شعر و ادب

لاله‌های زهرایی

سوگ گل و مرثیه بلبل است

هفته زهراست که هفت گل است

هفت شب، از رفتن زهرا گذشت

هفت بهار از چمن ما گذشت

مى چکد از چشم ولایت جنون

چشم على هفت شبانروز خون

رو به چمن بین که جنون وا شده

هفته گل هفته زهرا شده

شاهد من چاه که او چون گریست

هفت شبانروز على خون گریست

نیمه شب انگار که ماه آمدست

شاه ولایت لب چاه آمدست

واى نگه کن چه به ماه او فتاد

عکس مهش در دل چاه او فتاد

نیست جهان همسر شاهنشهش

چاه نگه کن که ببینى مَهَش

وقت جنون و طربش آمدست

شیر خدا نیمه شبش آمدست

گوش کن اى شیعه خونین جگر

ذکر على چیست به وقت سحر

آمده تا ذکر خفى را جلى

فاطمه یا فاطمه گوید على

جان و دلش همهمه فاطمه

بر لب او زمزمه فاطمه

پهلوى گل داغ کن اى شاخسار

یاس محمد نشکفت از بهار

تیغ شرر بار ندارد دگر

شیر خدا یار ندارد دگر

واى من از این چمن سوخته

سرو و گل و یاسمن سوخته

اى دل دریائى من فاطمه

لاله زهرائى من فاطمه

شمع فرو مرده شده خانه ات

کشته مرا حسرت پروانه ات

فاطمه برگرد که بینى به عین

در غم تو هم حسنم هم حسین

اشک سحر هستم و آه شبم

زمزمه نیمه شب زینبم

هر شب از اندوه تو زهراى من

گاه حسین تو شوم گَه حسن

فاطمه بنگر تو نگاه مرا

جان على زینب آه مرا

روز و شبم دیده به در دوخته

داغ تو پهلوى مرا سوخته

از غم تو سوخته ام فاطمه

دیده به در دوخته ام فاطمه

فاطمه جان فاطمه خوب من

آى حبیب من و محبوب من

جورکش طعن رقیبم مرو

بعد حبیبم تو طبیبم مرو

دخت نبى گوش بگیر از ولى

آى مرو فاطمه جان بى على

بوى محمد زچمن مى رود

لاله زهرائى من مى رود

اشک پیمبر شده ام در غمت

ساقى کوثر شده ام در غمت

با چه زنم فاطمه تمثیل تو

خانه من بى پر جبریل تو

جلوه خورشید و زمین با تو بود

بعد نبى روح امین با تو بود

تا نفس صبح چه شبهاى تار

وحى تو مى گفت خداوندگار

یک نظر انداز به چشم ترم

ساغر من کوثر من حیدرم

خود نه فقط قلب پیمبر شکست

پهلوى تو چون دل حیدر شکست

جان به فداى مژه بسته ات

من على ام حیدر دل خسته ات

بهر على یک سخن آغاز کن

جان محمد لب گل بازکن

آه زچشم تَرِ من فاطمه

دسته گل پرپر من فاطمه....

احمد عزیزی

شکوه غربت آل نبی

فدای ناز ساقی برد دل تا سر شود پیدا

می و میخانه را سوزاند تا ساغر شود پیدا

شروع ماهتاب از سینة عشاق آسیمه

دلیل از آیتی بوده که روشن‌تر شود پیدا

من این عاشق من این مجنون من این آشفته سر شاعر

شکستم تا که از من یک من دیگر شود پیدا

گذشتم چشم تر بسیار دیدم خلق دنیا را

شکستم تا دلی از شعله سوزانتر شود پیدا

من این مسکین گذای خاندان وحی جان رفتم

که امشب در دلم یک شهر پیغمبر شود پیدا

که در صحبت ورقگردان تاریخ زمین باشم

که یکسر پژمریده تا زمان او شود پیدا

من این غم مانده این تنها ورقگردان سرگردان

شکستم تا طلوع طبع پیکر را شود پیدا

پر از داغ دل دیبلج‌هایم داغ داغم آه

که از داغ غم مرضیة اطهر شود پیدا

زن بشکوه تاریخ امامیه به رغم جهل

به حصه می‌نشیند تا حق پرپر شود پیدا

به حصه می‌نشیند تا بداند هر که می‌بیند

اگر حقی است می‌بایست بر منبر شود پیدا

علی در خانه در غم ماند تا حق جلوه‌گر باشد

فدک در خون شناور ماند تا کوثر شود پیدا

صدای زینب از کرب و بلا مانده تا امروز

شود روزی گل گمگشتة خواهر شود پیدا؟

گل گم‌گشتة زینب، حسین گمشدة شیعه است

که در خون مانده با باشد مگر یاور شود پیدا

شمارانیم اگر مردید شش سوتان همه کفر است

چه فوت الدهر ماندستید تا کفر شود پیدا؟!

زمین بایست صد بار دگر از نو شود بنیاد

مگر صبحی چو حلقوم علی اصغر شود پیدا

جماعت! هر که دین دارد بیاید جان فرو ریزد

که کم مانده دگر آن حجت داور شود پیدا

پرم از انتظار مهدی موعود و می‌دانم

که فردا برق تیغش بر سر خاور شو پیدا

اگر آقا بیاید این یک از جمع علامات است

که گویند از خراسان پیر روشنگر شود پیدا

به این پیر خراسانی، بپیوند ار نه گمراهی

در این دوره که هر شب فتنه‌ای از سر شود پیدا

عدالت خواهیان آخرینی را که می گفتند

فقط در زیر این پرچم در این کشور شود پیدا

چو بیعت بستمت ای پیر! از تو برنمی‌گردم

اگه چه شرق تا غرب جهان تسخیر شود پیدا

شکوه غربت آل نبی گل داد در جانم

که لبهای غزل سوز مرا شکر شود پیدا

سید رضا محمد، مهاجر افغانستان

السلام علیک یا فاطمة الزهرا

کوثر فیض الهی گشت زهرای بتول

مایة فخر دو عالم قرة العین رسول

مهبط وحی خدا شد، مصدر نور عفاف

درّ یکتای نبی سر منشأ بهت عقول

پاس تکریم جلالش رد نیابد در حرم

جز پس عرض ادب جبریل با اذن دخول

فاطمه امّ ابیها زهرة آل عبا

کی شود در برج عصمت جلوه‌اش نقص افول؟

همسر شیر خدا آن اسوة زهد و وقار

شافع روز جزا و عامل ردّ و قبول

تالی اط رسالت سر میراث نبی

تا قیامت کی کند از راه معبودش عدول؟

از بیان حسن او عاجز بود طبع جواد

زانکه از باری مطلق هل اتی باشد شمول

جواد مستأجری

زخمهای شعله‌ور

گرچه هرکس از تو می گوید زخم هایی شعله ور دارد

از تو و درد دلت اما مادرم بهتر خبر دارد

با حضور آسمان باید حرفی از خورشید و باران زد

هرچه باشد او به جای دل، آسمانی مختصر دارد

این که گفتم می توان گاهی از حقوق عاشقی دم زد

هرکه سرسبز از بهار توست او زبانی سرخ تر دارد

عصر تو عصر قساوت بود، مردمانش از تبار سنگ

بی گمان آتشفشان هم گاه ناله اش در سنگ اثر دارد

آب ها مهر تواند اما گفته ای «الجار ثم الدار»

از کویر ما مگر دریا ساحلی خشکیده تر دارد؟

گرچه گاهی می توان با درد این زبان را شعله ورتر کرد

از تو و درد دلت اما مادرم بهتر خبر دارد

سید علی اکبر میرجعفری