انجمن شعرای کلاسیک
س.الف
جمعه گذشته، در محل انجمن شعرای کلاسیک ایران شب شعری با موضوع «قرنهای انتظار» برگزارشد که در آن عزیزانی از قرون چهارم، ششم، هفتم و هشتم با یکدیگر به مشاعره پرداختند.
در آغاز از حضور جناب «عطار» که با وجود درد شدید پا - بر اثر گشتن هفت شهر عشق - خود را به جلسه رسانده بود تشکر و قدردانی و از ایشان درخواست شد که با قرائت ابیاتی چند جلسه را آغاز نمایند.
عطار با کسب اجازه از همه شاعران به ویژه پیران حاضر در جمع، یعنی جناب «دقیقی» و «ناصرخسرو» چنین خواند:
صد هزاران اولیا، روی زمین
از خدا خواهند مهدی را، یقین
یا الاهی! مهدیم، از غیب آر
تا جهان عدل گردد آشکار
مهدی هادیست تاج اتقیا
بهترین خلق برج اولیا
ای ولای تو، معین آمده
بر دل و جانها همه روشن شده
ای تو ختم اولیای این زمان!
وز همه معنی نهانی، جان جان!
ای تو هم پیدا و پنهان آمده!
بنده عطارت ثناخوان آمده
«محمود شبستری» که از جوان ترین افراد حاضر بود گوی سبقت را از دیگران ربود و گفت:
هر آن سری که هست امروز پنهان
به علم خویشتن پیدا کند آن
«خواجوی کرمانی» که گمان می کرد شبستری تنها فلسفه می داند با تعجب نگاهی به او انداخت و ادامه داد:
نه در ولایت او در خور است رایت ریب
نه بر امامت او لایق است آیت عیب
«دقیقی» باچند سرفه صدایش را صاف کرد و با سبک حماسی همیشگی اش خواند:
بدارد جهان بر یکی دین پاک
برآرد ز دجال و خیلش هلاک
دوباره شبستری که می خواست هر چه زودتر شعر خود را کامل کند گفت:
که گر در جهل خود دائم نشینی
چو مهدی پیشت آید هم نبینی
جناب «حافظ» در نهایت ادب و با لحنی آرام و عاشقانه با حرف «ی» شروع کرد:
یا رب اندر کنف سایه آن سرو بلند
گر من سوخته یکدم بنشینم چه شود؟
«خاقانی» که هنوز جامه عزا به تن داشت و در سوگ پسر نشسته بود با طمانینه خواند:
داور مهدی سیاست، مهدی امت پناه
رستم حیدر کفایت، حیدر احمد لوا
و عطار که کاملا به وجد آمده بود ادامه داد:
اندرین راهم مرا او پیشواست
چونکه بعد از مصطفی او مقتداست
حافظ که در عالم رندانه خود سیر می کرد سری تکان داد و زمزمه کرد:
تو خود ای گوهر یکدانه کجایی آخر؟
کز غمت دیده مردم همه دریا باشد
عطار نجوای حافظ را شنید و بی پروا پاسخ داد:
در طریق او به سوی شرع رو
تا ز ظلمت رخ نماید ماه نو
حافظ کم نیاورد و چنین خواند:
وجه خدا اگر شودت منظر نظر
زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی
خواجو که دید اگر میانه را نگیرد عطار و حافظ دور را به دیگران نمی دهند گفت:
یا رب به حق شکر شیرین عسکری
کو بود طوطی شکرستان اتقا
یا رب به حق...
جناب «نظامی» که با مشغله فراوان پنج گنجش در جلسه حاضر شده بود و با دقت به ابیات خوانده شده گوش می داد، سخن خواجو را قطع کرد و به او تذکر داد که تنها یک بیت بخواند و آنگاه خود چنین سرود:
ای مدنی برقع و مکی نقاب!
سایه نشین چند بود آفتاب؟
«دقیقی» که گفتارش، کلام شاعر خوبمان «فردوسی» را به یاد می آورد، به احیای دین توسط حضرت موعود اشاره کرد و سپس بیتی را که با حرف «ب» آغاز می شد خواند:
بگوید خط و نامه کردگار
کند دین پیغمبری آشکار
حافظ جوان دوباره به مدد ساقی و قدح، شرح انتظار را بیان کرد، با حرف «ر» خواند:
روزگاریست که دل چهره مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه کردار بیار
دقیقی بدون توجه به مضمون شعر حافظ، در ذهنش فضای رجعت را ترسیم کرد و گفت:
رسد ز آسمان هر پیمبر فراز
شوند از پس مهدی اندر نماز
(ادامه دارد)