دریا
چون سنگ خاموشیم و غوغایی نداریم
ای سایه سار ظهر گرم بی ترحم!
جز سایه دستان تو، جایی نداریم
تو آبروی خاکی و حیثیت آب
دریا تویی؛ ما جز تو دریایی نداریم
وقتی عطش می بارد از ابرسترون
جز نام آبی تو، آوایی نداریم
شمشیرها را گو: ببارند از سر بغض
از عشق، ما جز این تمنایی نداریم!
سلمان هراتی
سوار مشرقی
نشسته در دو چشم تو، نگاه بی قرار من
تو ای ستاره سحر! بیا بمان کنار من
در این دیار غم فزا که جان به لب رسیده است
تو ای گره گشا بیا! گره گشا ز کار من
همین که گام می زنی، به خلوت خیال من
سرشک شوق می چکد ز چشم اشکبار من
ز مقدمت خدا کند که ای سوار مشرقی!
در این غروب بی کسی، ز ره رسد بهار من
ز لحظه هبوط من، تو خود گواه بوده ای
رسیده از ولای تو، شکوه اعتبار من
کنون نگاه مست تو که می برد قرار دل
بیا طبیب درد من! همیشه غمگسار من
و این غزل سروده را ز شائقت قبول کن
که تا مگر به سر رسد، زمان انتظار من
اکبر حمیدی (شایق)
تو آن خورشید رخشانی...
ای ستون آسمانها تکیه گاه تو
زمین و عرش و فرش و کهکشانها خاک راه تو
خلایق، شب به شب، حیران ز خال رویت ای خورشید!
ملایک، صف به صف، رقصان به گرد روی ماه تو
دو ابروی تو شاهین وزین خلقت است آری!
جهان، میزان شده از قاب قوسین نگاه تو
سپیده از سپیدای نگاهت رنگ می گیرد
و شب آغاز می گردد ز گیسوی سیاه تو
«شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل»
کجا دست نجاتی هست جز دست پناه تو؟ !
تو آن خورشید رخشانی که بر این آستان هر روز
تمام آفرینش می گذارد سر به راه تو!
یدالله گودرزی
غزل انتظار
پا به پای سحر از کوه و کمر می آیی
من و دیدار تو؟ افسوس! مگر می آیی؟
روح اسطوره ای ات حامله طغیان است
موج بر دوش ز دریای خطر می آیی
می چکد شور ز شولای حماسی نامت
آتشین جلوه ای از برج سحر می آیی
شال سبز تو بر آن گردن الماس تراش
یال در یال کدام اسب کهر می آیی؟
تشت خورشید ز باروی فلک می افتد
تا ز پشت قلل حادثه در می آیی
جوی چشمان تو از جاری ایهام پر است
گرم جوشی و گریزان به نظر می آیی
می پرد پلک اهورایی تندیس ظهور
غایب حاضر من! کی ز سفر می آیی؟
مرتضی امیری
مهربان
از سمت تاریک زمان می آیی ای عشق!
سوی زمین از آسمان می آیی ای عشق!
تا چشم بر خورشید و باران می گشاییم
پر می گشایی ناگهان می آیی ای عشق!
پوشیده شولایی به رنگ محض رویا
در خوابهای مردمان می آیی ای عشق!
با دستها، صرف نوازش بر تن خاک
تو مهربان مهربان می آیی ای عشق!
پنهان میان واژه های شعر، یک روز
جوشیده از جان، بر زبان می آیی ای عشق!
ما می رویم از خویشتن در جستجویت
تو همچنان همچنان می آیی ای عشق!
محمود سنجری
نذر موعود (عج)
از آسمانها بچرخان، چشمی براین خاک، موعود!
بر خاک سردی که مانده ست اینگونه غمناک، موعود!
بی آفتاب نگاهت، بی تابش گاهگاهت
مانده ست تقدیر گلها در چنگ کولاک، موعود!
برگیر فانوسها را، دریاب کابوسها را!
روییده بر شانه شهر، ماران ضحاک، موعود!
در این غروب غم آهنگ، در بازی رنگ و نیرنگ
گویا فقط عشق مانده ست، چون آینه، پاک، موعود!
با زخم، زخم شکفته، با دردهای نگفته،
در انتظار تو مانده ست، این قلب صد چاک، موعود!
در کوچه باغان مستی، تا پنجمین فصل هستی
آکنده از باور توست این عقل شکاک، موعود!
این فصل، فصل ظهور است؛ آیینه ها غرق نور است
احساس من پر گشوده ست تا اوج افلاک، موعود!
سید حبیب نظاری