقون بیوم الدین» قال: بخروج القائم (ع). (38)
حضرت امام باقر (ع) درباره فرموده خداوند که «آنانکه به روز قیامت تصدیق می کنند» فرمود: «به خروج قائم (ع)»
«وذلک دین القیمه» (39)
و آن است دین محکم و استوار و درست.
«عن ابی عبدالله (ع) فی قوله تعالی: «و ذلک دین القیمه» قال: «انماهوذلک دین القائم(ع)» (40)
حضرت امام صادق (ع) فرمودند: «فقط و فقط آن، دین قائم (ع) است.»
پی نوشت ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۲۱
21. جزء 21، سوره سجده،آیه21.
بازگشت به متن ↑ - ۲۲
22.تأویل الایات الظاهره، ص444.
بازگشت به متن ↑ - ۲۳
23.جزء22، سوره نساء،آیه18.
بازگشت به متن ↑ - ۲۴
24.کتاب الغیبه، ص209.
بازگشت به متن ↑ - ۲۵
25.جزء23، سوره ص، آیه88.
بازگشت به متن ↑ - ۲۶
26.روضه کافی، ص 287.
بازگشت به متن ↑ - ۲۷
27.جزء24،سوره زمر،آیه69.
بازگشت به متن ↑ - ۲۸
28.تفسیرقمی، ج2، ص253.
بازگشت به متن ↑ - ۲۹
29.جزء25، سوره شوری، آیه21.
بازگشت به متن ↑ - ۳۰
30.روضه کافی،ص287.
بازگشت به متن ↑ - ۳۱
31.جزء26، سوره فتح،آیه 28.
بازگشت به متن ↑ - ۳۲
32.تفسیرقمی، ج2، ص317.
بازگشت به متن ↑ - ۳۳
33.جزء27، سوره حدید، آیه 16.
بازگشت به متن ↑ - ۳۴
34.کمال الدین و تمام النعمه، ج2، ص668.
بازگشت به متن ↑ - ۳۵
35.جزء28، سوره صف، آیه9.
بازگشت به متن ↑ - ۳۶
36.تاویل الایات الظاهره، ص668.
بازگشت به متن ↑ - ۳۷
37.جزء29، سوره معراج، آیه26.
بازگشت به متن ↑ - ۳۸
38.روضه کافی، ص287.
بازگشت به متن ↑ - ۳۹
39.جزء30، سوره بینه، آیه5.
بازگشت به متن ↑ - ۴۰
40.تاویل الایات الظاهره، ص831.
گلبانگ
بهار حضور
صدای بال ملایک ز دور می‌آید
مسافری مگر از شهر نور می‌آید
دوباره عطر مناجات با فضا آمیخت
مگر که موسی عمران ز طور می‌آید؟
شراب ناب تبلور به شهر آوردند
تمام شهر به چشمم بلور می‌آید
به باغ از غم داغ کدام گل گفتند
که آتش از دل خاک نمور می‌آید؟
ستارهای شبی از آسمان فرود آمد
و مژده داد که صبح ظهور می‌آید
چه قدر شانهی غمبار شهر حوصله کرد
به شوق آن که پگاه سرور می‌آید
مسافری که شتابان به یال حادثه رفت
به باغ سرخ شهادت صبور می‌آید
به زخمهای شقایق قسم هنوز از باغ
شمیم سبز بهار حضور می‌آید
مگر پگاه ظهور سپیده نزدیک است
صدای پای سواری ز دور می‌آید
ناصر فیض
پرنده هاى بهار
بهار با نفس تو ظهور خواهد كرد كتاب ثانيه ها را مرور خواهد كرد دوباره از تپش نبض لاله ها، خورشيد نگاه پنجره را غرق نور خواهد كرد دوباره دل به تماشاى باغ خواهم داد دوباره عاطفه ميل حضور خواهد كرد سكوت خانه ما را پرنده هاى بهار پر از ترانه و آواز و شعر خواهد كرد خزان سوخته، آن سان كه خيمه زد در باغ از اين كرانه، شبى هم عبور خواهد كرد! قسم به داغ شقايق! قسم به زخم درخت! بهار با نفس تو ظهور خواهد كرد! زهره نارنجى
اگر نيايى...
تمام پنجره را گواه مى گيرم اگر نيايى از اين اشك و آه مى ميرم چقدر مى شوم از خواب هاى تو لبريز هنوز مانده به دل آرزوى تعبيرم و بى تو شوق ندارد لب غزلخوانى بيا و گوش كن آوازهاى دلگيرم دوباره صحبت يك انتظار مى آيد و باز ثانيه ها مى كنند تحقيرم تمام لكنت من سبز مى شود وقتى نگاه مى كنم و با نگاه مى ميرم اعظم هاشمى نيا
ققنوس شب كه روشن مى شود آبى ترين فانوس ها ياد چشمان تو مى افتم در اقيانوس ها قرن ها بيهوده مى گردم، نمى يابم تو را نامى از تو نيست در خميازه قاموس ها با كدامين شعله رقصيدى كه حالا سال هاست بال مى گيرند از خاكسترت ققنوس ها مهربان من! به اشراق نگاه شرقى ات كن رهايم
رباعی
من با کرم هم همعنانم مهدی
با راحله خویش روانم مهدی
هر جا كه شوم وارد و هر جا باشم همراهم و بر تو ميهمانم مهدى × × × تا جلوه دهد حجت حق دنيا را آن گوهر كنز مخفى يكتا را يك دست به ذوالفقار و دستى قرآن بر ديده نهاده مصحف زهرا را محمدعلى مردانى
بشارت غروب عمر شب انتظار، نزديكست طلوع مشرقى آن سوار، نزديكست دلم قرار نمى گيرد از تلاطم عشق مگو: براى چه؟ وقت قرار نزديكست اگر كه در كف ديوارها گل و لاله ست عجيب نيست، كه ديدار يار نزديكست بيا كه خانه تكانى كنيم دل ها را از انجماد كسالت، بهار نزديكست بيا چو لاله تنت را به زخم آذين بند بيا و زود بيا! روز يار نزديكست فريب خويش مده! تشنگيت خواهد كشت دو گام پيش بنه، چشمه سار نزديكست در آسمان پگاه آن پرنده را ديدى؟ اسير موج نگردى، كنار نزديكست ثابت محمودى(سهيل)
بازگشت به متن ↑