علی، یعنی طلوع عشق و مستی!
علی، یعنی تمام حق
پرستی علی، دروازه‌های فهم ناب است
علی، تندیسی از ام‌الکتاب است
علی، یعنی شب و آئینه‌کاری
علی، یعنی تبی در لاله‌زاری
شب و اشک علی و نخل صحرا
حسین و زینب و لالای زهرا
شکایت از شب و نالیدن چاه
چکیدن اشک‌ها و دیدن چاه
علی، شهر آشنای آسمان‌هاست
علی راز بزرگ بیکران‌هاست
علی، تغییر ناب آفتاب است
دل ما دجله و او روح آب است
علی، مولود شب‌های رجب نیست
علی بود و علی بود و عجب نیست
تو روزی در کنار نوح بودی
تو همراه نگاه روح بودی
شبانگاهی که موسی آتشی دید
بیابانی که آن شب نور تابید
تو را دیدم که محو طور بودی
نه وادی، در حقیقت نور بودی
تو را سینا به خوبی می‌شناسد
جبل از هیبت تو می‌هراسد
تجلی در جبل بیداد می‌کرد
علی چون در سحر فریاد می‌کرد
نیستان در نیستان ناله‌ها بود
بیابان بود و اشک لاله‌ها بود
چنین عشقی چرا تنها بماند؟
دل چاهی فقط رازش بداند
زمان می‌رفت و غربت باز می‌گشت
در هر غصه بر او باز می‌گشت
چرا زانو در آغوشش بگیرد
صدای خطبه‌های او بمیرد؟
چرا مردم به خاموشی نشستند؛
در وحی خدایی را شکستند؟
چرا گنجینه را انکار کردند
بسان میثمی بردار کردند؟
چرا باید ابوذرها بمیرند
ز حیدر، یادگاری را بگیرند؟
چرا قرآن چنین مهجور ماند؟
حکومت از عدالت دور ماند؟
چرا پیمانه شد بیگانه با خم؟
چرا «اکملتُ» رفت از یاد مردم؟
علی رهبر