طهورا حیدری
آخرین نفری بود که از کلیسا بیرون آمد. دلش می خواست همانجا توی کلیسا روی صندلی بنشیند و دیگر بلند نشود، شاید وقتی بیرون می آید همه چیز عوض شده باشد و دیگر مشکلی نداشته باشد. ولی نمی شد. دستانش را به نشانه صلیب روی سینه اش حرکت داد و راه افتاد. چند قدمی دور شد، نگاهی به ناقوس انداخت و با خود فکر کرد کاش یکشنبه دیگر که به کلیسا می آید، از لابه لای صداهای ناقوس، حرفی، کلمه ای یا راهی به او القا شود تا با نوای بلندش، غوغایی را که سکوت و آرامش زندگیش را برهم زده بود، محو و خنثی کند. اما مدتها بود که یکشنبه هایی که انتظارش را کشیده بود، از پس یکدیگر می آمدند و گذشت زمان هم بار مشکلش را سنگین تر می کرد. درمانده بود و خسته. نمی دانست مشکلش را برای که بگوید و چه کسی را صدا بزند. حتی نمی توانست عیسی(ع) را صدا بزند، چون مرده اش می انگاشت. آرزو می کرد
ای کاش نبود و با خود فکر کرد، اگر پرنده بود خوب بود؟ پرنده؟ نه! پرنده شکار می شود، موجودی بی جان؟ نه! آن وقت از عشق هیچ نمی فهمید. از فکرش پشیمان شد، نگاهی به اطرافش انداخت چند قدمی از خانه دور شده بود. درست روبه روی خانه یکی از همسایه هایشان که مسلمان و شیعه بود، ایستاده بود. انگار پاهای خودش او را به اینجا نیاورده بودند. تردید کرد. آیا باید مشکلش را با او در میان می گذاشت؟ آخر از دست او چه کاری برمی آید! خواست برگردد، اما نتوانست. گویی کسی او را آنجا نگهداشته بود. سرش را پایین گرفت و تکانی داد. آری! بیدار بود. نمی دانست دستش را به طرف زنگ در بلند کند یا نه. وقتی همسایه در را به رویش باز کرد به او چه بگوید؟ گردبادی سوزان صحرای وجودش را می پیمود. آنقدر سوزان که عرق را از سر و رویش چکانده بود. دلش به او گفت:
«اگر می خواهی توفان بخوابد، تردید را کنار بگذار و زنگ را به صدا درآور.»
به حرف دلش گوش داد و دستش را بر زنگ فشار آورد و فوری از روی زنگ برداشت. چند لحظه ای بیشتر طول نکشید که چهره همسایه را روبه رویش دید.
لبخندی تلخ زد و گفت:
«اجازه می دهید چند دقیقه وقتتان را بگیرم؟»
همسایه لبخندی زد و گفت:
«بفرمایید مهمان حبیب خداست.»
داخل شد، همسایه او را به قسمت بالای اتاق دعوت کرد. نشست. همسایه ببخشیدی گفت و از اتاق بیرون رفت، هنوز دو دل بود، با خود گفت:
«هنوز دیر نشده، می توانی بلند شوی و بروی.»
ولی نه پاهایش، که تمام وجودش توان حرکت نداشت. همسایه در حالی که برای چندمین بار به او خوشامد می گفت با سبدی از میوه برگشت. سبد را جلو رویش گرفت و تعارفش کرد. میوه ای برداشت و آن را در پیشدستی گذاشت. همسایه گفت:
«چه عجب! راه گم کرده اید؟»
گفت:
«بله! راه گم کرده ام.»
همسایه که تعجب توی صورتش موج می زد و چشم هایش گرد شده بود، پشت سر هم چند پلک زد و خندید و گفت:
«خدا نکند! مشکلی پیش آمده؟»
از اینکه همسایه کلمه مشکل را بر زبان آورده بود خوشحال شد آخر خودش نمی توانست بر زبان بیاوردش و با تکان دادن سر حرف او را تأیید کرد. همسایه گفت:
«ان شاءاللّه حل می شود.»
حرف همسایه دلش را آرام کرد. گفت:
«مدتی است گرفتاریی برایم پیش آمده به هر دری زده ام، محکم تر از قبلی به رویم بسته شده...»
و با اینکه کسی در اتاق نبود، نگاهی به دور و برش انداخت و ادامه داد:
«اگر شما شیعه ها راهی برای برطرف شدن گرفتاری هایتان دارید، مرا هم راهنمایی کنید.»
همسایه بدون اینکه این دست و آن دست کند، گفت:
«البته! آخرین فرزند پیامبر ما زنده است. نامش حجت بن الحسن(ع) است من به او آقا می گویم، آقا امام زمان(ع)، شما هم او را صدا بزنید، نذری کنید و از او بخواهید که مشکلتان را حل کند. راهی که او پیش پای کسی می گذارد جز به نور و گشایش نمی رسد. شما هم می توانید از او کمک بخواهید.»
از همسایه تشکر کرد و به خانه رفت. به اتاق خودش رفت و در را بست دو زانو روی زمین نشست، انگشتان دستانش را در هم فشرد و نزدیک صورت آورد. حس می کرد می داند می خواهد که او را بخواند. همو که در انجیل آمدنش را مژده داده اند. همان مصلح را چشمانش را بست و با زبان خود او را صدا زد...
فردای آن روز، نزدیکی های عصر، همسایه که در را باز کرد، چهره خندان او را مقابل خود دید، گفت:
«آقایتان مشکلم را حل کرد. طوری که فکرش را هم نمی کردم خیلی زود.»
بعد دستش را در کیفش کرد و بسته ای را بیرون آورد، به طرف همسایه دراز کرد. گفت:
«این مبلغی است که نذر کرده بودم. لطفا آن را به مسجد جمکران ببرید و از طرف من پرداخت کنید.»
و زود خداحافظی کرد و رفت.
خیلی حرف ها توی دلش مانده بود. می خواست به همسایه بگوید که فهمیده است روزی آقای شیعیان و آقای مستضعفان زمین خواهد آمد. به او بگوید فهمیده است مهربانی هست که مهرش را از هیچ کس دریغ نمی دارد. به او بگوید که فهمیده است مسیح(ع) زنده است و روزی پشت سر آقا نماز خواهد خواند. بگوید آرزو دارد آن روز پشت سر آنها نماز بخواند نمازی از جنس شکر و به اندازه تمام عمری که از او غافل بوده بگرید. به او بگوید او هم منتظر جمعه ها می ماند.