مرد فرمان را به دست دارد٬ اما گویی هیچ‌جا را نمی‌بیند. بی‌محابا گاز می‌دهد و از ماشین‌های دیگر سبقت می‌گیرد. به چهارراه می‌رسد٬ وقتی چراغ قرمز را می‌بیند٬ که برای ترمز گرفتن دیر شده‌است. می‌خواهد با همان سرعت چهارراه را رد کند که یک موتور هوندای قرمز جلویش می‌پیچد. یک زن و دو بچة کوچک ترک موتور سوار نشسته‌اند. پایش را روی ترمز می‌کوبد٬ صدای جبغ ماشین چهارراه را پر می‌کند و صدای فریاد مرد داخل ماشین را: یا صاحب الزمان!
کجا یادش می کنیم؟
راستی چقدر یادش هستیم؟ کجا یادش می‌کنیم؟ جواب این سوال‌ها برمی گردد به دوستی‌مان. وقتی با کسی دوست باشیم در شادی‌ها فراموشش نمی‌کنیم. در غم‌ها وغصه‌هایمان شریک است اما از خدا می‌خواهم سختی‌هایمان را نبیند تا رنجشی در وجودش راه پیدا نکند. بزرگترین درد برای عاشق نارارحتی معشوق است. اگر عاشقش باشیم یا حداقل دوستش بداریم٬ زندگی‌مان خالی از او نخواهد بود. راه که می رویم٬ حرف می زنیم٬ غذا که می خوریم٬ او را به یاد داریم و رضایتش را می خواهیم و این کمال آرمان خواهی است. برای اینکه ببینیم مردم چقدر و در چه مواقعی به یاد او می‌افتند به میان مردم می‌رویم و نظریات‌شان را جویا می‌شویم. سید علی میر لشکر که لباس سربازی به تن دارد می گوید: «خوب نمی‌شود گفت چقدر. تقریبا هرروز به یادش هستم و ازش کمک می خواهم.» در پرس و جوهایم به چند نفر کاسب جوان که یک مغازة کوچک در بازارچة میدان امام حسین(ع) را اداره می‌کنند برمی‌خورم. اولی که بیرون مغازه ایستاده و از بقیه جوان‌تر است می‌گوید: «خوب بالاخره هرکسی به یادش هست دیگه» - چقدر؟ - ورد زبان همه هست دیگه٬ هرکس کارش گیر کنه میگه یا اما زمان یا امام زما(عج) کمکم کن. دومی صحبت های الی را تکمیل می‌کند:«اگه خوش باشیم که فکرش نیستیم٬ تولدش باشد٬ چیزی باشد به یادش هستیم مگر گیر کنیم که بگوییم یا امام زمان(عج). نفر سوم که از دونفر قبل سن و سالش بیشتر است٬ مثل اینکه حرف‌های دوستانش را نپسندیده‌است٬ کمی دلخور می‌گوید:«نمی‌توانم بگویم چقدر٬ هروقت اسم ائمه را می‌شنوم حالت روحی‌ام دگرگون می‌شود و اشکم راه می‌افتد٬ امّا من هم توی خوشحالی‌ام به یادش هستم٬ هم در گرفتاری‌ها»
اینجا وادی عقل است یا عشق؟
آقای راننده‌ای که حالا دیگر چندان جوان نیست می‌گوید:«نه به صورت خرافاتی٬ من به اندازة عقلم یادش هستم» در یاد کردن از معشوق٬ عقل چکاره است؟ اساساً اینعقل ساده‌اندیش ما٬ هرجایی کاربرد دارد؟ حاج اسماعیل دولابی را جوانان اهل هیئت و درس‌های اخلاق می‌شناسند. شبی در صحبت‌هایش گفت:«عقل و دل در اصل یکی هستند. در کار دل٬ عثل ناظر است و با نظارتش کا ردل را صاف می‌کند.» اگر بین عقل و دل فاصله افتاد حتماً اشکال از جای دیگری است.
آیا نباید گریست؟
شناخت امام زمان(عج) از واجباتی است که در حدیث آمده اگر کسی امام زمانش را نشناخته٬ بمیرد٬ مردنش٬ مرگ در جاهلیت است. ازخانم ف.ق.۲۳ ساله دانشجوی آمار می‌پرسم: امام زمان چقدر در زندگی شما موثر است؟ با لحن سردی می گوید: - هیچی. – چقدر به یادش هستی؟ -خیلی کم. – چه مواقعی به یادش هستی؟ - یک زمانی درگیری ذهنی‌ام این بود که چرا می‌گویند حضرت مسیح می‌آد پشت سر امام زمان نماز می‌خواند. هیچ وقت نمی‌توانستم این را بپذیرم. مسیح بندة برگزیده خداست٬ درصورتی که امام زمان رو ما شیعه ها برای خودمون درست کردیم. هنوز هم نتوانستم این رو قبول کنم که جریانش چیه.» دلم می‌خواهد زارزار گریه کنم. امام زمان(عج) واقعا غریب و مظلوم است که در مملکت وحکومت شیعی کسی اینگونه به او فکر می‌کند و حتّی به خود زحمت نمی‌دهد که کمی در این مورد تحقیق کند . تحقیق در مورد مسآله‌ای که کل زندگی به آن بستگی دارد.
