در بی خیال فطرت،
در خشکسال عاطفه.
من از تشیع جنازه سادگی می آیم
و قبرستان چه آشنا!
هر چه سلامت،
هر چه پاکی،
هر چه بی رنگی،
همه مرده اند.
من از تشیع جنازه سادگی می آیم،
و گریه ام چه بی حاصل!
حتی به طبقه هیچم برج بلند شهر
نمی رسد.
من از تشیع جنازه سادگی می آیم
و عهدهایم چه بیخود!
در لابلای چرخ ماشینها
له می شوند.
من از تشیع سادگی می آیم
و دلم برای یک نفس همدردی
لک زره.
کجاست هیچکسی
که مرا به تسلیتی
دلخوش کند؟
من از تشیع جنازه سادگی می آیم
و چشمانم
به من می گویند
از پس هزار فریب و افسون
باز فریبی دیگر،
باز افسونی دیگر،
دهان گشوده.
من از تشیع جنازه سادگی می آیم
و به دنبال مسیحی دوباره ام
تا قیامتی حسابی (1)
به پا کند.
1. اشاره به «یوم الحساب» نام روز قیامت.
سهیلا صلاحی اصفهانی
صفحهٔ ۳۰