مهدی خلیلیان
این جا، تجلیگاه دلبر است و پناهگاه دلهای مضطر.
این جا، میعادگاه مردم دانا و هنگامه قیامت کبراست.
این جا، شفاخانه دردهای نهان و حرمخانه آیینه جان است.
این جا، حصن حصین عارفان و عرش برین عاشقان است.
این جا، بیت الولای مؤمنان و دارالشفای مسلمانان است.
این جا، منزلگه مستضعفان، و برتر از فردوس جنان است.
این جا، خلوتگه اهل یقین و جایگاه مؤمنان است.
این جا، کهف المراد شیعیان و بیت جان جانان است.
این جا، معبد اولیا و قبله گاه دعاست.
این جا، همه بیقرارند و چشم انتظار لحظه دیدار.
این جا، صداها می مانند و فقط او را می خوانند.
این جا، سینه ها پر آهند و نگاهها بر راه بقیة الله (عج).
این جا، کاشانه خلق جهان و خانه صاحب زمان است.
این جا، بزم سرور و هنگامه شوق و شور است.
این جا، همه صاحب نظرند و در انتظار سحر.
این جا، جایگاه حضور است و فضایش غرق در نور.
این جا، گنجینه یار است و مخزن اسرار.
این جا، همه در حال نمازند و دلها پر از سوز و گداز.
این جا، همه او را می جویند و از آرزو می گویند.
این جا، دردمندان را شفا می دهند و بر زخمها، مرهم می نهند.
این جا، همه واله اند و شیدا و چشمها، فقط در انتظار تماشا.
این جا، چشمها خواب ندارند، و دلها، تاب.
این جا، چشمه حیات است و بر لبها، ذکر صلوات.
این جا، از باغ نرگس، گل محمدی می چینند و ارباب صفا، هردم، هزار پرده می بینند.
این جا، حریم حضرت حجت و دریای مهر و محبت است.
این جا، همه چشمها دیدنی است و همه آواها، شنیدنی.
این جا، عطر یوسف گمگشته می آید و هر دلی از عشق می سراید.
این جا، همه، فرصتها را غنیمت می شمارند و زنگ تفریح ندارند.
این جا، نفس باد صبا، مشک افشان است و چشم عشاق، به هر سو نگران.
این جا، نه هیچ دلی غریب است و نه هیچ معجزه ای عجیب.
این جا، هر کس می میرد، جواز بهشت می گیرد.
این جا، همه تشنه وصالند، نه در خواب و خیال.
این جا، بنیادش بر تقواست و پر از عشق و صفا...
این جا، بهترین جای دنیاست؛ جای پیوستن به خدا.
این جا، نیایشگاه فقیهان و میکده عارفان است.
این جا، بر فرش می نشینند و عرش را می بینند.
این جا، مقام زاده زهرا (س) و مصداق رمز «علم الاسماء» است.
این جا، کانون عشق و محبت و قبله اهل ولایت است.
این جا، اصل معجزات مسیحا و وادی طور و سیناست.
این جا، خاکش برای اهل بصیرت، توتیا؛ و برای دردمندان، شفاست.
این جا، مهد امان و پناهگاه عاشقان است.
این جا، مسجدالاقصای ایران و نمایشگاه عشق و عرفان است.
این جا، همه اهل دل اند؛ نه از آب و گل.
این جا، چشمها در انتظارند و دلها، امیدوار.
این جا، می توان نوای لبیک خداوند را شنید، و حجتش را دید.
این جا، همه مست مستند و پایبند پیمان «الست».
این جا، حرفها را می توان از نگاهها خواند و آرزوها را، از آه ها.
این جا، همه می کوشند و لباس تقوا می پوشند.
این جا، دلها بزرگ می شوند و اراده ها سترگ.
این جا، همه خوبیها را برمی گزینند و با پلیدیها می ستیزند.
این جا، هر کس به خود می آید، در یک شب، ره صد ساله می پیماید.
این جا، آنچه در دل دارند، در نامه های عاشقانه می نگارند.
این جا، همه اهل تبری و تولی اند و در جست وجوی تسلی.
این جا، سرشار از صمیمیت و صفا وگریه های بی صدا است.
این جا، همه می سوزند و می سازند و فقط دل به عشق می بازند.
این جا، بهار در بهار است و لحظه، لحظه اش خوش ترین ایام روزگار.
این جا، تکه ای از آسمان است: «مسجد جمکران».