آن شب

آن شب که رخت غم به مه پوشیده بودند

آن شب که انجم هم سیه پوشیده بودند

آن شب که خون از دامن مهتاب می ریخت

اسما برای غسل زهرا آب می ریخت

طفلی گرفته دامن خود را به دندان

تا ناله خود را کند در سینه زندان

آن شب امیرالمومنین با اشک دیده

می شست تنها، پیکر پاک شهیده

می شست در تاریکی شب مخفیانه

گه جای ضرب سیلی و گه تازیانه

صدبار از پا رفت و دست از خویشتن شست

تا جان خود را در درون پیرهن شست

خود در کفن پیچید آن خونین بدن را

خونین بدن نه، بلکه جان خویشتن را

چشم از نگه، نای از نوا، لب از سخن بست

بگشود دست حسرت و بند کفن بست

ناگه فتاد آن تیر کوکب را نظاره

برگرد ماه خویش، لرزان دو ستاره

از بی کسی در بال هم سر بوده بودند

گویی کنار جسم مادر مرده بودند

داغ دل مولا دوباره گشت تازه

ریحانه ها را خواند پای آن جنازه

کای گوشه گیران شب غربت بیایید

آخر وداع خویش با مادر نمایید!

آن پر شکسته طایران از جا پریدند

افتان و خیزان جانب مادر دویدند

چون جان شیرین جسم او در بر گرفتند

گل بوسه از آن لاله پرپر گرفتند

یکباره از عمق کفن آهی برآمد

با ناله بیرون دست های مادر آمد

در قلب شب خورشید خاموش مدینه

بگذاشت روی هر دو ماهش را به سینه

می خواست بی تابی ز طفلان جان بگیرد

می رفت تا جان علی پایان بگیرد

ناگه ندا آمد: علی بشتاب بشتاب!

دو گوشوار عرش را دریاب دریاب!

مگذار زهرا را چنین در بر بگیرند

نگذار روی سینه مادر بمیرند

خیل ملک را رحمی از بهر خدا کن

از پیکر مادر یتیمان را جدا کن

م. انسانی