بیا که بی تو

نرجس امامی پناه

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد

نیت خیر مگردان که مبارک فالی است

بیا که بی تو عشق در قاموس قلبها گم شده است، وزنده گی در نگاه سرد مردم امیزه از مرگ وخاموشی است

بیا که بی تو نه سحر را لطافتی است ونه صبح راصداقتی، که سحر به شبنم لطف توبیدار میشوم وصبح به سلام تو از جا بر میخیزم

بیا که بی تو ائینه ها زنگار غربت گرفته اند وقطار اشنائی ها فریاد غریبی می کشد

بیا که بی تو هیج کسی حریم اطلس هارا پاس نمی داردوبر داغ لاله ها مرهم نمی گذارد

بیا که بی تو قنوت شاخه ها، اجابتی جز غروب تلخ خزان ندارد

بیا که بی تو کدام دست مهر، سرشک غم از دیده گان یتمان بر میگیرد وکجا است اغوش مهربانی که دلهای زخمی را به ضیافت ابریشمی بخواند

بیا که بی تو خزان انتظار نرگس را بسخره میگیرد وراز گل سرخ در پرده خاک میماند

بیا که بی تو اسمان دلم اسیر تیره گی ها است، وهر گز ستاره امید در برج اقبال زحل خوشبتی نمی افگند

ای اب اب رود خانه ها عطش دیدار تور ا دارند، ودر بیستر انتظار به سوی دریای ظهور تو شتابان اند

قامتی به استواری کوه، دلی به بی کرانگی دریا، طراوت به لطافت سبزینه ها، سینه ای به فراخی اسمانها و صمیمیتی به گرمی خورشید باید تا تواند تو را خواند وکاربوان دلها را به منزلگه امید کشاند

این همه را که اندکی بیش نیست، از دل شکسته ترین منتظران تاریخ دریغ مدار که ظهور تو اجابت دعای ماست وغیبتت ما محشر انتظار، سبزی روزهای بهاری را به تیرگی شبهای یلدا مانند می کند.

نرگس از چشم به راهی تو هرگز نغنود

به امیدی که به دیوان قضا دادرسی می آید