آهِ جامد

هر روز می نشینم، تا رد شوی از این راه

وقتی که می رسد شب، از سینه می کشم آه

از بس کشیده ام آه، در این هوای برفی

یخ کرده است آهم، ای آفتاب دی ماه!

یک عمر، هرزه گشتند، دنبال نقشی از تو

این زنگیان ولگرد، این چشمهای گمراه

انصاف می دهی که، از مرگ، سخت تر شد

تنها و بی تو ماندن، در این غروب جانکاه؟

بگذار تا بگویم: این نعره های خونین

از قعر اشتیاق است؛ از بیژنی ست در چاه

برگرد، ای مسافر! برگرد، تا بگویم

بی تو چقدر ماندم، شبها در این گذرگاه

سیدعلی عدنانی ساداتی