فردایی دیگر
کوچه های شهر ما ویران نمی ماند عزیز
کار و بار عشق، بی سامان نمی ماند عزیز
خواهش سر شاخه های بی رمق گل می کند
آفتاب اینگونه سرگردان نمی ماند عزیز
تا قیامت آسمان، این انزوای بیکران
چشم، بر قفل در زندان نمی ماند عزیز
گرگها روزی از آبادی فراری می شوند
حسرت نی بر لب چوپان نمی ماند عزیز
روح این ابر سترون مهد باران می شود
آسمان شرمنده ریحان نمی ماند عزیز
یک نفر گل می کند با جنگلی در کوله بار
نارون تنهای کوهستان نمی ماند عزیز
یک نفر فردا زمین را نور باران می کند
مهدی(عج) ما تا ابد پنهان نمی ماند عزیز
رضا گرامی ـ شیراز
ما چشم به راهیم
افسوس که عمری پی اغیار دویدیم
از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم
سرمایه ز کف رفت و تجارت ننمودیم
جز حسرت و اندوه متاعی نخریدیم
بس سعی نمودیم که ببینیم رخ دوست
جانها به لب آمد، رخ دلدار ندیدیم
ما تشنه لب اندر لب دریا متحیّر
آبی به جز از خون دل خود نچشیدیم
ای بسته به زنجیر تو دلهای محبّان
رحمی که در این بادیه بس رنج کشیدیم
رخسار تو در پرده نهان ست و عیان ست
بر هر چه نظر کردیم، رخسار تو دیدیم
چندان که به یاد تو، شب روز نشستی
از شام فراقت، چو سحرگه ندمیدیم
ای حجّت حق، پرده ز رخسار برافکن
کز هجر تو ما پیرهن صبر دریدیم
ما چشم به راهیم، به هر شام و سحرگاه
د رراه تو، از غیر خیال تو رهیدیم
ای دست خدا، دست برآور که ز دشمن ب
س ظلم بدیدیم، بسی طعنه شنیدیم
شاها ز فقیران درت، روی مگردان
بر درگهت افتاده به صد گونه امیدیم
صدیقه علی پور ـ شهر کرد
باور نمی کنم
سوار بر اسبی سپید
یا میان خیمه ای
کنار چشمه دورترین بید
باور نمی کنم
تو حالا در کنار منی
در همین شهر
که آدمهایش هر شب
سهم خود را از آسمان
همراه با زباله ها دور می ریزند
و تمام آبی دریا را
میان قوطی کنسرو می خشکانند
و مریمهایش
زیر نخلهای معصیتی درد می کشند
که خرمایی به بار نمی آورد
و کودکان این درد
نه در گهواره
که تا آستان گور آیتی تلاوت نمی کنند
و چقدر موسی
میان جویهای سرگردان
بی گهواره ای
باور نمی کنم
میان بادیه ها باشی
سوار بر اسبی یال برافراشته در باد
وقتی که دستهای شهر
در انتظار گهواره و خرما
آسمان و دریا
بی تاب است!
کمال رستمعلی ـ قائمشهر