او هم یادی از ما می‌کند؟
در وایت است که آقا هرهفته کارنامه اعمال ما را نظاره می کند. از ثواب‌ها و کارهای نیک‌مان شاد می‌شود و تبسّم می‌کند و بر گناهان و خطاهای ما گریه می‌کند. اشک می‌ریزد و طلب مغفرت برای شیعه‌اش می‌کند. آقایی که این‌قدر به فکر ماست مگر می‌شود مارا به حال خود رها کند؟ سمیه احسانی که تازه سوم
دبیرستان را به پایان برده‌است می‌گوید:«چون خیلی دوستش دارم٬ خیل هم یادش می‌کنم. نه تنها در مشکلات همیشه برای سلامتی‌اش صلوات می‌فرستم. کلاً هرچی می‌خواهم٬ هر مشکلی هم داشه باشم٬ اوّل اون رو صدا می کنم. اصولاً احساس می‌کنم اون به من دلداری می‌ده.» کیف سنگین زیر چادرش بدجوری شانه‌اش رو اذیت می‌کند٬ نمی‌خواهم زیاد وقتش را بگیرم. نسرین عیوضیان کاری -–دانشجوی رشتة نقاشی دانشگه آزاد می‌گوید:«حضورش رو همیشه احساس می‌کنم٬ یعنی احساس می‌کنم هرکار که می‌کنم اون داره نگاهم می‌کنه و همین حضور باعث شده که خیلی اوقات خیلی کارها را نکنم. امام زمان(عج) همیشه مرا یک جوری هدایت کرده.» بله مگر می‌وشد او دست از هدایت ما بردارد. امامت برای هدایت ملت است. آنجا که لازم باشد هدایت از شکل حضور به ظهور هم قطعاً می‌رسد. حتماً بعد از خواندن صحبت های صحبت‌های رانندة ۳۵ساله‌ای که تجربة هدایت ظهوری را هم داشته٬ با ما هم عقیده می‌شوید.
- ۷٬۶ ماه است که روبه امام زمان(عج) و ائمه آورده ام٬ توی این مدت هم خیلی چیزها دیدم. قبلاً خیلی اعتقاد نداشتم. راستش را بخواهی مشروب می‌خوردم٬ کارهای الکی می‌کردم. تا ااز۷٬۶ماه پیش یه خوابی دیدم که همه رو گذاشتم کنار و شروع کردم به نماز و اینها. –چه خوابی دیدی؟ -چوطری بگم؟ به خوابم آمد و گفت جدّ مرا چرا خراب می‌کنی؟همین. آخه اسمم علیه. توی خواب با روی پوشیده آمد و گفت اسم جد منو خراب نکن. منم شرم کردم. گفتم چشم.
انتظار فرج حاصل چیست؟
این خانم ۲۴ ساله هم دانشجوی رشتة نقاشی است. از پله‌های دانشکده که پایین می‌آید با او برخورد می‌کنم. کاملا محجب و پوشیده٬ خودش را مژگان جهرمی معرفی می‌کند.
-از ظهورش می‌ترسم. فکر می‌کنم وقتی بیایدهمة اون بدی‌هایی که در وجود منه٬ رومیشه. به نوعی احساس شرمه٬ نه ترس. ولی خیلی دوست دارم بیاد. بیاد که همة بی‌عدالتی‌ها از بین بره و اون جامعة درستی که باید٬ برقرار بشه.
-تا قبل از آمدنش چقدر در زندگیت حضور داره؟
- شاید همین انتظار یعنی حضور.
چون وقتی کسی با تو باشد تو به یاد اویی. وقتی در کنارت نبود٬ انتظارش را می‌کشی٬ گرچه احساس نمی‌کنی وجودت لحظه‌ای از حضور او خالی باشد.
وامّا...
آقا در زندگی همة ما حاضر است و بر اعمال ما ناظر. اگر حتّی به نوعی با او عناد بورزی٬ باز هم دغدغه ذهنی‌ات٬ اوست. پس اگر حتی علم به حضور او نداشته باشیم٬ باز هم در اصل قضیه خللی ایجاد نمی‌شود٬ او همچنان حاضر است و خواهد بود. شاید همة انتظار فرج نکشند٬ شاید همه نسبت به وجود او معرفت نداشته باشند. امّا زندگی هیچ کس از او خالی نیست. زیرا در نهایت وقتی به کنه قلبها بنگری٬ می‌بینی وقتی از همه جا گسست و ناامید شد آنگاه انتظار معجزه‌ای گرما را به دلش باز می گرداند.