در پی تو

با حضور تو

آفتاب چه شرمگین

از پس هزار ابر

بیرون بیا.

توفان بیداد می کند.

مرا به کشتی ات راه می دهی؟

گاه گاهی

- برای همیشه -

نگاهمان کن.

تو،

تنها به خود می مانی.

غیبت و دوستی.

دیر نکرده ای؟ !

«پای ارادت»

در پی تو می گردد.

حسنت،

یوسفی تر.

می آیی؟

منتظرت می مانم.

از اندیشه خود

سرشارم کن!

قاب خیال من

پر از تصویر توست.

آنان که درس عاشقی نخوانده اند؛

قدر انتظار نمی دانند.

با چشم منتظر هم می شود

عشق را نجوا کرد.

با تلاوت تو

صد بار زنده می شوم!