سید مهدی شجاعی
به مناسبت هفتة دفاع مقدس
حضرت امام صادق(ع) صفات یاران و پیروان صدیق حضرت قائم(عج) را چنین قصه می‌کنند:
«مؤمنند و پارسا، مخلق و باورمند، متقی و تسلیم در برابر حق. صبورند و پایدار، بی‌رغبت به دنیا و مشتاق به پروردگار،... جز خدای را پرستش نمی‌کنند و هرگونه شرک از خانة دل می‌شویند. نماز را به وقت می‌خوانند و زکات را به جای می‌پردازند و امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند» ... و باز می‌فرماید:
قائم و یارانش را می‌بینم که خطر از هر سو بر سرشان سایه انداخته، توشه‌های آنها تمام شده، جامه‌هایشان فرسوده گشته، سجده جای بر پیشانی‌شان نهاده، روزها را چون شیر ژیان می‌غرند و می‌توفند و شبها را سر عبودیت بر آستان الوهیت می‌سایند. دلهایشان چون پاره های آهن است و در عرق و خون زخم‌های خود غرق می‌گردند»... و نیز می‌فرماید:
«هر یک از یاران حضرتش گویی نیروی چهل مرد دارد، دلشان از پاره‌های آهن محکم‌تر است، اگر بر کوه‌های آهن بگذرند آن را می شکافند، سلاح خوی را بر زمین نمی‌گذارند تا خدای بزرگ را راضی کنند. چنین‌اند یاران امام زمان(ع)!
و در رود اگر کسی شنا نیاموخته نباشد، چه سان می‌تواند دیدار اقیانوس را لحظه بشمرد؟
تثه را اگر کسی تجربه نکرده باشدف قله را چگونه بر صفحة آرزو ترسیم کند و در صحنة عمل بپوید/ آنکه راه رفتن را نیاموخته است، دویدن را چگونه می‌تواند؟
ایمان، تقوا، اخلاص، صبر، استقامت، غریدن چون شیر، پیشانی خشوع بر درگاه او ساییدن، توان چهل مرد در خود داشتن، دل را از پاره‌های آهن محکم‌تر ساختن، کوه‌های آهن را شکافتن، بی‌توشه جنگیدن، در جهد و جهاد جامه فرسودن، غرق در خون و عرق، از پای ننشستن و تا نیل به چکار رایت خداوند، سلاح بر زمین ننهادت، ممارست می‌خواهد، تمرین می‌طلبد و
تجربه سؤال می کند. این شجاعتی که زهرة دشمن را ترکانده استف این شهامتی که جهان را به شگفتی واداشته است، این ایثاری که چشم مستضعفین عالم را به این سمت خیره کرده است، این ایمانی که شرق را به زانو درآورده است، این رشادتی که پوزة غرب را به خاک مالیده است، این طوفانی که ریشه‌های درخت تنومند و سالخوردة ستم را از خاک درآورده و بر ملا کرده است. این... و این...
اینها فقط تمرین ماست، تجربه است و آمادگی. امام زمانف روحی فداه، مرد می‌خواهد و ما می‌رویم تا مردانگی را به کمال تجربه کنیم، همة آنچه که در چنتة ماست همین نیست.
سرباز، آن زمان که تبر به تمرین می‌اندازد کسی است و آن زمان که سینة دشمن را خشابی دیگر می‌کند، کسی دیگر.
دونده، آن زمان که سلامت و تربیت جسک را می‌دود، کسی است و آنگاه که دوندگان را در گردپای حیرت و تحسین گم می‌کند، کسی دیگر.
عقاب، آن زمان که ترنم پرواز می‌کند، هر چند آیتی از شگفتی است، لیکم همو وقتی سایة رعب بر سراپای شکار می‌افکند، عقابی دیگر.
پروانه، آن زمان که راه در امتداد نور می‌پوید، پروانه‌ایسن و آنگاه که بی خویش خاکسترش را بر گرد نور طواف می‌دهد، فرزانه‌ای دیگر.
آدمی کجا آنگونه که خود را برای جنگیدن گرم می‌کند، می‌جنگد؟
میدان تیر مجا و صحنة کارزا فراگیر کجا؟ باری، اینکه دشمن را اینچنین به خاک ذلت افکنده است هنوز جنگ نیست؛ سماع عارفانة ماست.
اینکه از چشمة لبها و دهان ما می‌جوشد و چنگ بر قلب دشمن می‌زند، هنوز رجز جنگ نیست، ترنم عاشقانة ماست.
آنچه اکنون زمین را به لرزه درآورده است، جست و خیز و یورش جنگ‌جویانة ما نیست، نرمش سالکانه ماست.
خواهد رسید، هنگامة نبرد!
ما اکنون تمرین شهادت می کنیم.
گهگاه جامی از شهد شراب شهادت می‌نوشیم تا ظرفیت حضور در خمخانه بیابیم!
شما که از زمزمة ما می‌ترسید، باشید تا نعرة ما را بشنوید!
شما که از تمرین ما در شگفتید، باشید تا محضر مسابقه را درک کنید!
چه کسی گداختن آهن را در کورة آتش، جنگ پنداشته است؟
ما آهن وجودمان را در این کوره‌ها که دشمن افروخته است، شمشیر می کنیم تا جهاد را مهیا شویم. اگر نبود، ما چگونه صیقل می‌یافتیم چه ان شمشیر می‌شدیم؟
ما که در اندیشة آزادی جانف علی الدوام غوطه خورده‌ایم، کجا رهایی یک مروز و بوم را قرار و آرام می‌گیریم؟ کربلا معشوق ماست. امید ماست، محبوب ماست، مطلوب ماست، سرچشمة وجود ماست و بود ماست. لیکن ما در انتظار کسی هستیم که آبادی جهان را در التزام رکابش از کربلا آغاز کنیم.
گفته اند:
این آت مبین خداوند، زیارت پدر را از کعبه به کربلا خواهد آمد؛ از خدا به حسین(ع).
و ما می رویم تا کربلا را برای آمدنش مهیا کنیم. آب و جارو کنیم.
می‌رویم تا صحن را از جای پای کفار بشوییم.
می‌رویم تا ظهورش را در کنار حسین (ع) جشن بگیریم و چه کنیم اگر شمشیرهایمان را با سنگ دل کفبار صیقل ندهیم؟!
می‌رویم تا از کربلا با امام زمان آغاز کنیم.
امام زمان، مرد می‌خواهد و ما می‌رویم تا مردانگی را به کمال تجربه کنیم. امام زمان، روحی فداه، آن سپاه را که در دامن نائب کبیرش پرورش یافته است، چشم و دل به نگاه او سپرده است، گوش را وقف کلام او کرده است و نشان افتخار بوسة او را بر بازوان خویش دارد و این چنین خود را آمادة ظهور حضرتش کرده است، به سربازی نخواهد پذیرفت؟
به نقل از کتاب «بر محمل بال ملائک»، با کمی تلخیص.