پیشکش به آنان که با آرزو زیستند
و از درس انتظار،
یک جمعه غیبت نکردند...
کاش هر چه زودتر بانگ اناالمهدی به گوش همگان می رسید و این نوا مرهمی بر دلهای پریشمانمان می گردید...
به یاد آن روز، دلهای خود را آماده و گوشهای خود را منتظر برای شنیدن نوایی روح بخش می کنیم. گوش کنید! صدای او را می شنوید که همگان را به ندای الهی دعوت می کند و در اوج تنهایی اش دنبال همراهان و یاورانی می گردد که او را از اعماق وجود پذیرفته اند.
خوشا آنان که دلهای خود را آماده و پذیرای قدمهای آن نازنین کردند و هر لحظه آمدنش را انتظار می کشند... اگر کمی دلهای خود را آماده کنیم صدایش
را می شنویم.
صدایی که در اوج تنهایی و مظلومیت است...
گوش کنید!
منم آن ساقی مه رو که به هر بزم طرب هر دلی را به یکی موی، برآویخته ام
اناالمهدی؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.
من مهدی، قائمه گیتی، خرد هستی و ادامه خدایم.
شکیب شما در سراشیب عمر. میوه باغ آفرینش، فراخی آسمانها و نجابت زمین.
من گریه های شما را می شناسم.
با انتظار شما هر شام دیدار می کنم.
نغمه گر ندبه های شما در میان کاجهای غیبتم.
اشکهای شما آیندگان من است.
دلتنگیهای من، گشایش بخت شماست.
من موی گره در گره ام را نذر پریشانی شمایان کرده ام.
اناالمهدی؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.
با من از هر آنچه در دل دارید بگویید.
از گرانی بار انتظار؛
از تیرگی شبهای غیبت؛
از هیمنه جور.
از هیبت گناه، از فریب سراب، از دروغ خنده ها و از دوری اقبال.
من با ندبه های شما می بالم.
من دلتنگی دل شما را می شناسم.
من برق چشم شما را می مانم.
گرمی دستهای شما، چراغ خیمه صحرایی من است.
اناالمهدی؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.
از دوری و دیری، با من بگویید. جز من کسی حرف شما را باور نمی کند.
جز من کیست که بداند روزگار شما چگونه روزگاری است؟
جز من کیست که بداند زخم شما، شکوفه کدام غم است؟
گریه شما، جاری چه اندوهی است؟
و خنده شما تا کجا شکوهمند است؟
مرا باور کنید.
من «تنهایی» شما هستم.
اسب آرزوهای شما، تنها در چمن ظهور من چابک است.
پرنده امید شما را من پرواز می دهم.
و آشناترین رهگذر شهر شما منم.
اناالمهدی؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.
مرا بخوانید و بخواهید.
مرا تا صبح ظهور، انتظار کشید.
مرا که چون پدران روستایی، با دستمالی از مهربانی به سوی شما می آیم.
با یک سبد انار؛
یک طبق سیب.
و یک سینه سخن.
من شما را از گریه های شما می شناسم و شما مرا از اجابتهایم.
امسال، باران گرسنه خاک است.
ابرها دیگر نمی بارند.
خورشید به ناز نشسته است.
بهار خرمی نمی کند.
آیا از یاد برده اند که شما جمعه شناسان هفته انتظارید؟
نمی دانند شما شبها مرا، در گهواره رویاهای خود می خوابانید؟
و روزها، زمین را با آهن اندوه می شکافید؟
امسال زمین رکاب نمی دهد،
و گریه انتظار شما را امان.
من می آیم، که هر سال بهار آمدنی است.
من می آیم که سفره شما بی نان نباشد و هفته شما بی جمعه.
اناالمهدی؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، قائمه گیتی، خرد هستی، پرورده دامن نرگس، و آورنده عدل خدا.
هیچ روز نیست که مرا ندیده باشید؛ که شام و سحر در هم آمیخته اند.
کدام عندلیب است که بی گلزار بخروشد، و کدام بیداریست که در غیبت خورشید، هیمنه خواب را از خود رُفته باشد؟
و شما در خروشید و به تازیانه انتظار، خواب را چند فرسخ از خود، دورباش داده اید.
من شما را به محکمه عاطفه ها می برم؛ اگر وصله غیبت را به نخ افترا بر قبای سبز من بیاویزید.
من میان شما هستم و شما آغاز من...
اناالمهدی؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، قائمه گیتی، خرد هستی، پرورده دامان نرگس و ادامه اللّه.
بدانید اگر دشت آسمان را آهویی است، در چمن من می چرخد. و اگر کهکشان را باز سپیده است، گرد سر من می پرد.
اناالمهدی...
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی