بانگ
الا یا ایها المهدی، مدام الوصل ناولها
كه در دوران هجرانت بسی افتاد مشكلها
صبا از نكهت كویت نسیمی سوی ما آورد
ز سوز شعلة شوقت چو تاب افتاد در دلها
چو نور مهر تو تابید بر دلهای مشتاقان
ز خود آهنگ حق كردند، بربستند محملها
دل بی بهره از مهرت حقیقت را كجا یابد؟
حق از آیینة رویت تجلی كرد بر دلها
به كوی خود نشانی ده كه شوق تو محبان را
ز تقوا داده زاد ره، ز طاعت بست محملها
به حق سجاده تزیین كن مهل محراب و منبر را
که دیوان فلك صورت از آن سازند محفلها
شب تاریك و بیم موج و گردابی چنین حائل
ز غرقاب فراق خود رهی بنما به ساحلها
اگر دانستمی كوبت سبو می آمدم سویت
خوشا گر بودمی آگه ز راه و رسم منزلها
چو بینی حجت حق را به پایش جای فشان ای فیض
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها
فیض کاشانی
صد هزاران اولیا، روی زمین
از خدا خواهند مهدی را یقین
یا الاهی، مهدیم، از غیب آر
تا جهان عدل گردد آشکار
مهدی هادیست تاج اتقیا
بهترین خلق برج اولیا
ای ولای تو معین آمده
بر دل و جانها همه روشن شده
ای تو ختم اولیای این زمان
وز همه معنی نهانی، جان جان
ای تو هم پیدا و پنهان آمده
بنده «عطارت» ثناخوان آمده
عطار نیشابوری
نگارا! جسمت از جان آفریدند
ز کفر زلفت ایمان آفریدند
جمال یوسف مصری شنیدی؟
تو را خوبی دو چندان آفریدند
ز باغ عارضت یک گل بچیدند
بهشت جاودان زان آفریدند
غباری از سر کوی تو برخاست
وزان خاک، آب حیوان آفریدند
غمت خون دل صاحبدلان ریخت
وزان خون، لعل و مرجان آفریدند
سراپایم فدایت باد و جان هم
که سر تا پایت از جان آفریدند
ندانم با تو یک دم چون توان بود؟
که صد دیوت نگهبان آفریدند
دمادم چند نوشم درد دردت؟
مرا خود مست و حیران آفریدند
ز عشق تو عراقی را دمی هست
کزان دم روی انسان آفریدند
فخرالدین عراقی
اگر سپیده بیاید...
کلیم را چه نیازی که دل به طور دهد
به طور جلوه فروشد دلی که نور دهد
سپهر حلقه به گوش کسی که همچو کلیم
ز نور خویش فروغی به شمع طور دهد
نوشته اند به سنگ مزار زنده دلان
که حرف مرده دلان بوی خاک گور دهد
به جز «دعای قدح» و رد ما نمی گردد
اگر پیاله صلای «هوالغفور» دهد
کجاست پیر صفا مشرب خداجویی
که مثل آینه ما را ز خود عبور دهد
زمانه در تب شب این قدر نمی سوزد
به آفتاب اگر فرصت ظهور دهد
صبا به گلنفسیهای من برد حسرت
اگر به من نفسی رخصت حضور دهد
از آن به دیده نمناک من نمی آید
که بوی دربدری خانه نمور دهد
اگر سپیده بیاید دو چشم منتظرم
به دست هر مژه آیینه بلور دهد
محمدعلی مجاهدی (پروانه)