راهنماى خلق عالم
آنكه از خوف خدا شب زنده دارى مى‌كند
سجّده بر درگاه حق با شرمسارى مى‌كند
شب نمى‌خوابد ز روى صدق و اخلاص و صفا
مستمندان را به شام تار يارى مى‌كند
شير يزدانست در ميدان رزم روزگار
ليك از خوف خدا، شب زنده‌دارى مى‌كند
رهنماى خلق عالم، پادشاه جن و انس
هم ولى اللَّه بود، هم شهريارى مى‌كند
با همه جاه و جلال و قدرت و فرّ و شكوه
در دل شب از صفا، پيوسته زارى مى‌كند
پيرو شاه ولايت، كى هراسد از خسان
بر سر دار ار برندش پايدارى مى‌كند
جان فداى رهروى بايد كنى «ناصرچيان»
كو به راه حق شناسى جان نثارى مى‌كند
سيدابوالفضل ناصرچيان اراكى
امير عاشقان
از مشهد خون، بانگ اذان مى‌آيد
سردار گل از خوانف خزان مى‌آيد
از دشنه ملحدان پنهان در شب
سيلابه خون ز هر كران مى‌آيد
پيرى كه دلش آينه بينايى‌ست
با جاذبه عشق، جوان مى‌آيد
يارى كه زبان آفرينش داند
از وادى بى‌حد و گمان مى‌آيد
اى منتظران خسته شهر حصار!
آن مرد هميشه قهرمان، مى‌آيد
از راه مه‌آلود افق، منجى خاك
با اسب ستاره دمان مى‌آيد
اى جوهريان! مژده كه منظومه گل
با كوس سپيده دم، عيان مى آيد
بر بام فلق منادى بيدارى
گويد كه، امير عاشقان مى‌آيد
اى شب زدگانف خفته! بيدار شويد
خورشيد دل از مشرق جان مى آيد
در گلشن شعله، سربداران شهيد
گفتند كه، صاحب زمان مى آيد
نصراللَّه مردانى
اميد زمين
بيا و ختم كن به چشم‌هايت انتظار را
به بى‌صدا تبسمى، صدا بزن بهار را
نبودن تو كوه را پر از سكوت كرده است
و دشت‌هاى خسته از قرون بى‌شمار را
به گوشه چشمى از تو دردها به باد مى‌روند
بزن به زخم عشق آن نگاه شاهكار را
بيا كه مدتى‌ست از ميانه، نو رسيده‌ها
به گوشه رانده اند عاشقانف كهنه كار را
تمام جمعه ها، زمين اميدوار مى‌شود
كه پركنى از آفتاب، آسمان تار را
بريز خون تازه عبور زير گام خود
رگان خشك جاده‌هاى خفته در غبار را
× × ×
نشسته در غروب، روى زين اسب خسته‌اش
نظاره مى‌كند گذشت تند روزگار را
«ركاب در ركاب تو، به سمت شعله تاختن»
برآور آرزوى واپسين اين سوار را!
حميدرضا شكارسرى
كسى از دور مى‌آيد
خدا يك شب، كمى پرواز از روى درخت آسمانش چيد، دستم داد
سپس او مشتى از احساس، قرصى نان و غم در بقچه‌اى پيچيد، دستم‌داد
من آن شب سرخوش از آن هديه‌هاى آسمانى گريه مى‌كردم، نمى‌دانم
چرا يك عابر شبگرد آمد با سخاوت، سكه ترديد دستم داد
زبان اشتهاى شعرهايم زود تاول زد، حرام از سفره مى‌خوردم
خدا آن لقمه‌هاى نانجيب واژه را با سفره‌اش برچيد، دستم داد
دلم در كوچه‌هاى غربتى وامانده از چشمان اين مردم رها مى‌شد
سكوتى مرگ‌زا، حالات سردرگم، به زير شاخه يك بيد دستم داد
كسى از دور مى‌آمد، شبيه سايه اى مبهم، نگاهش گرم و آبى بود
و بوى مهربانى داشت دستانش، و او يك گل - گل اميد - دستم داد
تغافل بر شكاف زخم‌هاى باورم، گويا نمك مى‌‌زد، ولى آخر
پشيمانى براى درس عبرت، كوخى از ويرانه جمشيد، دستم داد
هزار آئينه در دستم به استقبال يك احساس بالا دست مى‌رفتم
خدا آن جا دوباره مشتى از احساس هاى تا ابد جاويد دستم داد
رحمت اللَّه نصيرپور
سپيده مى‌دمد
غمين مباش برادر! كه يار مى‌آيد
دل نشسته به خون را، قرار مى‌آيد
مگو ز تيرگى آسمان شب آيين
كه صبح از پى شب‌هاى تار مى‌آيد
سپيده مى‌دمد و، آفتاب عالمتاب
به آسمانف شب انتظار، مى‌آيد
مريز اشك فراق از دو ديده چون يعقوب
چرا كه يوسف نيكو عذار مى‌آيد
امير قافله گويد كه از ره يارى
به دشت حادثه آن تكسوار مى‌آيد
بزرگ منجى عالم، به دادخواهى ما
به گاه حادثه بى‌شمار، مى‌آيد
ز بازوان توانمند او به تارك خصم
لهيب بارقه ذوالفقار مى‌آيد
خوش آن خجسته نگاهى كه با شكستن شب
نهان به ديده ما، آشكار مى‌آيد
سيدمحمد غفارى
جمکران
صد قافله دل به جمکران آوردیم
رو جانب صاحب‌الزّمان آوردیم
دیدیم که در بساط ما آهی نیست
با دست تهی، اشک روان آوردیم
محمد علی مجاهدی